1.1 கட்டமைப்பு — எழுத்திலிருந்து பா வரை

யாப்பு ஒரு கட்டிடம். கீழிருந்து மேலாக ஏழு படி; ஒவ்வொரு படியும் தனக்குக் கீழுள்ளதைக் கொண்டே கட்டப்படுகிறது.

எழுத்து — உயிர், மெய், உயிர்மெய், ஆய்தம். யாப்புக்கு இங்குத் தேவைப்படுவது மாத்திரை அளவே: குறில் ஒரு மாத்திரை, நெடில் இரண்டு, ஒற்றும் ஆய்தமும் குற்றியலுகரமும் அரை.

அசை — ஓரிரண்டு எழுத்து சேர்ந்த ஒலிக்கட்டு. அடிப்படை நேர், நிரை என இரண்டே; குற்றியலுகரம் ஒட்டி வரும்போது நேர்பு, நிரைபு எனப் பெயர் பெறும்.

சீர் — ஒன்று முதல் நான்கு அசை சேர்ந்தது. பாட்டில் இடைவெளியால் பிரியும் அலகு.

தளை — இரு சீருக்கு இடையே உள்ள முடிச்சு. பாவின் ஓசையை முடிவு செய்வது இதுவே.

அடி — சீர்கள் சேர்ந்த ஒரு வரி. சீர் எண்ணிக்கையால் அடிக்குப் பெயர்.

தொடை — அடிக்குள்ளும் அடிகளுக்கு இடையேயும் ஒலி மீளும் முறை — மோனை, எதுகை, முரண், இயைபு முதலியன.

பா — இவை அனைத்தும் சேர்ந்த முழுச் செய்யுள். வெண்பா, ஆசிரியப்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பா.

இந்த வரிசையை மனத்தில் வைத்தால் பிழை எங்கே என்பதைத் துல்லியமாகச் சொல்ல முடியும். "தளை தட்டியது" என்பது சீர்-இணைப்புப் பிழை; "ஈற்றுச்சீர் வேறு" என்பது சீர்ப் பிழை; "அடி நீண்டது" என்பது அடிப் பிழை. ஒன்றை மற்றொன்றாகக் கருதினால் திருத்தம் தவறான இடத்தில் விழும். செய்யுளுறுப்புகளைத் தொல்காப்பியமும் பிற்கால யாப்பு நூல்களும் இதனினும் விரிவாக வகுத்துக் கூறும்; இங்குக் கொடுக்கப்பட்டது நடைமுறைக்கு வேண்டிய அடிப்படை ஏழு.

1.2 அசை — நேர், நிரை

நேர் — ஒரு குறிலோ நெடிலோ தனித்து நிற்பது; அதனோடு ஒற்று சேர்ந்தாலும் நேரே.

நிரை — ஒரு குறிலை அடுத்து இன்னோர் எழுத்து (குறிலோ நெடிலோ) வருவது; அதனோடும் ஒற்று சேரலாம்.

அசை பிரிக்கும்போது சொல்லின் தொடக்கத்திலிருந்தே பிரிக்க வேண்டும், நடுவிலிருந்து அல்ல. ஒரு எழுத்தைத் தவறான அசையில் சேர்த்தால் சீரும் தளையும் ஒருங்கே மாறிவிடும்.

எ.கா. நேர் — த · மா · கல் · வாள் · பூங். நிரை — கனி · மலர் · கடா · விளங். "கூரை" = கூ (நேர்) + ரை (நேர்) — இரண்டு நேர்; ஒரு நிரை அன்று. ஏனெனில் நிரை நெடிலில் தொடங்காது.

நெடில் ஒருபோதும் நிரையின் முதல் எழுத்தாக வராது. இதுவே அசை பிரிக்கும்போது மிக அதிகம் தவறு நேரும் இடம். நிரை என்பது எப்போதும் குறிலில் தொடங்கும்.

1.3 அசை வாய்பாடு — அமைப்பும் மாத்திரையும்

மாத்திரை யாப்பு விதியை நேரடியாகத் தீர்மானிப்பதில்லை; அசையே தீர்மானிக்கிறது. ஆனால் ஓசையின் கனத்தை உணரவும், அளபெடை தேவையா என அறியவும் மாத்திரைக் கணக்கு உதவும். நேர்பும் நிரைபும் தனி அசை வகை அல்ல — நேரும் நிரையும் குற்றியலுகரத்தோடு நிற்கும் நிலைகளே.

1.4 நேர்பு · நிரைபு — குற்றியலுகரம் அசை கொள்ளாதது

சொல்லின் இறுதியில் வரும் கு · சு · டு · து · பு · று ஆகியன சில இடங்களில் முழு உகரம் அல்ல; அரை மாத்திரையே ஒலிக்கும். இதுவே குற்றியலுகரம்.

குற்றியலுகரம் தனியே ஓர் அசை ஆகாது. அது தனக்கு முந்திய அசையோடு ஒட்டி நிற்கும். முந்தியது நேராயின் அத்தொகுதி நேர்பு; நிரையாயின் நிரைபு.

இதை மறந்தால் வெண்பாவின் ஈற்றுச்சீரையே தவறாகக் கணிப்பீர்கள். "உலகு" என்பதை உல + கு என இரு அசையாகக் கொண்டால் அது புளிமா — வெண்பாவுக்கு உரிய ஈற்றுச்சீரே அல்ல. "கு" குற்றியலுகரம் என்றறிந்தால் அது நிரைபு = பிறப்பு — சரியான வெண்பா ஈற்று.

விதி (நன்னூல் வழி) — ஓரெழுத்துச் சொல் குற்றியலுகரம் ஆகாது. ஈரெழுத்துச் சொல்லாயின் முதல் எழுத்து நெடிலாகவோ (பாகு), ஒற்று தொடர்ந்ததாகவோ (பாக்கு) இருக்க வேண்டும். ஈரெழுத்தில் குறில் + உகரம் (படு, நகு) என்பன முற்றியலுகரம் — முழு அசை. ஆனால் மூன்று எழுத்துக்கு மேற்பட்ட சொல்லில் குறிலை அடுத்து வரினும் அது குற்றியலுகரமே (வரகு, உலகு).

குற்றியலுகரம் ஆறு வகை, முன் நிற்கும் எழுத்தை நோக்கி: நெடிற்றொடர் (பாகு), ஆய்தத்தொடர் (எஃகு), வன்றொடர் (பாக்கு), மென்றொடர் (பாங்கு), இடைத்தொடர் (மார்பு), உயிர்த்தொடர் (வரகு).

வெண்பாவின் நான்கு ஈற்றுச்சீரில் இரண்டு — காசு, பிறப்பு — குற்றியலுகரத்தால் ஆனவை. எனவே இது நுட்பம் அன்று, அடிப்படை.

1.5 இரண்டசைச் சீர் நான்கு — இயற்சீர்

வாய்பாட்டுச் சொல்லே அதன் அமைப்பைக் காட்டும் — "தேமா" என்பதே தே (நேர்) + மா (நேர்). பெயரே சோதனை. மறந்தால் பெயரைப் பிரித்துப் பாருங்கள். "மா" ஈறு உடையவை (தேமா, புளிமா) நேரில் முடிபவை; "விளம்" ஈறு உடையவை (கூவிளம், கருவிளம்) நிரையில் முடிபவை. தளை நினைவில் நிற்க இது உதவும். இயற்சீரை ஆசிரியச்சீர் என்றும் வழங்குவர் — ஆசிரியப்பாவுக்கு உரியது என்பதால்.

1.6 மூவசைச் சீர் — வாய்பாடு முழுமை

நான்கு ஈரசை அடிப்படையும் நான்கு ஈற்றசையும் பெருக்கினால் பதினாறு — மேலுள்ள அட்டவணை முழுமை. நடைமுறையில் கவிஞருக்குத் திரும்பத் திரும்பத் தேவைப்படுவன காய் ஈற்றும் கனி ஈற்றும் கொண்ட எட்டே; காசு · பிறப்பு ஈற்று மூவசைச் சீர்கள் மிக அரிது. எண்ணிக்கையையும் பெயரிடும் முறையையும் நூல்கள் ஒரேபடி கூறவில்லை — காய், கனி ஈற்றை மட்டும் கொண்டு எட்டு என்பாரும் உண்டு. விதி ஒன்றே; எண்ணிக்கையும் பெயரிடும் முறையுமே வேறு. நீங்கள் பயின்ற நூலின் வழக்கையே தொடர்ந்து பயன்படுத்துங்கள். நாலசைச் சீர்களும் உள்ளன; அவை வெண்பாவிலும் ஆசிரியப்பாவிலும் பொதுவாக வாரா. அவற்றின் பெயர்ப் பட்டியல் நூலுக்கு நூல் வேறுபடுவதால் இங்கு விரிக்கவில்லை. தவறான பெயரைவிடப் பெயரில்லாதது மேல்.

1.7 சீர் வகை — இயற்சீர் · வெண்சீர் · வஞ்சிச்சீர் · ஓரசைச் சீர்

வெண்சீரையும் வஞ்சிச்சீரையும் சேர்த்து உரிச்சீர் (மூவசைச் சீர்) எனவும் கூறுவர்; "உரிச்சீர்" என்பதை வெண்சீர் ஒன்றுக்கே ஆளும் நூல்களும் உண்டு. இப்படியும் சொல்வர் — பொருள் ஒன்றே. ஓரசைச் சீர் அடியின் இறுதியில் மட்டுமே நிற்கும். அடியின் நடுவே ஓரசைச் சீர் வந்தால் அது பெரும்பாலும் சீர் பிரிப்புப் பிழையே — சொற்களை மரபுப்படி புணர்த்தி எழுதிப் பாருங்கள், சீர் எல்லை மாறும்.

1.8 ஈற்றுச்சீர் நான்கு — வெண்பாவின் அடையாளம்

நான்கு ஈற்றுச்சீரும் நான்கு அசைக்கு நேர் ஒத்தவை: நாள் = நேர், மலர் = நிரை, காசு = நேர்பு, பிறப்பு = நிரைபு. அவ்வளவே. வெண்பாவை வெண்பா ஆக்குவது இந்த ஈற்றுச்சீரே. ஈற்றுச்சீர் இந்நான்கில் ஒன்றாக இல்லையேல், தளை முழுதும் சரியாக இருந்தாலும், அடி எண்ணிக்கை சரியாக இருந்தாலும் அது வெண்பா அன்று. எழுதி முடித்ததும் முதலில் பார்க்க வேண்டியது இதுவே — கடைசிச் சொல் ஒற்றை அசையா? அல்லது அசை + குற்றியலுகரமா? இரண்டும் அல்லாவிட்டால் அச்சொல்லை மாற்றியே ஆக வேண்டும்.

1.9 தளை — அது என்ன, எங்கே பார்ப்பது

தளை என்பது இரு சீருக்கு இடையே உள்ள முடிச்சு. முந்திய சீரின் ஈற்றசையையும், அடுத்த சீரின் முதலசையையும் நோக்கியே தளை தீர்மானிக்கப்படுகிறது. சீரின் நடுவே உள்ள அசைகளுக்குத் தளையில் பங்கில்லை.

ஒரு அளவடியில் நான்கு சீர் இருந்தால் அதற்குள் தளை மூன்று. அத்துடன் அடிக்கு அடி இடையேயும் தளை உண்டு — முந்திய அடியின் ஈற்றுச்சீருக்கும் அடுத்த அடியின் முதற்சீருக்கும் இடையே. இதை மறப்பதே கவிஞர்கள் செய்யும் மிகப் பொதுவான தவறு.

பாவின் இறுதிச் சீருக்குப் பின் சீர் இல்லாததால் அங்குத் தளை இல்லை.

எ.கா. "அகர / முதல" — "அகர" ஈற்றசை "ர" (நேர்); "முதல" முதலசை "முத" (நிரை). நேருக்குப் பின் நிரை — இயற்சீர் வெண்டளை.

நேர்பு தளைக்கு நேராகவும், நிரைபு நிரையாகவும் கொள்ளப்படும் — உகரம் அரை மாத்திரையே ஆதலின்.

1.10 தளை — எந்தச் சீருக்குப் பின் எந்த அசை

எ.கா. "எழுத்தெல்லாம் / ஆதி" — "எழுத்தெல்லாம்" புளிமாங்காய் (வெண்சீர்), நேரில் முடிவது; "ஆதி" நேரில் தொடங்குவது. காய்ச்சீரின் பின் நேர் — வெண்சீர் வெண்டளை, வெண்பாவுக்கு உரியதே.

இரு வரி சுருக்கம்: இயற்சீரில் அசை மாறினால் வெண்டளை, ஒன்றினால் ஆசிரியத் தளை. காய்ச்சீரின் பின் நேர் வந்தால் வெண்டளை, நிரை வந்தால் கலித்தளை. தளையின் எண்ணிக்கையிலும் பெயரிலும் நூல்கள் ஒன்றுபடவில்லை. இயற்சீர் வெண்டளையை "நேரொன்றாச் சீர்வெண்டளை", "நிரையொன்றாச் சீர்வெண்டளை" என இரண்டாக விரித்து எண்ணுவர் சிலர்; அப்போது தளை எட்டாகும். சேர்த்து எண்ணுவோர்க்கு ஆறு. இப்படியும் சொல்வர்; விதி ஒன்றே, பெயரும் கணக்குமே வேறு.

1.11 தளை தட்டியது — கண்டறிதலும் திருத்தலும்

விதிக்கு மாறாக அசை வந்தால் தளை தட்டியது என்பர். வெண்பாவுக்கு இது பெரும் குற்றம், ஏனெனில் வெண்பாவின் செப்பலோசையே தளையால் பிறப்பது.

கண்டறியும் முறை — பாட்டைச் சீர் பிரித்து எழுதி, ஒவ்வொரு சீரின் ஈற்றசைக்குக் கீழும் அடுத்த சீரின் முதலசைக்குக் கீழும் குறியிடுங்கள். வெண்பாவில் ஏற்கத்தக்கவை மூன்றே: நேர்→நிரை, நிரை→நேர், காய்ச்சீர்→நேர். வேறு எதுவும் தட்டியதே.

திருத்தும் வழிகள் — எளிதிலிருந்து கடினமாக:

ஒன்று — சொல்லை நீட்டல் அல்லது சுருக்கல். "வந்தான்" (வந் + தான் = தேமா) → "வந்தனன்" (வந் + தனன் = கூவிளம்). ஈற்றசை நேரிலிருந்து நிரையாக மாறியது.

இரண்டு — அளபெடை. செய்யுளிசை அளபெடையால் ஓர் அசையை நிறைக்கலாம். மரபு ஏற்ற வழி இது; "தொழாஅர்" போன்றவை இப்படியே வந்தவை.

மூன்று — சொல் மாற்றம். ஒரே பொருள் தரும் வேறு சொல்லைத் தேடுங்கள்: நிலா → மதி → திங்கள் → மாமதி. ஒவ்வொன்றும் வேறு அசை அமைப்பு.

நான்கு — சீரின் இடமாற்றம். சொற்களை முன்பின்னாக மாற்றினால் தளை தானே அமையும் நிலை பல.

செய்யக் கூடாதது — தளையை நிறைக்கவே பொருளற்ற ஒட்டுச் சொல்லைச் சேர்ப்பது. பாட்டு விதியில் தேறி, பொருளில் தோற்கும்.

சீர் இடைவெளியால் எண்ணப்படுகிறது. மரபில் சொற்கள் புணர்ந்து எழுதப்படும்; நீங்கள் பிரித்து எழுதினால் சீர் எல்லை வேறாக விழும், தளைக் கணக்கும் மாறும். "தளை தட்டியது" எனத் தோன்றும் பல இடங்கள் உண்மையில் எழுதும் முறையின் விளைவே. புணர்த்தி எழுதி மீண்டும் பாருங்கள்.

1.12 அடி — சீர் எண்ணிக்கையால் ஐந்து

"குறளடி" என்பதற்கும் "குறள் வெண்பா" என்பதற்கும் தொடர்பில்லை — குறள் வெண்பா ஈரடிப் பா; அதன் அடிகள் அளவடியும் சிந்தடியுமே (4 + 3). பெயர் ஒத்திருப்பதால் குழம்ப வேண்டாம்.

1.13 தொடை — எழுத்தும் ஒலியும் மீளும் வகை

எதுகையின் நுட்பம்: இரண்டாம் எழுத்து ஒன்றினால் மட்டும் போதாது; முதல் எழுத்தும் ஒரே மாத்திரை உடையதாக இருக்க வேண்டும். "மாடு – கூடு" சரி (இரண்டும் நெடில்); "மாடு – கடு" தவறு (நெடிலும் குறிலும்). மோனையின் நுட்பம்: மோனையில் குறில்-நெடில் வேறுபாடு பொருட்படுத்தப்படுவதில்லை என்பது பொது வழக்கு — ம / மா மோனையாகும். எதுகையில் அது கூடாது. உயிரெழுத்துகள் தம்முள் மோனையாகும் என்பதும் பொது வழக்கு. இன எழுத்துகளையும் (க–ங, ச–ஞ, த–ந, ப–ம) மோனையாகக் கொள்வர் சிலர்; இதில் நூல்கள் ஒன்றுபடவில்லை. இப்படியும் சொல்வர் — நீங்கள் ஒரே அளவுகோலைத் தொடர்ந்து பயன்படுத்தினால் போதும்.

1.14 தொடை — இடம் நோக்கிய வகை

இவ்விடப் பெயர்கள் மோனை, எதுகை, இயைபு ஆகிய அனைத்துக்கும் பொருந்தும் — "இணை மோனை", "பொழிப்பு எதுகை", "முற்று மோனை" எனச் சேர்த்தே பெயரிடுவர். இப்பெயர்கள் நாற்சீர் அடியை அடிப்படையாகக் கொண்டவை. சுழிசி முதலிய மேலும் சில பெயர்களையும் நூல்கள் காட்டும்; அவற்றின் வரையறை நூலுக்கு நூல் வேறுபடுவதால் இங்கு விரிக்கவில்லை. அறியாததை எழுதுவதைவிட விட்டுவிடுவது நலம்.

1.15 அளபெடை — யாப்பை நிறைக்கும் மரபுக் கருவி

• உயிரளபெடை — நெடில் தன் அளவைக் கடந்து நீளுதல். எழுத்தில் அதே இன உயிர்க்குறில் சேர்த்து எழுதப்படும்: ஓ + ஒ = ஓஒ; கூ + உ = கூஉ; ஆ + அ = ஆஅ.
• ஒற்றளபெடை — மெல்லினம் (ங ஞ ண ந ம ன), இடையினம் (ய ர ல வ ழ ள), ஆய்தம் ஆகியன அளபெடுத்து நீளுதல். உயிரளபெடையைவிட அரிது.
• செய்யுளிசை அளபெடை — யாப்பை நிறைக்க வருவது. அசை குறையும் இடத்தில் ஓர் எழுத்தை நீட்டி அசையை நிறைவு செய்தல். தளை தட்டும் இடத்தில் கவிஞனுக்கு மரபு தந்த வழி இதுவே.
• இன்னிசை அளபெடை — யாப்புக்காக அல்ல, ஓசை இனிமைக்காக மட்டும் வருவது. நீக்கினாலும் யாப்பு கெடாது.
• சொல்லிசை அளபெடை — சொல்லின் பொருள் கருதி வருவது. இம்மூன்றின் வரையறையில் நூல்கள் சிறிது வேறுபடும்.

எ.கா. "நற்றாள் தொழாஅர் எனின்" (திருக்குறள்) — சொல் "தொழார்"; யாப்பு கருதி ஆகாரம் அளபெடுத்து "தொழாஅர்" ஆயிற்று.

அளபெடையை மிகுதியாகப் பயன்படுத்தினால் பாட்டு செயற்கையாகும். ஒரு பாட்டில் ஒன்றிரண்டு போதும். பிற வழிகள் அனைத்தும் தோற்ற பின்னரே இதைத் தொடுங்கள்.

1.16 பா நான்கு — ஒப்பீட்டு அட்டவணை

இந்நான்கே "பா" எனப்படும் தலைமைப் பாக்கள். இவற்றின் கலப்பாலும் திரிபாலும் பிறப்பன பாவினம் — தாழிசை, துறை, விருத்தம். பிற்காலத் தமிழில் மிகுதியும் வழங்குவது விருத்தமே; சங்கத் தமிழில் மிகுதியும் ஆசிரியப்பா.

1.17 ஓசை நான்கு — எந்தத் தளையால் எந்த ஓசை

ஓசை தளையால் பிறப்பது — கவிஞனின் விருப்பால் அல்ல. வெண்பாவின் அடியில் ஒரு கலித்தளை புகுந்தால், ஓசை அவ்விடத்தில் உடையும்; படிப்பவர் காதுக்கு அது தெரியும். எனவே பாட்டைக் கண்ணால் சரிபார்ப்பதற்கு முன் வாயால் படித்துப் பாருங்கள். தடுக்கும் இடமே தளை தட்டிய இடம். அசை பிரித்துப் பார்ப்பது அதற்குப் பின்.

1.18 வெண்பா — பொது இலக்கணம்

வெண்பாவின் விதிகள் ஐந்து. ஐந்தும் ஒருங்கே அமைந்தால்தான் வெண்பா.

ஒன்று — அடி. ஈரடி முதல் பல அடி. ஈற்றடி மட்டும் சிந்தடி (மூன்று சீர்); ஏனைய அடிகள் அளவடி (நான்கு சீர்).

இரண்டு — சீர். இயற்சீரும் வெண்சீரும் மட்டுமே. வஞ்சிச்சீர் (கனி ஈறு) வெண்பாவில் வராது.

மூன்று — தளை. இயற்சீர் வெண்டளையும் வெண்சீர் வெண்டளையும் மட்டுமே. வேறு தளை புகுந்தால் தட்டியது.

நான்கு — ஈற்றுச்சீர். நாள், மலர், காசு, பிறப்பு — இந்நான்கில் ஒன்று. இதுவே வெண்பாவின் அடையாளம்.

ஐந்து — தொடை. எதுகை அடிதோறும் அமைவது மரபு. கட்டாயம் அன்று என்பாரும் உண்டு; ஆனால் எதுகையற்ற வெண்பா செவிக்கு நிற்காது.

எ.கா. ஈரடி வெண்பா = 4 + 3 = ஏழு சீர். நான்கடி வெண்பா = 4 + 4 + 4 + 3 = பதினைந்து சீர்.

எழுதி முடித்தபின் இவ்வரிசையில் சரிபாருங்கள்: (1) ஈற்றுச்சீர் நாள்/மலர்/காசு/பிறப்பு ஆ? (2) ஈற்றடி மூன்று சீரா, ஏனைய நான்கு சீரா? (3) கனி ஈற்றுச் சீர் எங்கும் புகவில்லையே? (4) சீர்-சீர் தளை மூன்று வகைக்குள் அடங்குகிறதா? (5) அடிக்கு அடி இடையேயுள்ள தளையையும் பார்த்தாயா? (6) எதுகை அடிதோறும் நிற்கிறதா? (7) கடைசியாக, வாய்விட்டுப் படித்துப் பார். வெண்பா தமிழின் மிகக் கடினமான பா என்பது பொது ஏற்பு — தளை, ஈற்றுச்சீர், அடி அளவு ஆகிய மூன்றும் ஒரே நேரத்தில் கட்டுப்பட வேண்டியிருப்பதால். திருக்குறள், நாலடியார், மூதுரை, நல்வழி, நளவெண்பா — யாவும் வெண்பாவே.

1.19 வெண்பா வகை ஆறு

நேரிசை / இன்னிசை வேறுபாட்டைத் தனிச்சொல்லே தீர்மானிக்கிறது — இருந்தால் நேரிசை, இல்லையேல் இன்னிசை. சிந்தியல் வெண்பாவையும் இவ்வாறே நேரிசைச் சிந்தியல், இன்னிசைச் சிந்தியல் எனப் பிரிப்பர். மேலும், நேரிசை வெண்பாவில் முதல் இரண்டு அடிக்கு ஓர் எதுகையும் பின் இரண்டு அடிக்கு வேறோர் எதுகையும் அமைவது வழக்கம்; இன்னிசை வெண்பாவில் நான்கு அடிக்கும் ஒரே எதுகை என்பர். இது வழக்கம்; விதிவிலக்குப் பாடல்களும் உண்டு. அடி எண்ணிக்கை எல்லைகளிலும் (5–12, 12-க்கு மேல்) நூல்கள் சிறிது வேறுபடும்.

1.20 குறள் வெண்பா — சீர், தளை, ஈற்று ஒரே பார்வையில்

அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு

அகர / முதல / எழுத்தெல்லாம் / ஆதி
புளிமா  புளிமா   புளிமாங்காய்   தேமா

பகவன் / முதற்றே / உலகு
புளிமா   புளிமா    பிறப்பு

அடி — 4 + 3 சீர். முதல் அடி அளவடி, ஈற்றடி சிந்தடி. குறள் வெண்பா. தளை — முதல் அடிக்குள் மூன்று, ஈற்றடிக்குள் இரண்டு, அடிக்கு அடி இடையே ஒன்று; மொத்தம் ஆறு. அகர→முதல, முதல→எழுத்தெல்லாம், ஆதி→பகவன், பகவன்→முதற்றே, முதற்றே→உலகு — நேர் ஈற்றின் பின் நிரை: இயற்சீர் வெண்டளை. எழுத்தெல்லாம்→ஆதி — காய்ச்சீரின் பின் நேர்: வெண்சீர் வெண்டளை. எல்லாம் வெண்டளையே; தட்டியது இல்லை. ஈற்றுச்சீர் — "உலகு" = உல (நிரை) + கு (குற்றியலுகரம்) = பிறப்பு. "கு"-வைத் தனி அசையாகக் கொண்டால் இது புளிமா ஆகிவிடும்; அப்படியானால் வெண்பாவே ஆகாது. குற்றியலுகரம் அறியாமல் வெண்பா சரிபார்க்க முடியாது என்பதற்கு இதுவே சான்று. எதுகை — அகர – பகவன்: இரண்டாம் எழுத்து "க"; முதல் எழுத்து இரண்டும் குறில். அடிதோறும் முதற்சீரில் அமைந்ததால் அடித்தொடை எதுகை.

— திருக்குறள் — கடவுள் வாழ்த்து

1.21 தனிச்சொல்

தனிச்சொல் என்பது பாவின் நடுவே, ஓர் அடியின் இறுதியில் தனித்து நின்று, பொருளால் அடுத்த அடியோடு இணையும் ஒரு சீர். அச்சிடும்போது அதற்கு முன் ஒரு கோடு (—) இடுவது வழக்கம்.

நான்கடி நேரிசை வெண்பாவில் தனிச்சொல் இரண்டாம் அடியின் இறுதியில் நிற்கும் — அஃதாவது பாவின் நடுவில். பிற வெண்பா வகைகளில் (சிந்தியல், பஃறொடை, கலி) அது நிற்கும் இடத்தை நூல்கள் ஒரேபடி கூறவில்லை.

தனிச்சொல்லாக வருவன பெரும்பாலும் இணைப்புச் சொற்கள் — என்ப, என்று, ஆங்கு, மற்று, ஆயின், அன்றி, அல்லாத. அவை முந்திய அடியின் பொருளை முடிக்காமல், அடுத்த அடிக்குக் கொண்டு செல்லும். அதனாலேயே "தனித்து" நிற்கின்றன.

தனிச்சொல் அடியின் சீர்க் கணக்கில் சேரும். நேரிசை வெண்பாவின் இரண்டாம் அடி மூன்று சீரும் தனிச்சொல்லும் சேர்ந்து அளவடியே ஆகும்; ஆகவே மொத்தச் சீர் பதினைந்தே. அது தனிச்சொல் என்பது பொருள் அமைப்பால், சீர்க் கணக்கால் அல்ல.

தனிச்சொல் தளையிலிருந்தும் விலக்கு பெறாது — அதற்கு முன்னும் பின்னும் வெண்டளை காக்கப்பட வேண்டும்.

எழுதும்போது, பாவின் நடுவில் ஓர் இணைப்புச் சொல் தனித்து நிற்குமாறு அமைத்து, அதற்கு முன் கோடு இடுங்கள் — படிப்பவர் அதைத் தனிச்சொல் என அறிவர்.

1.22 நேரிசை வெண்பா — தனிச்சொல்லுடன்

நல்லார் ஒருவர்க்குச் செய்த உபகாரம்
கல்மேல் எழுத்துப்போல் காணுமே — அல்லாத
ஈரமிலா நெஞ்சத்தார்க் கீந்த உபகாரம்
நீர்மேல் எழுத்துக்கு நேர்.

அடி — நான்கு. ஈற்றடி சிந்தடி: நீர்மேல் / எழுத்துக்கு / நேர். மொத்தம் 4 + 4 + 4 + 3 = பதினைந்து சீர். தனிச்சொல் — "அல்லாத". இரண்டாம் அடியின் இறுதியில், பாவின் நடுவில் நிற்கிறது; தன் அடியின் பொருளை முடிக்காமல் "ஈரமிலா நெஞ்சத்தார்" என்பதோடு சேர்ந்து பொருள் தருகிறது. அந்த அடியின் நான்காம் சீரும் அதுவே. ஈற்றுச்சீர் — "நேர்" = ஒரு நேரசை = நாள். ஓரசைச் சீர், அடியிறுதியில். எதுகை — நல்லார் – கல்மேல்: இரண்டாம் எழுத்து "ல்", முதல் எழுத்து இரண்டும் குறில். ஈரமிலா – நீர்மேல்: இரண்டாம் எழுத்து "ர", முதல் எழுத்து இரண்டும் நெடில். இரு எதுகை நான்கு அடிகளை இரண்டிரண்டாகப் பிணைப்பது நேரிசை வெண்பாவின் வழக்கம். பொருள் — நல்லவர்க்குச் செய்த உதவி கல்லில் செதுக்கிய எழுத்துப் போல் நிலைக்கும்; இரக்கமற்றவர்க்குச் செய்தது நீரில் எழுதிய எழுத்துக்கு நிகர்.

— ஔவையார், மூதுரை

1.23 ஆசிரியப்பா — வகை நான்கு

சங்க இலக்கியம் பெரும்பாலும் ஆசிரியப்பாவே — அகநானூறு, புறநானூறு, பத்துப்பாட்டு. அகவலோசை நீண்ட விவரிப்புக்கு ஏற்றது; காட்சி விரித்துரைக்கும் சங்கப் புலவர் அதைத் தேர்ந்ததற்குக் காரணம் அதுவே. திருவாசகத்தின் "சிவபுராணம்" போன்றனவும் அகவற்பாவே. ஆசிரியப்பாவில் அடி எண்ணிக்கைக்கு மேல் எல்லை இல்லை; சங்கப் பாடல்களில் சில அடி முதல் நூற்றுக்கணக்கான அடி வரை உண்டு.

1.24 கலிப்பாவும் வஞ்சிப்பாவும்

கலிப்பா — கலித்தளையால் அமைவது; துள்ளலோசை. உரையாடல், உணர்ச்சி, அகப்பொருள் ஆகியவற்றுக்கு உரியது.

உறுப்புகள் மரபில் வகுக்கப்பட்டுள்ளன: தரவு (தொடக்கம்), தாழிசை, அராகம், அம்போதரங்கம், சுரிதகம் (முடிவு). எல்லா உறுப்பும் எல்லாக் கலிப்பாவிலும் வராது.

வகைகளாகக் கூறப்படுவன: தரவு கொச்சகக் கலிப்பா, ஒத்தாழிசைக் கலிப்பா, வண்ணக ஒத்தாழிசைக் கலிப்பா, கலிவெண்பாட்டு. இவற்றின் வரையறையிலும் எண்ணிக்கையிலும் நூல்கள் சிறிது வேறுபடும்.

வஞ்சிப்பா — வஞ்சித்தளையால் அமைவது; தூங்கலோசை. அடி குறளடி (இரு சீர்) — "வஞ்சியடி". விரைந்து செல்லும் குறுகிய அடிகள் போர், வீரம், விரைவு ஆகியவற்றைக் காட்டப் பயன்பட்டன.

வஞ்சிப்பாவின் இறுதியில் சுரிதகம் ஒன்று வரும் — அது வெண்பாவின் அடியாலோ ஆசிரியப்பாவின் அடியாலோ முடியும். வகைகள்: குறள் வஞ்சிப்பா, நேரிசை வஞ்சிப்பா.

இவ்விரண்டும் இக்காலத்தில் தனித்து எழுதப்படுவது அரிது. ஆனால் கலிப்பாவின் வழித்தோன்றல்களான கலிவிருத்தம், கலித்துறை, கொச்சகம் ஆகியன இன்றும் மிகுதியாக வழங்குகின்றன — துள்ளலோசை தமிழ்ப் பாடலிலிருந்து போகவே இல்லை.

கலிப்பாவின் உறுப்பு அமைப்பும் வகைப் பாகுபாடும் நூல்வழி மிகுதியும் வேறுபடும் பகுதி. இங்குக் கொடுக்கப்பட்டவை பொதுவாகக் கூறப்படுபவை; ஆழமாகச் செல்வோர் மூல நூலைப் பார்ப்பதே சரி.

1.25 விருத்தம் — சீர் எண்ணிக்கையால்

விருத்தம் பாவினம் — நான்கு பாக்களின் கலப்பால் பிற்காலத்தில் வளர்ந்தது. அடிப்படை மூன்று: நான்கு அடி; அடிதோறும் சம சீர்; நான்கு அடிக்கும் ஒரே எதுகை. கம்பராமாயணம், பெரியபுராணம், பாரதியார் பாடல்கள் பெரும்பாலும் விருத்தமே. வெண்பாவைவிடக் கட்டுப்பாடு தளர்வானது என்பதால் நீண்ட காப்பியங்களுக்கு விருத்தமே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது. எண்சீர் விருத்தத்தில் மிகுதியும் வழங்கும் வாய்பாடு "காய் காய் மா தேமா" இருமுறை; ஆனால் இது ஒன்றே அல்ல — பிற அமைப்புகளும் உண்டு.

1.26 கட்டளைக் கலித்துறை

நான்கு அடி; அடிக்கு ஐந்து சீர் (நெடிலடி). நான்கு அடிக்கும் ஒரே எதுகை.

"கட்டளை" என்னும் பெயரே அதன் கட்டுப்பாட்டைக் காட்டுகிறது — சீர் எண்ணிக்கையோடு நில்லாமல், அடியில் வரும் எழுத்து எண்ணிக்கையும் வரையறுக்கப்பட்டுள்ளது.

அடி நேரசையில் தொடங்கினால் பதினாறு எழுத்து; நிரையசையில் தொடங்கினால் பதினேழு எழுத்து — இதுவே பொது வழக்கு. எழுத்து எண்ணிக்கையில் ஒற்றும் ஆய்தமும் சேரா; உயிர், உயிர்மெய் எழுத்துகளே எண்ணப்படும்.

எ.கா. ஒரே பாட்டில் நேரில் தொடங்கும் அடியும் (16) நிரையில் தொடங்கும் அடியும் (17) கலந்து வரலாம்.

எழுத்து எண்ணும் முறையில் நூல்கள் சிறிது வேறுபடும். உங்கள் பாட்டைச் சரிபார்க்கும்போது ஒரே முறையையே தொடர்ந்து பயன்படுத்துங்கள்; இரண்டைக் கலந்தால் கணக்கே தவறும். அந்தாதி எழுதுவோருக்கு இது முக்கியம் — புகழ்பெற்ற அந்தாதிகள் பல கட்டளைக் கலித்துறையால் அமைந்தவை (எ.கா. அபிராமி அந்தாதி). வெண்பாவைவிட இடம் அகலமானது; ஆனால் ஐஞ்சீரும் எழுத்துக் கணக்கும் தனிக் கட்டுப்பாடு.

1.27 சிற்றிலக்கியம் — பிரபந்த வகைகள்

சிற்றிலக்கிய வகைகள் தொண்ணூற்றாறு என்பது மரபு வழக்கு; "பிரபந்தம்" என்றும் கூறுவர். ஆயினும் அந்த எண்ணிக்கையும் பட்டியலும் நூலுக்கு நூல் ஒத்திருக்கவில்லை — சில பட்டியலில் இருப்பன பிறவற்றில் இல்லை; சில வகைகளுக்கு எடுத்துக்காட்டு நூலே கிடைப்பதில்லை. எனவே "96" என்பதைத் திட்டவட்டமான எண்ணாக அன்றி மரபுச் சுட்டாகவே கொள்ளுங்கள்.

1.28 அந்தாதி — விரிவாக

அந்தம் (இறுதி) + ஆதி (தொடக்கம்). முந்திய பாட்டின் இறுதி, அடுத்த பாட்டின் தொடக்கமாக வருவது. இது முதலில் ஒரு தொடை — "அந்தாதித் தொடை"; அதனை அடிப்படையாகக் கொண்டு முழு நூலும் அமைந்தால் அது அந்தாதி.

இணைப்பு எத்தால் அமையும் — நூலுக்கு நூல் வேறுபடும்:

எழுத்து அந்தாதி — முடிவின் இறுதி எழுத்து அடுத்ததன் முதல் எழுத்தாதல். மிக நுட்பமானது.

அசை அந்தாதி — இறுதி அசை மீள்வது.

சீர் அந்தாதி — இறுதிச் சீரே அடுத்ததன் முதற்சீராதல்.

சொல் (மொழி) அந்தாதி — இறுதிச் சொல் மீள்வது. மிகுதியும் வழங்குவது இதுவே.

அடி அந்தாதி — இறுதி அடியே அடுத்ததன் முதல் அடியாதல்.

மண்டலித்தல் — அந்தாதியின் இறுதிப் பாட்டின் முடிவு, முதற் பாட்டின் தொடக்கமாக மீளுதல். இதனால் நூல் ஒரு வளையமாய் முடிவின்றி ஓடும். இது அமைந்த நூலே முழுமை பெற்றதாகக் கருதப்படும்.

எழுதுவோருக்கு — நான்கு நடைமுறைக் குறிப்பு:

ஒன்று. பா வகையை முதலிலேயே முடிவு செய்யுங்கள். நூல் முழுவதும் ஒரே பா வகையில் அமைவதே மரபு — பெரும்பாலும் வெண்பா அல்லது கட்டளைக் கலித்துறை.

இரண்டு. இணைப்புச் சொல்லை வேறு பொருளில் மீட்டால் சிறப்பு. ஒரே சொல் இரு பாட்டிலும் ஒரே பொருள் தந்தால் அது வெறும் மீளல்; வேறு பொருள் தந்தால் அது சிலேடை — அந்தாதியின் அழகு அங்கே.

மூன்று. இணைப்புச் சொல் யாப்பையும் ஏற்க வேண்டும். வெண்பா அந்தாதியில் ஒரு பாட்டின் ஈற்றுச்சீர் நாள்/மலர்/காசு/பிறப்பு ஆக இருக்க வேண்டும்; அதே சொல் அடுத்த பாட்டின் முதற்சீராகி, அங்கே தளையையும் ஏற்க வேண்டும். இரு கட்டுப்பாடும் ஒரே சொல்லில் சந்திக்கும் இடமே அந்தாதியின் கடினம்.

நான்கு. இறுதிப் பாட்டை எழுதுமுன் முதற் பாட்டின் தொடக்கத்தை மீண்டும் பாருங்கள். மண்டலிக்க வேண்டியது அங்கே; பின்னால் திருத்த முடியாது.

"நூறு பாடல்" என்பது பல அந்தாதிகளின் வழக்கு; ஆனால் அது விதி அன்று — பாடல் எண்ணிக்கை நூலுக்கு நூல் மாறும். அந்தாதித் தொடை அந்தாதி நூல்களுக்கு மட்டும் உரியது அன்று; ஒரு தனிப் பாட்டின் அடிகளுக்கு இடையேயும் அது வரும்.

1.29 அந்தாதி நூல்கள் — சில

நம்மாழ்வாரின் திருவாய்மொழி "அந்தாதி" எனும் பெயரால் வழங்கப்படாவிட்டாலும், அதன் பாசுரங்கள் அந்தாதித் தொடையால் பிணைக்கப்பட்டுள்ளன — தொடை என்பது ஒரு நூல் வகைக்கு மட்டும் உரியது அன்று என்பதற்கு இது சான்று. இப்பட்டியல் முழுமையானது அன்று; தமிழில் அந்தாதிகள் பல நூறு. இங்குக் காட்டப்பட்டவை ஆசிரியர் பெயர் உறுதியாகத் தெரிந்தவை மட்டுமே.

1.30 புதுக்கவிதையும் ஹைக்கூவும் — யாப்பு விதி இல்லாதவை

புதுக்கவிதை — யாப்பு விதிக்கு உட்படாத கவிதை. அசை, சீர், தளை, அடி, தொடை — எதனையும் கணக்கிடாதது. வரி நீளம் கவிஞனின் விருப்பம்; ஓசை சொல்லின் இயல்பான ஒலியிலிருந்தே பிறக்கும்.

வரலாறு — பாரதியாரின் வசன கவிதை முன்னோடியாகக் கருதப்படுகிறது; அது யாப்பின்றி எழுதப்பட்ட, உணர்ச்சி நிரம்பிய உரைநடை. பின்னர் 1950-களின் இறுதியில் சி. சு. செல்லப்பா நடத்திய "எழுத்து" இதழ் புதுக்கவிதைக்கு நிலைக்களனாயிற்று. ந. பிச்சமூர்த்தி முதன்மையானவர். ஞானக்கூத்தன், தருமு சிவராமு (பிரமிள்), சி. மணி, அப்துல் ரகுமான், மீரா எனப் பலர் வழிவந்தனர்.

யாப்பு தேவையா — இரு பக்கமும் உண்டு.

ஆதரிப்போர்: கவிதையின் உயிர் பொருளும் உணர்ச்சியும்; யாப்பு அதற்கு ஒரு வடிவமே. மேலும் யாப்பே காலந்தோறும் மாறி வந்தது — ஆசிரியப்பாவிலிருந்து வெண்பாவுக்கு, வெண்பாவிலிருந்து விருத்தத்துக்கு, விருத்தத்திலிருந்து சிந்துக்கும் கீர்த்தனைக்கும். இன்னொரு மாற்றமே புதுக்கவிதை.

மறுப்போர்: யாப்பின் கட்டுப்பாடே சொல்லைக் கூர்மையாக்குகிறது; கட்டு நீங்கியபோது கவிதைக்கும் உரைநடைக்கும் இடையிலான எல்லை அழிந்தது. யாப்பறியாமல் யாப்பை மீறுவது மீறல் அன்று.

இரண்டும் நியாயமுடையவை. யாப்பறிந்தவன் யாப்பின்றி எழுதுவதும், யாப்பறியாதவன் எழுதுவதும் ஒன்றல்ல — வேறுபாடு படிப்பவருக்குத் தெரியும்.

ஹைக்கூ — ஜப்பானியக் குறுங்கவிதை வடிவம். மூன்று வரி; 5–7–5 எனும் ஒலியலகுக் (மோரா) கட்டமைப்பு; கிகோ எனும் பருவக் குறிப்புச் சொல்; கிரெஜி எனும் வெட்டுச் சொல் — ஒரு காட்சியை இரண்டாகப் பிளந்து இடையே அமைதி வைப்பது. தமிழில் ஹைக்கூ எழுதியோருள் அப்துல் ரகுமான், அமுதபாரதி, ஈரோடு தமிழன்பன் முதலியோர் குறிப்பிடத்தக்கவர்.

கவனிக்க — 5–7–5 என்பது ஒலியலகுக் (மோரா) கணக்கு; தமிழ் அசைக் கணக்கு அன்று. ஜப்பானிய மோரா தமிழ் மாத்திரைக்கு நேர் ஈடும் அன்று. எனவே தமிழ் ஹைக்கூவில் 5–7–5-ஐக் கடைப்பிடிப்பது பெரும்பாலும் கைவிடப்பட்டுள்ளது. சுருக்கம், ஒரு கணக் காட்சி, முடிவில் திறந்த வெளி — இவையே தமிழில் ஹைக்கூவின் அடையாளமாக நிற்கின்றன.

இப்பகுதியில் காலம், இதழ், முன்னோடி பற்றிய கூற்றுகள் பொது ஏற்பைச் சார்ந்தவை; புதுக்கவிதையின் "முதல்" யார் என்பதில் ஆய்வாளர் ஒருமித்த கருத்தில் இல்லை. வேறு கணிப்புகளும் உண்டு.

2.1 எழுத்தின் இரு பெரும் பிரிவு — முதலெழுத்து, சார்பெழுத்து

தமிழ் எழுத்துகள் இரண்டு நிலையில் பார்க்கப்படுகின்றன.

முதலெழுத்து (முப்பது) — உயிர் பன்னிரண்டு, மெய் பதினெட்டு. இவை தமக்குத் தாமே நிற்பவை; பிற எழுத்துகளுக்கு அடிப்படை.

சார்பெழுத்து (பத்து வகை) — முதலெழுத்தைச் சார்ந்து பிறப்பவை: ஆய்தம், உயிர்மெய், உயிரளபெடை, ஒற்றளபெடை, குற்றியலுகரம், குற்றியலிகரம், ஐகாரக் குறுக்கம், ஔகாரக் குறுக்கம், மகரக் குறுக்கம், ஆய்தக் குறுக்கம்.

"நெடுங்கணக்கு 247" என்பது எழுத்தின் வடிவக் கணக்கு — இக்காலக் கல்வி மரபில் பெரிதும் வழங்குவது. "முதல் 30, சார்பு 10" என்பது இலக்கண நூல்களின் கணக்கு. இரண்டும் வெவ்வேறு அளவுகோல்கள் — குழப்பிக் கொள்ளக் கூடாது.

தொல்காப்பிய எழுத்ததிகாரம் நூன்மரபு, மொழிமரபு, பிறப்பியல், புணரியல் முதலிய இயல்களைக் கொண்டது. நன்னூலும் எழுத்ததிகாரம் என்றே கொள்ளும்; அதனுள் எழுத்தியல், பதவியல், புணரியல்கள் அடங்கும். எனவே "எழுத்தியல்" என்பது நன்னூல் எழுத்ததிகாரத்தின் ஓர் இயலே — தனி அதிகாரம் அன்று.

2.2 247 எப்படிக் கூடுகிறது

கிரந்த எழுத்துகள் (ஜ ஷ ஸ ஹ க்ஷ ஸ்ரீ) இக்கணக்கில் சேரா. அவை தமிழ் நெடுங்கணக்குக்கு வெளியே நிற்பவை.

2.3 உயிர் பன்னிரண்டு — குறில், நெடில்

குறில் ஐந்து, நெடில் ஏழு. ஐ, ஔ இரண்டுக்கும் இணைக் குறில் இல்லை — இவை குறிலாக ஒருபோதும் நிற்பதில்லை. ஆனால் சொல்லில் நிற்கும் இடம் பொறுத்து இவை தம் இரு மாத்திரையினும் குறைந்து ஒலிக்கும்; அதுவே ஐகாரக் குறுக்கம், ஔகாரக் குறுக்கம். (ஐ = அ + இ, ஔ = அ + உ என்று ஒலியியல் அடிப்படையில் விளக்குவாரும் உளர்; மரபு நூல்கள் இவற்றைத் தனி நெடிலாகவே கொள்ளும்.)

2.4 மெய் பதினெட்டு — வல்லினம், மெல்லினம், இடையினம்

ஒவ்வொரு வல்லினத்துக்கும் ஏறத்தாழ அதே பிறப்பிடத்தில் ஒரு மெல்லினம் இணையாக நிற்கிறது: க்–ங், ச்–ஞ், ட்–ண், த்–ந், ப்–ம், ற்–ன். இது தற்செயலல்ல; இப்பகுப்பே பிறப்பிடத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டது. இவ்விணைகளே இன மோனை, இன எதுகை, மெய்ம்மயக்கம் ஆகியவற்றுக்கும் அடிப்படை.

2.5 ஏன் இம்மூன்று வகைப் பிரிவு

இப்பிரிவு வெறும் ஒலி வகைப்பாடு அன்று; இலக்கணம் முழுவதும் இதன் மேல்தான் நிற்கிறது.

ஒன்று — புணர்ச்சி விதிகள் இனத்தை வைத்தே சொல்லப்படுகின்றன. வருமொழி முதல் எழுத்து வல்லினமா, மெல்லினமா, இடையினமா, உயிரா என்பதைப் பார்த்தே வலி மிகுமா, ஈற்றொற்று திரியுமா என்பது முடிவாகும்.

இரண்டு — மொழி முதலிலும் இறுதியிலும் எந்த எழுத்து நிற்கும் என்பது இனத்தை ஒட்டியது. வல்லினம் மொழி இறுதியில் வாராது; மெல்லினமும் இடையினமுமே ஈற்றில் நிற்கும்.

மூன்று — அளபெடை. மெல்லினமும் இடையினமும் ஆய்தமுமே ஒற்றளபெடுக்கும்; வல்லினம் அளபெடாது. காரணம், வல்லினத்தை நீட்டி ஒலிக்க முடியாது.

நான்கு — யாப்பு. இன மோனை, இன எதுகை நோக்கும்போது க்–ங், ச்–ஞ், ட்–ண், த்–ந், ப்–ம், ற்–ன் என்னும் இணைகளே "இனம்" எனக் கொள்ளப்படும்; அதாவது ஒரு வல்லினத்துக்கு அதன் இணை மெல்லினமே இனம். (வல்லோடு வல், மெல்லோடு மெல் என்பது அன்று — இது பரவலாகத் தவறாகச் சொல்லப்படுவது.)

2.6 மெய்ம்மயக்கம் — சொல்லுக்குள் இரு மெய் சேரும் முறை

ஒரு சொல்லுக்குள் இரு மெய் அடுத்தடுத்து வருவது மெய்ம்மயக்கம். ஒரே மெய் இரட்டிப்பது உடனிலை மயக்கம் (பக்கம், முத்து, அப்பம், முல்லை, அன்னை); வெவ்வேறு மெய் சேர்வது வேற்றுநிலை மயக்கம். மேற்காணும் ஆறும் மிகுதியும் வரும் வேற்றுநிலை மயக்கங்கள் — ஒவ்வொன்றும் ஒரே பிறப்பிடத்து மெல்–வல் இணை. இதுவே ண/ன, ற/ர எழுத்துப் பிழையைத் தவிர்க்கும் எளிய அளவுகோல்: ண்ட, ன்ற என்பன வரும்; ன்ட, ண்ற என்பன வாரா.

2.7 மாத்திரை — அளவுப் பட்டியல்

ஐகார–ஔகாரக் குறுக்கத்தின் அளவில் நூல்களிடையே வேறுபாடு உண்டு; ஒன்றரை என்பாரும், ஒன்று என்பாரும் உளர். மகரக் குறுக்கம், ஆய்தக் குறுக்கம் ஆகியவற்றுக்குக் கால் மாத்திரை என்று கணக்கிடுவாரும் உளர். எண்ணிக்கையை உறுதியாகச் சொல்ல வேண்டிய இடத்தில் நீ பின்பற்றும் நூலைக் குறிப்பிடுவது நல்லது.

2.8 மாத்திரை கணக்கிடும் முறை

ஒரு சொல்லின் மாத்திரையைக் காண்பது: உயிர்/உயிர்மெய் எழுத்தின் உயிர் குறிலா நெடிலா என்று பார்; குறில் 1, நெடில் 2. ஒற்று ஒவ்வொன்றும் ½. ஆய்தம் ½. ஈற்று உகரம் குற்றியலுகரமானால் ½.

மாத்திரை ஓசையின் நீளத்தை அளக்கிறது; அளபெடை வேண்டுமா, ஈற்றுச் சீர் ஓசை நிரம்பியதா என்று முடிவு செய்ய இதுவே துணை.

எ.கா. "கல்" = க(1) + ல்(½) = 1½. "மாடு" = மா(2) + டு(½, குற்றியலுகரம்) = 2½. "அஃது" = அ(1) + ஃ(½) + து(½) = 2. "பாக்கு" = பா(2) + க்(½) + கு(½) = 3.

நெடில் அளபெடுத்தால் அவ்வெழுத்து 3 மாத்திரை. வெண்பாவில் ஓசை நிரம்பாத இடத்தை அளபெடையால் நிரப்புவது மரபு; ஆனால் அது ஓசை நிரம்பாத இடத்தில் மட்டுமே — அழகுக்காக அல்ல.

2.9 மாத்திரையிலிருந்து அசைக்கு — கவிஞனுக்கு உரிய இணைப்பு

நேரசை — ஒரு குறிலோ ஒரு நெடிலோ தனித்து நிற்பது; அதனோடு ஒற்று சேர்ந்தும் நிற்கும்.

நிரையசை — ஒரு குறிலை அடுத்து இன்னொரு உயிர் (குறிலோ நெடிலோ) வருவது; அதனோடும் ஒற்று சேரும்.

ஐ, ஔ நெடில் என்பதால் அவை நேர். குறுக்கம் பெற்றாலும் அசை மாறுவதில்லை.

எ.கா. நேர் — கல், மா, தாள், நின். நிரை — கடல், மலர், தமிழ், நிலா.

குற்றியலுகரம் அரை மாத்திரையே எனினும் அசைக் கணக்கில் தனி நேரசையாகவே கொள்ளப்படும் — "மாடு" = மா + டு = நேர் நேர் (தேமா). மாத்திரை ஓசையின் நீளத்தைச் சொல்லும்; அசை சீரின் அமைப்பைச் சொல்லும். இரண்டையும் ஒன்றாகக் குழப்பக் கூடாது.

2.10 எழுத்துப் பிறப்பு — இடமும் முயற்சியும்

மரபு நூல்கள் ஒலிக்கான காற்று உந்தியிலிருந்து எழுந்து, மார்பு–கழுத்து–தலை வழியாகச் சென்று, நா–அண்ணம்–பல்–இதழ்–மூக்கு ஆகியவற்றின் முயற்சியால் வடிவம் பெறும் என்று விளக்கும். மூக்கின் துணை பெறுவன ஆறே: ங ஞ ண ந ம ன — இதனாலேயே அவை மெல்லினம் ஆயின். ஆய்தத்தின் பிறப்பிடம் குறித்து நூல்களிடையேயும் உரையாசிரியரிடையேயும் வேறுபாடு உண்டு.

2.11 சார்பெழுத்து பத்து — ஒரு பார்வையில்

சார்பெழுத்துகள் தனித்த வடிவங்கள் அல்ல — முதலெழுத்தே இடம், சூழல் பொறுத்து வேறுபட்டு நிற்கும் நிலைகளே. அதனால்தான் இவை நெடுங்கணக்கில் தனியே எண்ணப்படுவதில்லை.

2.12 ஆய்தம் (ஃ) — நிற்கும் இடம்

ஆய்தம் தனித்து இயங்காது. குற்றுயிருக்குப் பின், வல்லினத்துக்கு முன் — இவ்விரண்டுக்கும் இடையிலேயே நிற்கும். மரபுத் தமிழில் மொழிக்கு முதலிலும் வாராது, இறுதியிலும் வாராது. அளவு அரை மாத்திரை.

எ.கா. அஃது, இஃது, எஃகு, அஃறிணை — எல்லாவற்றிலும் ஆய்தத்துக்கு முன் குறில், பின் வல்லினம்.

புணர்ச்சியிலும் ஆய்தம் புதிதாகத் தோன்றும்: கல் + தீது → கஃறீது; முள் + தீது → முஃடீது. இவ்வாறு பிறக்கும் ஆய்தம் தன் அரை மாத்திரையினும் குறைந்து ஒலிக்கும் என்பர் — இதுவே ஆய்தக் குறுக்கம். இக்கால எழுத்தில் ஆய்தம் பிற மொழி ஒலிகளைக் குறிக்கவும் பயன்படுகிறது — ஃப (f), ஃஜ (z), ஃக (x). அங்கு ஆய்தம் மொழி முதலிலும் வருகிறது; இது மரபு அன்று, இக்கால வழக்கு.

2.13 குற்றியலுகரம் — ஆறு வகை

குற்றியலுகரம் ஆகக்கூடிய வல்லின உகரங்கள் ஆறே: கு, சு, டு, து, பு, று. "நடு, கடு, பசு" போன்ற ஈரெழுத்துச் சொற்களில் ஈற்று உகரம் முழு மாத்திரை பெறும் — அது முற்றியலுகரம், குற்றியலுகரம் அன்று. முதல் எழுத்து நெடிலானால் (மாடு, காசு) குற்றியலுகரம்.

2.14 குற்றியலுகரம் புணர்ச்சியில் — உகரம் கெடும்

குற்றியலுகரத்தை ஈறாகக் கொண்ட சொல்லுக்குப் பின் உயிர் முதலாக ஒரு சொல் வந்தால், அவ்வுகரம் கெட்டு, மெய் வருமொழி உயிரோடு சேரும். கவிதையில் சீர் சுருக்க மிகவும் பயன்படும் இடம் இது.

எ.கா. வரகு + அரிசி → வரகரிசி நாடு + ஆள்பவன் → நாடாள்பவன் தாது + அவிழ் → தாதவிழ்

முற்றியலுகரம் இவ்வாறு கெடாது — "பசு + அது" என்பது "பசவது" ஆகாது; உடம்படுமெய் வந்து "பசுவது" எனும் வடிவமே அமையும். உகரம் குற்றியலுகரமா என்று முதலில் உறுதி செய்; பின்னரே கெடுதலைப் பயன்படுத்து.

2.15 குற்றியலிகரம்

குற்றியலுகரத்துக்குப் பின் யகரம் வரும்போது, அவ்வுகரம் இகரமாகத் திரியும். அவ்வாறு திரிந்த இகரம் முழு மாத்திரை பெறாமல் அரை மாத்திரையிலேயே ஒலிக்கும் — அதுவே குற்றியலிகரம்.

எ.கா. குற்றியலுகர ஈற்றுச் சொல் + யாது / யாவை போன்ற யகர முதற்சொல் → ஈற்று உகரம் இகரமாய்த் திரிந்து தேயும்.

இது இக்காலத் தமிழில் மிக அரிது; பழந்தமிழ்ப் பாடல்களிலும் இலக்கண நூல்களிலுமே பெரிதும் காணப்படுவது. சரியான செய்யுள் மேற்கோள் நினைவில் இல்லாத நிலையில் விதியை மட்டும் தந்துள்ளேன். எழுதும்போது இதை நாடித் தேட வேண்டியதில்லை — படிக்கும்போது அடையாளம் காணத் தெரிந்தால் போதும்.

2.16 ஐகார, ஔகாரக் குறுக்கம்

ஐகாரமும் ஔகாரமும் இயல்பில் இரண்டு மாத்திரை நெடில். ஆனால் சொல்லில் நிற்கும் இடத்தைப் பொறுத்து அவை தம் முழு அளவைப் பெறாமல் குறுகி ஒலிக்கும்.

ஐகாரம் — மொழி முதலில் ஒன்றரை மாத்திரை; மொழியின் இடையிலும் இறுதியிலும் ஒரு மாத்திரை என்பது பரவலான கொள்கை.

ஔகாரம் — தமிழ்ச் சொல்லில் மொழியின் முதல் எழுத்தில் மட்டுமே வரும்; அங்கும் குறுகி ஒலிக்கும்.

எ.கா. ஐ — ஐந்து (முதல்), மைந்தன் (இடை), மலை / கை (ஈறு). ஔ — ஔவை, ஔடதம் (தனி உயிராக); மௌவல், கௌவை (முதல் உயிர்மெய்யில்).

அளவு எத்தனை மாத்திரை என்பதில் நூல்களிடையே ஒற்றுமை இல்லை; "ஒன்றரையும் ஒன்றும்" என்பாரும் உளர், வேறு கணக்குச் சொல்வாரும் உளர். செய்யுளில் இதனால் அசை மாறுவதில்லை என்பதால் நடைமுறையில் இது பெரிய சிக்கல் அன்று.

2.17 மகரக் குறுக்கம், ஆய்தக் குறுக்கம்

மகரக் குறுக்கம் — சொல்லின் ஈற்றில் நிற்கும் ம், அடுத்து வரும் சொல்லோடு தொடர்ந்து ஒலிக்கும்போது தன் அரை மாத்திரையினும் குறைந்து, வெறும் மூக்கொலியாய்த் தேயும். யகரம், வகரம் முதலாக வரும்போது இது தெளிவாகத் தெரியும்; மெல்லினம் முதலாக வரும்போதும் நிகழும் என்பர்.

ஆய்தக் குறுக்கம் — புணர்ச்சியில் புதிதாகப் பிறக்கும் ஆய்தம் தன் அரை மாத்திரையினும் குறைந்து ஒலிப்பது.

எ.கா. மகரக் குறுக்கம் — "மரம் வளர்ந்தது" எனத் தொடர்ந்து ஒலிக்கும்போது ஈற்று ம் தேய்ந்து ஒலிக்கும். ஆய்தக் குறுக்கம் — கல் + தீது → கஃறீது.

இவ்விரண்டும் எழுத்து வடிவில் தெரிவதில்லை; ஒலிப்பில் மட்டுமே. அதனால் இவற்றை இலக்கண நுட்பமாகக் கொள்ளலாமே தவிர, எழுதும்போது தனி வடிவம் தேட வேண்டியதில்லை.

2.18 அளபெடை — உயிரளபெடை, ஒற்றளபெடை

இசைநிறை, இன்னிசை, சொல்லிசை என்பன அளபெடை எதற்காக வந்தது என்னும் நோக்க வகைப்பாடு; உயிரளபெடை, ஒற்றளபெடை என்பன எது அளபெடுத்தது என்னும் வடிவ வகைப்பாடு. இரண்டும் வெவ்வேறு அளவுகோல்கள். அளபெடை செய்யுளுக்கே உரியது; உரைநடையில் வாராது. வெண்பாவில் ஓசை நிரம்பாத இடத்தை அளபெடையால் சரிசெய்வது மரபு — ஆனால் அது கடைசி வழி; சொல் மாற்றி எழுத முடிந்தால் அதுவே சிறப்பு என்பாரும் உளர்.

2.19 மொழி முதல் — வரும், வாரா

ர, ல முதலாகத் தொடங்கும் பிற மொழிச் சொற்களை மரபுத் தமிழ் உயிர் ஏற்றி ஏற்கும்: ராமன் → இராமன்; லட்சம் → இலட்சம்; ரதம் → இரதம். இக்கால வழக்கில் இது கடைப்பிடிக்கப்படுவதில்லை; ஆனால் செய்யுளில் மோனை நோக்கும்போது இந்த உயிர் ஏற்றம் மிகவும் உதவும்.

2.20 மொழி முதல் — மெய்யோடு சேரும் உயிர் வரையறை

இவ்வரையறைகளை நூல்கள் நுட்பமாக வேறுபடுத்திச் சொல்லும்; சில எழுத்துகளின் பட்டியலில் நூல்களுக்கிடையே சிறு வேறுபாடும் உண்டு. நடைமுறையில் நினைவில் வைக்க வேண்டியது இதுதான் — வ-வுக்குப் பின் உ/ஊ/ஒ/ஓ/ஔ முதலெழுத்தாக வராது; ய-வுக்கு ஆகாரமே இயல்பு.

2.21 மொழி இறுதி — ஈற்றில் நிற்கும் எழுத்து

ஔகாரம் மொழியின் முதல் எழுத்திலேயே வரும் என்பதால் அது ஈற்றில் நிற்பதில்லை. ங், ஞ், ந் ஈறுகள் பழந்தமிழ்ச் சொற்களிலேயே காணப்படுவன; இக்கால வழக்கில் இல்லை. வல்லினம் ஈற்றில் வாராது என்பதே தமிழின் ஒலிக் கட்டமைப்பின் அடிப்படை — "book" போன்ற பிற மொழிச் சொற்கள் தமிழில் "புக்கு" ஆவது இதனாலேயே.

2.22 புணர்ச்சி — அடிப்படை அமைப்பு

இரு சொற்கள் ஒன்று சேரும்போது நிகழ்வதே புணர்ச்சி. முன் நிற்பது நிலைமொழி, பின் வருவது வருமொழி. நிலைமொழியின் ஈற்று எழுத்தும் வருமொழியின் முதல் எழுத்தும் சந்திக்கும் இடமே புணர்ச்சி இடம்.

புணர்ச்சி இருவகை. இயல்பு புணர்ச்சி — எவ்வித மாற்றமும் இன்றி இரு சொல்லும் அப்படியே சேர்வது (தமிழ் + நாடு → தமிழ்நாடு; கண் + மணி → கண்மணி). விகாரப் புணர்ச்சி — ஏதேனும் மாற்றம் நிகழ்வது.

மாற்றம் மூன்று வகை: தோன்றல் (இல்லாத எழுத்து புதிதாக வருதல்), திரிதல் (உள்ள எழுத்து வேறாதல்), கெடுதல் (உள்ள எழுத்து மறைதல்). ஒரே புணர்ச்சியில் இம்மூன்றும் சேர்ந்து நிகழவும் கூடும்.

வேறு அடிப்படையில் பார்க்கும்போது புணர்ச்சி வேற்றுமைப் புணர்ச்சி, அல்வழிப் புணர்ச்சி என இருவகை. வேற்றுமை உருபின் பொருள் தோன்ற நிற்கும் தொடர் வேற்றுமைப் புணர்ச்சி; அல்லாதன அனைத்தும் அல்வழிப் புணர்ச்சி.

2.23 விகாரம் மூன்று — எடுத்துக்காட்டோடு

2.24 நிலைமொழி ஈறு × வருமொழி முதல் — திரிபுப் பட்டியல்

இப்பட்டியல் மிகுதியும் காணப்படும் திரிபுகளையே தருகிறது. வேற்றுமை, அல்வழி வேறுபாட்டால் சில இடங்களில் இயல்பாகவும் நிற்கும் — கீழ்க்காணும் "வலி மிகும் / மிகா" அட்டவணைகளோடு சேர்த்தே இதைப் பயன்படுத்த வேண்டும்.

2.25 உடம்படுமெய் — ய், வ்

நிலைமொழி உயிரில் முடிந்து, வருமொழி உயிரில் தொடங்கினால், இரு உயிர்களும் நேரடியாகச் சேரா. இடையில் ஒரு மெய் தோன்றி உடம்படுத்தும். இ, ஈ, ஐ ஈறுகளுக்குப் பின் ய்; ஏனை உயிர் ஈறுகளுக்குப் பின் வ். ஏகார ஈற்றுக்குப் பின் ய், வ் இரண்டும் வரும் என்பர்.

எ.கா. இ/ஈ/ஐ ஈறு → ய்: கிளி + ஐ → கிளியை; தீ + ஐ → தீயை; கை + ஆல் → கையால். ஏனை ஈறு → வ்: பலா + அடி → பலாவடி; பூ + ஐ → பூவை; மா + இலை → மாவிலை; கோ + இல் → கோவில்.

உடம்படுமெய் அரை மாத்திரை சேர்க்கும் என்பதால் சீர் அளவைச் சிறிது மாற்றும் — அந்தாதி தொடுக்கும்போதும், ஈற்றுச் சீர் கணக்கிடும்போதும் இதைக் கவனத்தில் கொள்.

2.26 வலி மிகும் இடங்கள்

கடைசி வரிசை சர்ச்சைக்குரியது. மரபு விதி "செய்து வாய்பாட்டு வினையெச்சத்தின் பின் வலி மிகாது" என்பது; "ஓடி, பாடி, எழுதி" என்பனவும் செய்து வாய்பாட்டைச் சேர்ந்தனவே. ஆனால் இக்கால எழுத்து வழக்கில் இகர ஈற்று எச்சங்களுக்குப் பின் மிகுத்தே எழுதப்படுகிறது. வேற்றுமைத் தொகையிலும் இப்படியே — பொதுவாக மிகும்; மூன்றாம் வேற்றுமைத் தொகையில் மிகாது என்பர். இவ்விடங்களில் நூல்களிடையேயும் வழக்கிடையேயும் வேறுபாடு உண்டு; ஒரு நூலைத் தேர்ந்து அதனையே ஒரு நூல் முழுவதும் பின்பற்றுவதே தெளிவு.

2.27 வலி மிகா இடங்கள்

"படிக்கச் சென்றான்" (மிகும்) — "படிக்கும் பையன்" (மிகாது): இவ்விரண்டையும் ஒப்பிட்டுப் பார்த்தால் விதி நினைவில் நிற்கும். எச்சம் எவ்வகை என்பதே முடிவு செய்யும் — வினையெச்சத்தில் "செய்ய" வாய்பாடு மிகும்; பெயரெச்சம் மிகாது.

2.28 கிரந்த எழுத்து — வடிவமும் தமிழ் மாற்றும்

ஸ்ரீ என்பது ஸ் + ரீ சேர்ந்த கூட்டு வடிவமே; தனி எழுத்து அன்று. பிற மொழிச் சொற்களைத் தமிழ் ஒலிக்கு ஏற்ப மாற்றி எழுதும் மரபு பழையது — கிரந்த எழுத்துகள் தமிழ் எழுத்தோடு கலப்பதற்கு முன்பே இவ்வாறு தமிழ்ப்படுத்தப்பட்டன.

2.29 கிரந்தம் — எப்போது தேவை, எப்போது தேவையில்லை

தேவைப்படும் இடம்: ஒருவரின் பெயரை அவரே எழுதும் வடிவத்தில் தர வேண்டியபோது; பிற மொழி மேற்கோளை அப்படியே தர வேண்டியபோது; மந்திரம், சமய நூல் பாடம் போன்ற ஒலி மாறக் கூடாத இடங்களில். இவை மொழிக் கொள்கையின் பிரச்சினை அல்ல, துல்லியத்தின் பிரச்சினை.

தேவைப்படாத இடம்: மரபுச் செய்யுள். காரணம் கொள்கை மட்டும் அன்று — கணக்கு. கிரந்த எழுத்துகள் தமிழ் நெடுங்கணக்கில் இல்லை; அவற்றுக்கு வல்/மெல்/இடை என்னும் இனம் வரையறுக்கப்படவில்லை. இனம் இல்லாத எழுத்தை வைத்து இன மோனை, இன எதுகை கணக்கிட முடியாது. மேலும் மரபுப் புணர்ச்சி விதிகள் அனைத்தும் இனத்தை அடிப்படையாகக் கொண்டவை என்பதால், கிரந்த எழுத்து வந்த இடத்தில் வலி மிகுமா மிகாது என்பதே முடிவாகாது.

(அசை, தளை ஆகியவை குறில்–நெடில் அடிப்படையிலானவை; அவற்றுக்கு இனம் தேவையில்லை என்பதைத் தெளிவாகப் பிரித்துக் கொள்ள வேண்டும்.)

எனவே வெண்பாவிலும் அந்தாதியிலும் தமிழ் வடிவத்தையே கொள்; தேவைப்பட்டால் அடிக்குறிப்பில் கிரந்த வடிவத்தைத் தந்துவிடு. இதில் மாறுபட்ட கருத்தும் உண்டு — இக்கால ஒலிகளுக்கு இக்கால எழுத்து வேண்டும், கிரந்தமும் தமிழ் எழுத்தின் ஒரு பகுதியே என்பாரும் உளர்.

2.30 எழுதும் முன் — விரைவுச் சரிபார்ப்பு

• சொல் ர, ல முதலியவற்றில் தொடங்கும் பிற மொழிச் சொல்லா — ஆம் எனில் உயிர் ஏற்றி மாற்று (ராகம் → இராகம்).
• வல்லெழுத்து ஈற்றில் நிற்கிறதா — நிற்காது; உகரம் ஏற்றியே எழுது.
• ண/ன, ற/ர ஐயமா — மயக்கத்தைப் பார்: ண்ட, ன்ற என்பனவே வரும்; ன்ட, ண்ற வாரா.
• இரு சொல் சேரும் இடத்தில் வலி மிகுமா — எழுவாய், விளி, பெயரெச்சம், வினைத்தொகை, இரட்டைக் கிளவி ஆயின் மிகாது.
• "செய்ய" வாய்பாட்டு எச்சமா — ஆம் எனில் மிகும் (படிக்கச் சென்றான்).
• உயிர் + உயிர் சேர்கிறதா — ய் அல்லது வ் உடம்படுமெய் இட்டு எழுது.
• ஈற்று உகரம் குற்றியலுகரமா — ஆம் எனில் அரை மாத்திரை; ஆனால் அசைக் கணக்கில் தனி நேரசை.
• சீர் நிரம்பவில்லையா — சொல் மாற்ற முடிகிறதா என முதலில் பார்; முடியாத இடத்திலேயே அளபெடையை நாடு.
• வல்லின ஒற்று அளபெடாது — நீட்ட வேண்டுமெனில் மெல்–இடை–ஆய்த ஒற்றுள்ள சொல்லைத் தேர்ந்தெடு.
• கிரந்த எழுத்து புகுந்துவிட்டதா — மரபுச் செய்யுளில் தமிழ் வடிவமே.

3.1 சொல் — நான்கு வகை

பொருள் உணர்த்தும் ஒலிக் கூட்டமே சொல். சொல் நான்கு வகைப்படும் — பெயர், வினை, இடை, உரி.

பெயரும் வினையும் தனித்து நின்று பொருள் தரும். இடையும் உரியும் தனித்து நில்லாமல், பெயரையோ வினையையோ சார்ந்தே பொருள் தரும். இதனால் பெயரும் வினையும் தலைமைச் சொல் எனவும், இடையும் உரியும் சார்புச் சொல் எனவும் கூறுவர்.

எ.கா. மலர் (பெயர்) · மலர்ந்தது (வினை) · ஏ, உம், மன் (இடை) · சால, நனி (உரி)

‘எல்லாச் சொல்லும் பொருள் குறித்தனவே’ என்பது தொல்காப்பியச் சொல்லதிகாரம் வைக்கும் அடிப்படை — பொருள் குறியாத ஒலி சொல் ஆகாது.

— தொல்காப்பியம் சொல்லதிகாரம் · நன்னூல் சொல்லதிகாரம்

3.2 நான்கு சொல்லின் அடையாளம்

இடைச்சொல்லும் உரிச்சொல்லும் ஒன்றுபோலத் தோன்றினாலும் வேறு — இடைச்சொல் தனித்துப் பொருள் தராமல் பெயரோடும் வினையோடும் சேர்ந்தே பொருள் சிறப்பிக்கும்; உரிச்சொல் தானே பண்பு, மிகுதி முதலிய ஒரு பொருளைத் தந்து அடைமொழியாய் நிற்கும்.

3.3 பகுபதம் · பகாப்பதம் — சொல்லின் உறுப்பு

ஒரு சொல்லை உறுப்பாகப் பிரிக்க முடிந்தால் அது பகுபதம்; பிரிக்க முடியாவிட்டால் பகாப்பதம்.

பகுபதத்தின் உறுப்புகள் ஆறு — பகுதி, விகுதி, இடைநிலை, சாரியை, சந்தி, விகாரம். இவற்றுள் பகுதியும் விகுதியும் இன்றியமையாதவை; ஏனையவை தேவைக்கு ஏற்பப் புகும். விகாரம் தோன்றல், திரிதல், கெடுதல் என மூன்று.

எ.கா. பகாப்பதம்: மரம் · கல் · நில் பகுபதம்: வந்தான் = வா (பகுதி) + த் (இறந்தகால இடைநிலை) + ஆன் (படர்க்கை ஆண்பால் விகுதி); ‘வா’ → ‘வ’ ஆதலும் ‘த்’ → ‘ந்த்’ ஆதலும் விகாரம் மரத்தை = மரம் (பகுதி) + அத்து (சாரியை) + ஐ (உருபு)

உறுப்பிலக்கணம் அறிவது கவிஞனுக்கு நேரடிப் பயன் தரும் — எந்த உறுப்பை மாற்றினால் அசையின் வகை மாறும், சீர் வாய்பாடு மாறும் என்பது இதனால் தெளிவாகும்.

— நன்னூல் — பதவியல்

3.4 பெயர்ச்சொல் — ஆறு வகை

பொருள், இடம், காலம், சினை, குணம், தொழில் என்னும் இவ்வாறே ஆகுபெயர் வகைப்பாட்டுக்கும் அடிப்படை — பொருளாகுபெயர், இடவாகுபெயர், காலவாகுபெயர் என அதே வழியிலேயே ஆகுபெயரும் பகுக்கப்படும் (கீழே காண்க).

3.5 பெயரின் அமைப்பு — இடுகுறி · காரணம் × முதல் · சினை

நன்னூல் பெயரை இவ்வாறு நான்காக வகுக்கும். இயற்பெயர் (கம்பன், ஔவை, மதுரை, வைகை போன்ற தனிப்பெயர்) என்பது வேறு அடிப்படையில் அமைந்த பிரிவு; அது இடுகுறியாகவும் இருக்கும், காரணம் கொண்டதாகவும் இருக்கும். எனவே இவற்றை ஒரே பட்டியலில் அடுக்கக் கூடாது. இடுகுறிப் பெயர்கள் ஒரு காலத்தில் காரணம் கொண்டிருந்து அது மறைந்துபோயின என்றும் சொல்வர். எனவே இவ்விரண்டுக்கும் கறாரான எல்லை இல்லை; ஒரே சொல்லை ஒருவர் காரணப்பெயர் என்றும் மற்றொருவர் இடுகுறி என்றும் கொள்வது உண்டு.

3.6 திணை — உயர்திணை, அஃறிணை

உயர்திணை என்மனார் மக்கட் சுட்டே
அஃறிணை என்மனார் அவரல பிறவே

மக்களைச் சுட்டும் சொற்கள் உயர்திணை; அவரல்லாத பிற அனைத்தும் அஃறிணை. உயிரற்ற பொருள், விலங்கு, பறவை, மரம் — யாவும் அஃறிணை.

அறிவுடைமை நோக்கித் தேவரையும் நரகரையும் மக்கள் இயல்பினராகக் கொண்டு உயர்திணையுள் அடக்குவர் என்பது உரையாசிரியர் கூற்று. செய்யுளில் அஃறிணைப் பொருள்களை (மான், கிளி, மேகம், அன்னம்) விளித்துப் பேசுவது தூது முதலிய துறைகளில் மரபாக ஏற்கப்பட்டது. இது இலக்கண வழுவே ஆயினும் மரபு நோக்கி ஏற்றுக்கொள்ளப்படுவது — வழுவமைதி.

— தொல்காப்பியம் · சொல்லதிகாரம் · கிளவியாக்கம்

3.7 ஐம்பால் — திணையும் பாலும் எண்ணும்

பலர்பால் ஆண்-பெண் கலந்த கூட்டத்துக்கும் உரியது; ஒருவரை உயர்த்திக் கூறும் மரியாதைப் பன்மைக்கும் அதுவே (ஆசிரியர் வந்தார்). ‘உவன், உவள், உது’ என்னும் நடுச்சுட்டு இக்கால உரைநடையில் வழக்கொழிந்தது; செய்யுளில் இன்னும் ஆளத் தகும்.

3.8 பால் காட்டும் விகுதிகள்

நெடில் வடிவங்கள் (ஆன், ஆள், ஆர்) தெரிநிலை வினைமுற்றில் மிகுதி; குறில் வடிவங்கள் (அன், அள், அர்) குறிப்பு வினைமுற்றிலும் பெயரிலும் மிகுதி — இது பொதுப் போக்கே, விதிவிலக்கு உண்டு (வந்தனன், வந்தனர்). ‘நல்லன்’ = குறிப்பு முற்று; ‘வந்தான்’ = தெரிநிலை முற்று.

3.9 இடம் — தன்மை, முன்னிலை, படர்க்கை

தன்மைப் பன்மையில் ‘நாம்’ கேட்பவரையும் உள்ளடக்கும் (உளப்பாட்டுத் தன்மைப் பன்மை); ‘யாம் / நாங்கள்’ கேட்பவரை நீக்கும். இந்த வேறுபாடு அகப்பாடலிலும் வேண்டுகோட் பாடலிலும் பொருள் மாற்றும். ‘தான், தாம்’ ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்துக்கு உரியன அல்ல — மூவிடத்துக்கும் பொதுவாகத் தன்னைச் சுட்டி வரும் சொற்கள். பழைய வடிவங்கள் அசை மிச்சம் தரும் இடம் உண்டு — ‘யாம்’ ஒரே நேரசை; ‘நாங்கள்’ இரு நேரசை (தேமா). ‘யான்’ / ‘நான்’ இரண்டுமே ஒரு நேரசைதான்; அங்கே வேறுபாடு அளவில் அன்று, ஓசையிலும் தொன்மைச் சுவையிலும் மட்டுமே.

3.10 எண் — ஒருமை, பன்மை

எண் இரண்டே — ஒருமை, பன்மை.

பன்மை காட்டும் முதன்மை விகுதி ‘கள்’. உயர்திணையில் ‘அர் / ஆர் / மார்’ விகுதியும் பன்மை காட்டும். அஃறிணைப் பன்மைக்கு ‘கள்’ (மரங்கள்) அல்லது ‘அ / அன’ (பல, வந்தன).

எ.கா. மகன் → மகன்கள் · மகள் → மகளிர் · ஆசிரியன் → ஆசிரியர் · மரம் → மரங்கள் · அது → அவை · வந்தான் → வந்தார்

ஒருவரை உயர்த்திக் கூறும் பன்மை உயர்திணைக்கு மட்டுமே உரியது. ‘ஆசிரியர் வந்தார்’ என்பது ஒருவரையும் பலரையும் குறிக்கும்; சூழலே பொருள் தெளிவிக்கும். அஃறிணைக்கு உயர்வுப் பன்மை இல்லை.

3.11 வேற்றுமை — பொருள் வேறுபடுத்தும் உருபு

ஒரு பெயர் வினையோடும் பிற சொற்களோடும் கொள்ளும் தொடர்பை வேறுபடுத்திக் காட்டுவது வேற்றுமை. வேற்றுமை எட்டு.

பெயர் தானே நிற்கும் நிலை முதல் வேற்றுமை (எழுவாய்); அதற்கு உருபு இல்லை. ஏனைய ஏழுக்கும் தனித்தனி உருபு உண்டு.

பெயருக்கும் உருபுக்கும் இடையே சில இடங்களில் சாரியை என்னும் இடைச்சொல் புகும் — மரம் + அத்து + ஐ → மரத்தை. உருபு வெளிப்படாமல் மறைந்து நிற்பது வேற்றுமைத் தொகை — மரம் வெட்டினான் (= மரத்தை வெட்டினான்).

எ.கா. வள்ளுவர் · குறளை · செய்யுளால் · உலகுக்கு · நூலின் · வள்ளுவரது · மனத்தின்கண் · வள்ளுவரே

3.12 வேற்றுமை எட்டு — உருபு, பொருள், எடுத்துக்காட்டு

இலக்கண நூல்களில் இவற்றை உருபின் பெயராலேயே — ‘ஐ உருபு’, ‘ஆல் உருபு’, ‘கு உருபு’ என — வழங்குவது வழக்கம். மூன்றாம் வேற்றுமையின் ‘ஒடு / ஓடு’ உருபை உடனிகழ்ச்சிப் பொருளில் தனியே எண்ணுவாரும் உண்டு. விளியை எட்டாம் வேற்றுமையாகக் கொள்வது மரபு; அது பிற வேற்றுமைபோல வினையோடு தொடர்பு காட்டாமை கருதி வேறுபடுத்திப் பேசுவாரும் உண்டு. ‘மரத்தின் கிளை’ போன்ற தொடரில் வரும் ‘இன்’ ஐந்தாம் வேற்றுமை உருபு அன்று — அது சாரியை; உருபு தொக்கு நிற்கும் ஆறாம் வேற்றுமைத் தொகை என்பர். ஒரே வடிவம் உருபாகவும் சாரியையாகவும் வருவதால் சூழல் நோக்கியே பொருள் கொள்ள வேண்டும்; இது தமிழில் தொடர்ந்து மயக்கம் தரும் இடம்.

3.13 விளி வேற்றுமை — அழைக்கும் வடிவம்

விளியில் ஈறு திரிதல், நீளுதல், கெடுதல், ஏகாரம் பெறுதல், மாறாமல் நிற்றல் என வேறுபடும்; நன்னூல் இதனை விரிவாக விதித்துள்ளது. எந்தச் சொல்லுக்கு எவ்வடிவம் என்பது ஈற்றெழுத்தையும் மரபையும் ஒட்டியது. அந்தாதியில் ஒரு பாட்டின் இறுதிச் சொல் அடுத்த பாட்டின் முதற்சொல் ஆகும்போது விளி வடிவம் மிகவும் உதவும் — ‘கண்ணா’ போன்ற ஆகார விளி நேர்-நேர் (தேமா) ஆய் அமைவதால் வெண்பாவின் முதற்சீருக்கு எளிதில் பொருந்தும்.

3.14 வேற்றுமைத் தொகை — உருபு மறைந்த தொடர்

முதல் வேற்றுமைக்கு உருபே இல்லாததால் தொகையும் இல்லை; விளிக்கும் தொகை இல்லை. எனவே வேற்றுமைத் தொகை ஆறே. ஒரே தொடரை இருவேறு வேற்றுமையாகக் கொள்வதும் உண்டு — ‘பாற்குடம்’ நான்காம் என்பாரும், மூன்றாம் என்பாரும் உண்டு. விரித்துப் பொருள் கொள்ளும் முறையே தீர்மானிக்கும்.

3.15 வினைச்சொல் — தெரிநிலை, குறிப்பு

தொழிலை உணர்த்துவது வினைச்சொல். இது இரண்டு வகை.

தெரிநிலை வினை — செய்யும் தொழில் வெளிப்படையாகத் தெரிவது. காலமும் இடமும் பாலும் வெளிப்படும்.

குறிப்பு வினை — தொழில் வெளிப்படாமல், பண்பு, பொருள், இடம், காலம், தொழில் முதலியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டு வினை போல முடிவது. இடமும் பாலும் வெளிப்படும்; காலம் வெளிப்படையாகத் தெரியாது, குறிப்பால் உணரப்படும்.

எ.கா. தெரிநிலை: வந்தான் · படித்தாள் · செய்தனர் குறிப்பு: நல்லன் · வல்லள் · கரியர் · இனியது · பொன்னன்

குறிப்பு வினைமுற்றில் காலம் வெளிப்படாததால் அதனை இறந்த / நிகழ் / எதிர் எனப் பகுத்துக் கூற முடியாது. செய்யுளில் ‘நல்லன், வல்லன், இனியன்’ போன்ற குறிப்பு முற்றுகள் நல்ல சுருக்கக் கருவி — ‘அவன் நல்லவனாக இருக்கிறான்’ என்பதை ஒரே சொல்லில், ஒரு சீரில் முடிக்கும்.

3.16 வினைமுற்று · வினையெச்சம் · பெயரெச்சம்

எச்சம் இரண்டும் தெரிநிலை / குறிப்பு என மேலும் பகுக்கப்படும். ‘நல்ல மனிதன்’ என்பதில் ‘நல்ல’ குறிப்புப் பெயரெச்சம் — காலம் காட்டாது. வினையெச்சம் காலம் காட்டுவதோடு (‘வந்து’ இறந்தகாலம்; ‘வர’ என்னும் செய்ய-வாய்பாடு பெரும்பாலும் எதிர்காலம், சூழலுக்கேற்ப மாறும்) நிபந்தனை (வரின், வந்தால்), எதிர்மறை (வராமல்), ஏது (வந்ததால்) எனவும் விரியும். செய்யுளில் ‘வரின்’, ‘செயின்’ போன்ற குறுகிய நிபந்தனை வடிவங்கள் இடம் மிச்சப்படுத்தும்.

3.17 முக்காலம் — காலம் காட்டும் இடைநிலை

‘ஆநின்று’ நிகழ்கால இடைநிலை பழைய செய்யுள் வழக்கு; இக்கால உரைநடையில் இல்லை, ஆனால் செய்யுளில் இன்றும் ஆளத் தகும். அஃறிணை எதிர்காலம் ‘உம்’ ஈற்றில் முடியும் — வரும், செய்யும். இதே ‘உம்’ ஈறு காலம் காட்டாமல் பொதுவாகவும் நிற்கும் (‘நீர் வரும் வழி’ — முக்காலத்துக்கும் பொது); இது செய்யுளில் பொருள் மயக்கம் தரக்கூடிய இடம்.

3.18 வினைமுற்று விகுதிகள் — மூவிடம், ஐம்பால்

‘வந்தனன், வந்தனள், வந்தனர், வந்தன’ என்னும் ‘அன்’ சார்ந்த வடிவங்கள் சங்கச் செய்யுளிலும் காப்பியத்திலும் மிகுதி. இவை அசை எண்ணிக்கையைக் கூட்டா — அசையின் வகையை மாற்றும். ‘வந்தார்’ = நேர் + நேர் (தேமா); ‘வந்தனர்’ = நேர் + நிரை (கூவிளம்). தளை பொருந்தாத இடத்தில் இதுவே விரைவான தீர்வு. ‘ப’ விகுதி பலர்பாலுக்கு உரியது — ‘என்ப’, ‘செய்ப’. இது பழைய வழக்கு; இக்காலப் பாட்டில் ஆண்டால் தொன்மைச் சுவை தரும்.

3.19 ஏவல் · வியங்கோள் · எதிர்மறை

வியங்கோள் விகுதிகளுள் ‘மார்’ என்பதையும் சேர்த்துக் கொள்வர். ஏவலும் வியங்கோளும் வேறு — ஏவல் முன்னிலைக்கே உரியது; வியங்கோள் மூவிடத்துக்கும் ஐம்பாலுக்கும் ஒரே வடிவமாய் நிற்பது. ‘வாழ்க’ யாருக்கும் பொருந்தும். வாழ்த்துப் பாவுக்கும் கடவுள் வாழ்த்துக்கும் இதுவே கருவி.

3.20 வியங்கோள் — செய்யுள் எடுத்துக்காட்டு

கற்க கசடறக் கற்பவை கற்றபின்
நிற்க அதற்குத் தக

‘கற்க’, ‘நிற்க’ — இரண்டும் ‘க’ விகுதி பெற்ற வியங்கோள் வினைமுற்றுகள். இடமும் பாலும் காட்டாமல் விதி வடிவில் நிற்கின்றன; யாருக்கும் பொருந்தும்.

வெண்பாவின் ஈற்றுச் சீரிலோ அடி முதலிலோ வியங்கோள் வைப்பது ஆணையான தொனியைத் தரும். ஆனால் பாடல் முழுவதும் வியங்கோளாய் இருந்தால் அறிவுரைச் சுவை மிகுந்து கவிதைச் சுவை குறையும்.

— திருக்குறள் — கல்வி அதிகாரம்

3.21 செய்வினை · செயப்பாட்டு வினை · தன்வினை · பிறவினை

பிறவினை ‘வி, பி, ப்பி’ முதலிய விகுதிகளாலும் (படி → படிப்பி), வல்லெழுத்து இரட்டித்தலாலும் அமையும் — ஆடினான் → ஆட்டினான் · ஏறினான் → ஏற்றினான். சில சொற்களில் பகுதியே திரியும் — உண்டான் → ஊட்டினான். தன்வினை/பிறவினை என்பது தொழில் தானே நிகழ்கிறதா பிறரால் நிகழ்த்தப்படுகிறதா என்னும் வேறுபாடு; செய்வினை/செயப்பாட்டுவினை என்பது எழுவாய் யார் என்னும் வேறுபாடு. இரண்டையும் ஒன்றாகக் கருதக் கூடாது. செயப்பாட்டு வினை பழந்தமிழ்ச் செய்யுளில் ‘படு’ இன்றியும் அமையும்; இக்காலத்தில் ‘படு’ சேர்ப்பதே வழக்கு. செய்யுளில் செயப்பாட்டு வினை மிகுந்தால் ஓசை தளரும் — வெண்பாவுக்குச் செய்வினையே பொருந்தும்.

3.22 வினையாலணையும் பெயர்

வினைமுற்று வடிவில் நின்று, பொருளால் ஒரு பெயராய் நிற்பது வினையாலணையும் பெயர்.

வினை போலத் தோன்றினாலும் பெயரின் வேலையையே செய்யும் — எழுவாயாகவும் நிற்கும், வேற்றுமை உருபும் ஏற்கும். உருபு ஏற்குமா என்பதே அதன் அடையாளச் சோதனை.

எ.கா. படித்தவன் வந்தான் · படித்தவளைப் பாராட்டினேன் · உழுதவர் உண்பர் · விளைந்தது கெட்டது (‘படித்தவன்’ — ‘படித்தவனை’ என உருபு ஏற்பதால் இது பெயர்)

இதனை வினைமுற்று என்று மயங்கக் கூடாது. ‘வந்தான்’ தனித்து நின்று தொடரை முடித்தால் வினைமுற்று; அதுவே ஒரு வினைக்கு எழுவாயாய் நின்றால் வினையாலணையும் பெயர். வெண்பாவின் ஈற்றுச் சீரிலும் அந்தாதிக் கண்ணியிலும் இது மிகுதியும் பயன்படும் — பெயரும் வினையும் ஒரே சொல்லில் அடங்குவதால் சீர் மிச்சம்.

3.23 தொகை நிலைத் தொடர் ஆறு

அன்மொழித் தொகை பிற தொகைகளின் மேல் ஏறி நிற்பது. ‘பொற்றொடி’ ஒரு வளையலைக் குறித்தால் வேற்றுமைத் தொகை; அது ஒரு பெண்ணைக் குறித்தால் அன்மொழித் தொகை. மறைந்த சொல் தொடருக்கு வெளியே இருப்பதே அன்மொழியின் அடையாளம். தொகை நிகழாமல் சொற்கள் வெளிப்படையாகவே தொடர்வது தொகா நிலைத் தொடர் — எழுவாய்த் தொடர் (கண்ணன் வந்தான்), விளித் தொடர் (தம்பீ வா), பெயரெச்சத் தொடர் (வந்த மனிதன்), வினையெச்சத் தொடர் (வந்து சென்றான்), வினைமுற்றுத் தொடர், இடைச்சொல் தொடர், உரிச்சொல் தொடர் என விரியும்.

3.24 இடைச்சொல் — ஐந்து வேலை

நன்னூல் இடைச்சொல்லை இன்னும் விரிவாக வகுக்கும் — வேற்றுமை உருபு, உவம உருபு, இசைநிறை, குறிப்பு உணர்த்துவன எனப் பல. மேலே தந்தவை கவிதைக்கு அடிக்கடி தேவைப்படுவன.

3.25 சாரியை — உருபு ஏற்கும்போது புகுவன

‘அதற்கு’ என்பதை ‘அற்கு’ எனத் தனிச் சாரியையாகக் கொள்வாரும், ‘அன்’ சாரியை திரிந்ததெனக் கொள்வாரும் உண்டு. விளக்கம் வேறுபடினும் வடிவம் ஒன்றே. சாரியை பொருள் தராது. உருபும் பெயரும் இணையும் இடத்தில் புணர்ச்சியை எளிதாக்கவும் ஓசை நிறைக்கவும் மட்டுமே புகுவது. எனவே ‘மரத்தை’ என்பதில் பொருள் தருவது ‘ஐ’ மட்டுமே; ‘அத்து’ சாரியை. இது கவிஞனுக்கு நடைமுறையில் முக்கியம் — சாரியை புகுவதால் சொல் ஓரசை நீளும்: ‘மரம்’ ஒரு நிரை அசை; ‘மரத்தை’ நிரை + நேர் (கூவிளம் அன்று, புளிமா) என இரு அசை. சீர் அளக்கும்போது இதைக் கணக்கில் கொள்ள வேண்டும்.

3.26 அசைநிலை இடைச்சொற்கள் — செய்யுளுக்கு உரியன

அசைநிலை பொருள் தாராது என்பது பொது விதி. ஆனால் ‘மன், தில், கொல்’ முதலியன இடத்துக்கு ஏற்பப் பொருள் தருவதும் உண்டு; பொருள் தரும்போது அவை அசைநிலை அன்று என்பர். இது உரையாசிரியர்களிடையே அடிக்கடி விவாதிக்கப்படும் இடம். வெண்பாவின் ஈற்றுச் சீரையும் அடி இறுதியையும் நிரப்ப இச்சொற்கள் மரபு வழி வந்த கருவிகள் — ஆனால் மிகுதியாக ஆளின் செய்யுள் செயற்கையாகும். ஒரு பாட்டுக்கு ஒன்று போதும்.

3.27 உரிச்சொல் — பண்பும் மிகுதியும் உணர்த்துவன

தொல்காப்பியம் உரியியலில் ‘உறு, தவ, நனி’ மூன்றும் மிகுதிப் பொருள் தருவன எனத் தொகுத்துக் கூறப்படும். ‘தட, கய, நளி’ பெருமை உணர்த்துவன; அவற்றுக்கு முறையே கோட்டம் (வளைவு), மென்மை, செறிவு என்னும் பொருள்களையும் கூறுவர். உரிச்சொல்லின் இயல்பே — ஒரு பொருளைப் பல சொற்கள் உணர்த்துவதும், ஒரு சொல் பல பொருள்களை உணர்த்துவதும். ‘கடி’ பல பொருள் தருவதற்கு நல்ல எடுத்துக்காட்டு; உரையாசிரியர்கள் அதற்குப் பல பொருள்களைக் கூறுவர், பட்டியல் ஒவ்வோர் உரையிலும் சற்று வேறுபடும். உரிச்சொல் இக்கால உரைநடையில் கிட்டத்தட்ட வழக்கொழிந்தது; செய்யுளுக்கே உரியது. குறைந்த இடத்தில் ‘மிகவும்’ என்னும் பொருளைத் தருவதால் வெண்பாவுக்குப் பயன்படும் — ஆனால் பொருள் தெளிவு குறையாமல் பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும்.

3.28 ஆகுபெயர் — ஒன்றன் பெயர் மற்றொன்றுக்கு ஆவது

ஆகுபெயர் வகைப்பாடு உரைநூல்களில் ஒரே மாதிரி இல்லை — சிலர் ஆறாகவும், சிலர் பத்துக்கு மேலும் வகுப்பர். மேலே தந்தவை பொதுவாக ஏற்கப்படுவன. ஆகுபெயருக்கும் அன்மொழித் தொகைக்கும் உள்ள வேறுபாடு நுட்பமானது. ‘வேல் வந்தான்’ — ஒரு சொல் வேறொன்றை உணர்த்துவது ஆகுபெயர். ‘பொற்றொடி வந்தாள்’ — ஒரு தொகைத் தொடர் முழுவதும் வேறொன்றை உணர்த்துவது அன்மொழித் தொகை. இவ்விரண்டையும் ஒரே பொறியின் இரு நிலைகளாகக் கொள்வாரும் உண்டு.

3.29 மரபுச் சொற்கள் — இளமை, ஆண், பெண் (சொல்லதிகார மரபியல்)

• இளமைப் பெயர்கள் — பார்ப்பு, பறழ், குட்டி, குருளை, கன்று, பிள்ளை, மகவு, மறி என்பன தொல்காப்பியம் மரபியல் தொகுத்துக் கூறுவன.
• கன்று — பசு, எருமை, யானை முதலியவற்றின் இளமை
• மறி — ஆடு, மான் முதலியவற்றின் இளமை
• குருளை — புலி, சிங்கம், நாய் முதலிய கொடுவிலங்கின் இளமை
• பார்ப்பு — பறவை, பாம்பு முதலியவற்றின் இளமை
• யானை: களிறு (ஆண்) · பிடி (பெண்) · கன்று (இளமை)
• பறவை: சேவல் (ஆண்) · பேடை (பெண்)
• குரங்கு: கடுவன் (ஆண்) · மந்தி (பெண்)
• மாடு: ஏறு / காளை (ஆண்) · ஆ / பசு (பெண்) · கன்று (இளமை)

மரபுச் சொல்லைத் தவறாக ஆள்வது மரபுவழு எனப்படும் — உரைநடையில் ‘யானைக் குட்டி’ இயல்பாயினும், மரபுச் செய்யுளில் ‘யானைக் கன்று’ என்பதே சிறப்பு. இளமைப் பெயர்களை எந்த உயிரினத்துக்கு ஒதுக்குவது என்பதில் உரைக்கு உரைச் சிறு வேறுபாடு உண்டு; மேலே தந்தவை பொதுவாக ஏற்கப்படுவன.

3.30 கவிதைக்குப் பயன்படும் இடங்கள் — சுருக்கமான வழிகாட்டி

சுருக்கம் வேண்டும்போது தொகை. வேற்றுமை உருபை மறைப்பது ஓர் அசையை மிச்சப்படுத்தும் — “மரத்தை வெட்டினான்” என்பது “மரம் வெட்டினான்” ஆகும். பண்புத் தொகையும் உவமைத் தொகையும் இதைவிட மிகுதியாகச் சுருக்கும்: “மதி போன்ற முகம்” → “மதிமுகம்”.

தளை பொருந்தாதபோது பழைய விகுதிகள். வந்தார் → வந்தனர், வந்தான் → வந்தனன், என்பர் → என்ப. இவை பொருள் மாறாமல் அசையின் வகையை மாற்றும் — ‘வந்தார்’ நேர்-நேர் (தேமா); ‘வந்தனர்’ நேர்-நிரை (கூவிளம்). அசை எண்ணிக்கை மாறாது, சீர் வாய்பாடே மாறும்; தளை சரிசெய்ய இது நேரடிக் கருவி.

அடி முடிவுக்கு வினையாலணையும் பெயரும் வியங்கோளும். ‘படித்தவன்’ போன்ற வினையாலணையும் பெயர் ஒரே சொல்லில் பெயரையும் வினையையும் அடக்கும்; ‘வாழ்க’ போன்ற வியங்கோள் ஈற்றுச் சீருக்கு உறுதியான முடிவு தரும்.

அந்தாதிக்கு விளி. முந்தைய பாட்டின் ஈற்றுச் சொல்லை அடுத்த பாட்டின் தொடக்கமாக்கும்போது ஆகார விளி (கண்ணா, மாதவா) நேர்-நேர் ஆய் அமைவதால் தொடக்கச் சீருக்கு எளிதில் பொருந்தும்.

எச்சரிக்கை. அசைநிலை இடைச்சொற்களையும் (மன், தில், கொல்) உரிச்சொற்களையும் (சால, தவ, நனி) சீர் நிரப்புவதற்காக மட்டுமே அடுக்குவது பழைய பாவலர் வழக்கு அன்று — அவை பொருளுக்கும் பங்களித்தால்தான் பாட்டு உயிர்பெறும். ஒரு பாட்டுக்கு ஒன்று அல்லது இரண்டு போதும்.

மேலே தந்த இலக்கண விதிகள் தொல்காப்பியம், நன்னூல் ஆகியவற்றின் பொதுவான மரபை ஒட்டியவை. நூற்பா எண்களை வேண்டுமெனவே தரவில்லை; எண் தேவைப்படும் இடத்தில் மூல நூலைப் பார்த்து உறுதி செய்துகொள்ளுங்கள். மாற்றுக் கருத்து உள்ள இடங்கள் — பாற்குடம் எந்த வேற்றுமைத் தொகை, ‘இன்’ உருபா சாரியையா, ஆகுபெயர் எத்தனை வகை, அசைநிலை பொருள் தருமா — அவ்வவ் இடத்திலேயே குறிக்கப்பட்டுள்ளன.

4.1 1. பொருளிலக்கணம் என்பது என்ன

தொல்காப்பியத்தின் மூன்றாம் அதிகாரம் பொருளதிகாரம். அது ஒன்பது இயல்களைக் கொண்டது: அகத்திணையியல், புறத்திணையியல், களவியல், கற்பியல், பொருளியல், மெய்ப்பாட்டியல், உவமையியல், செய்யுளியல், மரபியல்.

இதில் கவனிக்க வேண்டியது — இது கவிதையின் வடிவத்தைப் பற்றியது மட்டும் அல்ல; கவிதை எதைப் பேசலாம், யார் பேசலாம், எந்த நிலத்தில், எந்தப் பொழுதில், எந்த உணர்வோடு என்பதைப் பற்றியது. வடிவ இலக்கணத்தோடு நில்லாமல் பொருளுக்கும் இவ்வளவு விரிவான வரையறை வகுத்தது தமிழ் மரபின் தனிச்சிறப்பு. (வடமொழி மரபிலும் நாட்டியசாத்திரம், அணி இலக்கண நூல்கள் பொருள் சார்ந்து பேசுகின்றன; எனவே “தமிழ் மட்டுமே பொருளுக்கு இலக்கணம் வகுத்தது” என்று முழுமையாகச் சொல்வதைவிட, திணை என்னும் இந்த அமைப்பு தமிழுக்கே உரியது என்பதே துல்லியம்.)

கிடைத்துள்ள நன்னூல் எழுத்தும் சொல்லும் மட்டுமே பேசுகிறது; பொருள் பற்றி நன்னூலில் இல்லை. எனவே பொருளிலக்கணத்துக்குத் தொல்காப்பியமும், பிற்காலத்தில் இறையனார் அகப்பொருள், நம்பியகப்பொருள், புறப்பொருள் வெண்பாமாலை ஆகியனவுமே முதன்மை நூல்கள்.

தொகைநூல்களின் பகுப்பு (கவிஞனுக்கு எடுத்துக்காட்டு தேடப் பயன்படும்): அகநானூறு, குறுந்தொகை, நற்றிணை, ஐங்குறுநூறு, கலித்தொகை — அகம். புறநானூறு, பதிற்றுப்பத்து — புறம். பரிபாடல் அகமும் புறமும் கலந்தது எனக் கொள்வர்.

4.2 2. அகமும் புறமும் — அடிப்படைப் பகுப்பு

மனித வாழ்வின் உள்ளுணர்வுப் பகுதி — காதல், கூடல், பிரிவு, ஊடல் — அகம். அது ஒருவருக்கொருவர் இடையே நிகழ்வது; முழுமையாகச் சொல்லில் அடங்காதது; எனவே பாத்திரங்களுக்குப் பெயர் சுட்டப்படுவதில்லை.

மனித வாழ்வின் வெளிப்பகுதி — போர், கொடை, புகழ், அரசு, நிலையாமை — புறம். அது சமூகத்தில் நிகழ்வது; எனவே பெயர் சுட்டலாம், நாடு சுட்டலாம், நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சியைச் சுட்டலாம்.

எ.கா. அகம்: “அவன் பிரிந்து சென்ற பாலை வழியை நினைத்து அவள் வருந்தினாள்” — யாருடைய பெயரும் இல்லை; இது எவருக்கும் உரியது. புறம்: “இன்ன வேந்தன் இன்ன போரில் இன்னவாறு கொடை செய்தான்” — பெயரும் நிகழ்ச்சியும் இடமும் சுட்டப்படும்.

இது கண்டிப்பான சுவர் அல்ல. அகப்பாட்டின் கருப்பொருளிலும் உவமையிலும் ஊரும் வேந்தனும் போரும் வரலாம்; ஆனால் அவை ஒப்புமைப் பொருளாகவே நிற்கும், பாட்டின் தலைமைப் பொருளாக அல்ல. அதுபோலப் புறப்பாட்டிலும் அக உணர்வு தொனிப்பது உண்டு.

4.3 3. அகத்திணை ஏழு

• கைக்கிளை — ஒருதலைக் காமம். ஒருவர் விரும்ப, மற்றவர் அறியாத அல்லது ஏற்காத நிலை.
• குறிஞ்சி — புணர்தல் (மலை நிலம்).
• முல்லை — இருத்தல், ஆற்றியிருத்தல் (காடு).
• மருதம் — ஊடல் (வயல்).
• நெய்தல் — இரங்கல் (கடற்கரை).
• பாலை — பிரிதல் (வெம்மை நிலம்).
• பெருந்திணை — பொருந்தாக் காமம். ஒத்த அன்பின்றி, அளவு கடந்து செல்லும் நிலை.

தொல்காப்பியம் கைக்கிளை முதலாகப் பெருந்திணை ஈறாக ஏழு அகத்திணைகளை வரிசைப்படுத்துகிறது. வரிசை முக்கியம் — கைக்கிளையும் பெருந்திணையும் ஐந்திணையின் இரு எல்லைகளாக நிற்கின்றன.

நடுவில் நிற்கும் ஐந்தும் அன்பின் ஐந்திணை எனப்படும். கைக்கிளையும் பெருந்திணையும் அவற்றுக்கு வெளியே.

4.4 4. ஐந்திணை ஏன் ஐந்து — அன்பின் ஐந்திணை

ஐந்தும் ஐந்தாக நிற்பதற்குக் காரணம் நிலம் மட்டும் அல்ல; ஒத்த அன்பு. இருவரும் சமமாக விரும்பும், சமமாக ஏற்கும் காதலின் ஐந்து நிலைகளே இவை. கூடல், கூடிய பின் ஆற்றியிருத்தல், சேர்ந்திருந்து பிணங்குதல், பிரிவால் இரங்குதல், பிரிதல் — காதலின் முழு வட்டம் இவ்வைந்தில் அடங்கும்.

ஒருவர் மட்டும் விரும்பினால் அது ஒத்த அன்பு அன்று — கைக்கிளை. அளவு கடந்து, முறை கடந்து சென்றால் அதுவும் ஒத்த அன்பு அன்று — பெருந்திணை. எனவே அவை ஐந்தில் சேரா.

எ.கா. தினைப்புனத்தில் கண்டு விரும்பியவளை நாள்தோறும் பார்த்துச் செல்லும் இளைஞன் — அவள் அறியாவிட்டால் அது கைக்கிளை; அவளும் அவனை விரும்பினால் அது குறிஞ்சி.

“நிலம் ஐந்து ஆதலால் திணை ஐந்து” என்பது முழுமையான விளக்கம் அன்று — பாலைக்குத் தனி நிலம் இல்லை என்பதே மரபுக் கருத்து. உரிப்பொருள் ஐந்து ஆதலால் திணை ஐந்து என்பதே பொருத்தமான விளக்கம். ஆயினும் திணை என்னும் சொல்லுக்கு நிலம், ஒழுக்கம், குலம் என்று பல பொருள் உண்டு; நிலமே அடிப்படை எனக் கொள்வோரும் உண்டு.

4.5 5. கைக்கிளையும் பெருந்திணையும் — எல்லைத் திணைகள்

கைக்கிளை. “கை” என்பது சிறுமை, “கிளை” என்பது உறவு — சிறுமைப்பட்ட உறவு, அஃதாவது ஒரு பக்கம் மட்டும் நிற்கும் உறவு என்பது உரையாசிரியர் தரும் விளக்கம். பேதைமை நீங்காத சிறுமியிடம் தலைவன் தன் விருப்பம் கூறுவது, அல்லது ஏற்காதவரிடம் ஒருவர் தன் விருப்பம் சொல்வது — இவை கைக்கிளை.

பெருந்திணை. “பெரு” என்பது இங்கே அளவு கடந்தது என்ற பொருளில். ஏற்கப்படாத காதலின் மிகுதியால் தலைவன் மடலேறுதல் (பனைமடலால் செய்த குதிரையில் ஏறி ஊரறியச் செய்தல்), பொருந்தாத் திருமணம், முறை கடந்த தொடர்பு — இவை பெருந்திணையுள் அடங்கும் எனப் பொதுவாகக் கூறுவர்.

இவ்விரண்டும் இழிந்தவை என்று சொல்வதற்கில்லை; ஒத்த அன்பின் வரையறைக்கு வெளியே நிற்பவை என்பதே இலக்கணப் பொருள். தொகைநூல்களில் இவ்விரு திணைப் பாடல்கள் ஒப்பீட்டளவில் மிகக் குறைவு; பிற்கால அகப்பொருள் நூல்களே இவற்றை விரிவாகப் பகுத்தன.

4.6 6. முப்பொருள் — முதல், கரு, உரி

ஒவ்வொரு திணையும் மூன்று அடுக்குகளால் ஆனது.

முதற்பொருள் — நிலமும் பொழுதும். கதை நிகழும் இடமும் நேரமும். கருப்பொருள் — அந்த நிலத்தில் இயல்பாய் உள்ளவை. தொல்காப்பியம் தெய்வம், உணவு, விலங்கு, மரம், பறவை, பறை, தொழில், யாழ் என எட்டைச் சொல்லி, இவ்வகையான பிறவும் கருப்பொருளே எனவும் கூறும் — எனவே இப்பட்டியல் மூடப்பட்டது அன்று. பூ, நீர், மக்கள் ஆகியன பிற்கால நூல்களிலும் உரைகளிலும் சேர்க்கப்பட்டவை. உரிப்பொருள் — அத்திணைக்கே உரிய உணர்வு: புணர்தல், இருத்தல், ஊடல், இரங்கல், பிரிதல்.

இம்மூன்றும் முறையே சிறந்தவை; அஃதாவது உரிப்பொருளே தலைமையானது. முதலும் கருவும் குறைந்தும் பாட்டு நிற்கும்; உரிப்பொருள் இல்லையேல் அது அகப்பாட்டு ஆகாது.

எ.கா. “மலை” என்று சொன்னால் முதற்பொருள். “அருவியில் ஆடும் குறவர் மகள்” என்றால் கருப்பொருள். “அவளைக் கண்டு அவன் கூடினான்” என்பது உரிப்பொருள் — இதுவே பாட்டைக் குறிஞ்சி ஆக்குகிறது.

கவிஞனுக்கு இதன் பயன்: உணர்வை நேரடியாகச் சொல்லாமல், கருப்பொருளைச் சொல்லி உணர்வை உணர்த்துவதே அகப்பாட்டின் நுட்பம்.

4.7 7. முதற்பொருள் அட்டவணை — நிலமும் பொழுதும்

ஆறு பெரும்பொழுதின் பங்கீடு இதுவே: கார் — முல்லை; கூதிரும் முன்பனியும் — குறிஞ்சி; பின்பனியும் இரு வேனிலும் — பாலை. மருதத்துக்கும் நெய்தலுக்கும் தனிப் பெரும்பொழுது இல்லை; ஆண்டு முழுவதும் உரியன. (முந்தைய வரைவில் பாலைக்கு “முன்பனி” எனத் தவறாக இருந்தது; பாலைக்கு உரியது பின்பனி.)

4.8 8. பொழுது வாய்பாடு — பெரும்பொழுது ஆறு, சிறுபொழுது ஆறு

பெரும்பொழுது ஒவ்வொன்றும் இரு மாதம். சிறுபொழுது ஆறும் ஓர் இரவு-பகலைச் சமமாகப் பகுப்பன — ஒவ்வொன்றும் பத்து நாழிகை, அஃதாவது ஏறத்தாழ நான்கு மணி நேரம். மாதப் பொருத்தம் பிற்காலப் பஞ்சாங்க வழக்கை ஒட்டியது; பதிப்புக்குப் பதிப்பும் உரைக்கு உரையும் சிற்சில வேறுபாடு உண்டு.

4.9 9. நிலமும் தெய்வமும் — தொல்காப்பிய நூற்பா

மாயோன் மேய காடுறை உலகமும்
சேயோன் மேய மைவரை உலகமும்
வேந்தன் மேய தீம்புனல் உலகமும்
வருணன் மேய பெருமணல் உலகமும்
முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தலெனச்
சொல்லிய முறையாற் சொல்லவும் படுமே

மாயோன் (திருமால்) உறையும் காடு — முல்லை. சேயோன் (முருகன்) உறையும் கரிய மலை — குறிஞ்சி. வேந்தன் (இந்திரன்) உறையும் இனிய நீர் நிலம் — மருதம். வருணன் உறையும் பெரிய மணல் நிலம் — நெய்தல்.

இந்நூற்பாவில் பாலை இல்லை; நான்கு நிலமே சொல்லப்படுகிறது. பாலைக்குத் தனி நிலம் இல்லை என்பதற்கு இதுவே பெரும்பாலும் காட்டப்படும் சான்று. ஆயினும் தொல்காப்பியம் பிற இடங்களில் பாலையை ஒரு திணையாகவே கொள்கிறது என்பதையும், இந்நூற்பாவின் நோக்கம் தெய்வம்–நிலம் இணைப்பு மட்டுமே என்று கொள்வோரும் உண்டு என்பதையும் கவனிக்க.

— தொல்காப்பியம் — பொருளதிகாரம், அகத்திணையியல்

4.10 10. கருப்பொருள் அட்டவணை

இது பிற்கால உரைகளிலும் அகப்பொருள் நூல்களிலும் நிலைபெற்ற பொதுவடிவம். தொல்காப்பியத்தின் கருப்பொருள் நூற்பாவில் பூ, நீர், மக்கள் தனியே சொல்லப்படவில்லை; பாலைத் திணைக்குரிய தெய்வமாகக் கொற்றவையைச் சுட்டுவதும் பிற்காலத் தொகுப்பே. பட்டியல் நூலுக்கு நூல் சிறிது நீண்டும் குறைந்தும் வரும். பண்ணின் பெயர்கள் (செவ்வழி, சாதாரி, பஞ்சுரம் முதலியன) நூலுக்கு நூல் மிகுதியாக மாறுபடுவதால் இங்கே யாழின் பெயரே தரப்பட்டது.

4.11 11. உரிப்பொருள் — தொல்காப்பிய நூற்பா

புணர்தல் பிரிதல் இருத்தல் இரங்கல்
ஊடல் அவற்றின் நிமித்தம் என்றிவை
தேருங் காலைத் திணைக்குரிப் பொருளே

புணர்தல், பிரிதல், இருத்தல், இரங்கல், ஊடல் — இவ்வைந்தும், இவை நிகழக் காரணமாக அமைவனவும் (நிமித்தம்) — ஆராயுங்கால் இவையே திணைக்கு உரிய பொருள்.

“நிமித்தம்” என்ற சொல் முக்கியம். புணர்தல் மட்டுமன்று — புணர்தலுக்கான காரணமும், புணர்தலை எண்ணுதலும், புணர்ந்தமை சொல்லுதலும் குறிஞ்சிக்கு உரியன. இது கவிஞனுக்குப் பெரிய இடம் தருகிறது.

— தொல்காப்பியம் — பொருளதிகாரம், அகத்திணையியல்

4.12 12. உரிப்பொருள் அட்டவணை — உணர்வும் சூழலும்

ஒரு பாட்டுக்கு உரிப்பொருள் ஒன்றே தலைமை பெறும் என்பது மரபு. அடுத்தடுத்த நிலைகள் ஒரே பாட்டில் தொனிப்பது உண்டு; ஆனால் தலைமையான உணர்வு ஒன்றாகவே நிற்கும்.

4.13 13. பாலை — நிலம் இல்லாத் திணை

பாலைக்குத் தனி நிலம் இல்லை என்பது மரபுக் கருத்து. முல்லையும் குறிஞ்சியும் வெயிலால் திரிந்து, நீர் வற்றி, மரம் காய்ந்து, வழிப்பறி நிகழும் நிலமாக மாறுவதே பாலை. இதைத் திரிதல் என்பர்.

இதற்கு அடிக்கடி காட்டப்படும் சான்று இரண்டு: ஒன்று, நிலமும் தெய்வமும் கூறும் நூற்பாவில் நான்கு நிலமே சொல்லப்பட்டது. இரண்டு, சிலப்பதிகாரம் காடுகாண் காதையில் முல்லையும் குறிஞ்சியும் முறைமையின் திரிந்து நல்லியல்பு இழந்து பாலை என்னும் ஒரு படிவம் கொள்ளும் என்று கூறப்படுவது.

இதன் கவிதைப் பயன் பெரிது: பாலை என்பது ஒரு புவியியல் இடம் என்பதைவிட ஒரு நிலைமை. வளமான நிலமே வறண்டு போவது — பிரிவின் உருவகமாக இதைவிடச் சிறந்த ஒன்று இல்லை. நீர் இருந்த இடத்தில் நீர் இல்லாமல் போவது, மரம் இருந்த இடத்தில் கவட்டை நிற்பது — இவை பிரிந்தவரின் மனநிலையையே காட்டுகின்றன.

இருப்பினும் சங்கப் பாடல்களில் பாலை நிலம் ஓர் உண்மையான நிலமாகவே விரிவாகச் சித்திரிக்கப்படுகிறது. “திரிபு” என்ற விளக்கம் பிற்காலத் தொகுப்பு என்று கருதுவோரும் உண்டு.

4.14 14. திணை மயக்கம்

ஒரு பாட்டில் ஒரு திணையின் முதற்பொருளும் கருப்பொருளும் மற்றொரு திணையின் கூறுகளோடு கலந்து வருவது உண்டு. இதைத் திணை மயக்கம் என்பர்.

விதி எளிது: முதற்பொருளும் கருப்பொருளும் மயங்கும்; உரிப்பொருள் மயங்காது. குறிஞ்சிப் பாட்டில் முல்லைக்குரிய கொன்றையோ காட்டுக்கோழியோ வரலாம். ஆனால் அப்பாட்டின் தலைமையான உணர்வு புணர்தலாகவே இருக்கும்.

இது கவிஞனுக்குக் கட்டற்ற உரிமை அல்ல — பொருத்தமான காரணத்தோடு வர வேண்டும். மலைச்சாரலில் ஆநிரை மேய்வது இயற்கை; கடலில் மான் ஓடுவது இயற்கை அன்று.

நிலம் ஒருங்கே மயங்காது — அஃதாவது நிலப்பரப்புகள் ஒன்றோடொன்று முழுமையாகக் கலவா — என்பது தொல்காப்பிய வரையறை எனக் கொள்வர். இதன் விரிவில் உரையாசிரியர்களிடையே வேறுபாடு உண்டு.

4.15 15. உள்ளுறை உவமமும் இறைச்சியும் — அகப்பாட்டின் உயிர்

அகப்பாட்டு உணர்வை நேரடியாகச் சொல்வதில்லை. இயற்கையைச் சொல்லி, அதன் வழியாக உணர்வைத் தொனிக்கச் செய்யும். இதற்கு இரு வழிமுறை உண்டு.

உள்ளுறை உவமம் — கருப்பொருளை வைத்து, சொல்லப்படாத ஒப்புமையை உள்ளே பொதிந்து வைத்தல். உவம உருபு (போல, ஒப்ப) வராது; உவமை என்று வெளிப்படையாகக் காட்டப்படாது; படிப்பவரே கண்டுகொள்ள வேண்டும்.

இறைச்சி — முதற்பொருள் / கருப்பொருள் விவரிப்பிலிருந்து தானாக எழும் உட்பொருள். ஒப்புமை நோக்கம் முன்னிற்காமல், சூழலின் விவரிப்பே பொருள் தருவது.

எ.கா. உள்ளுறை: “வேங்கை மரத்தில் பூத்த பூவை மந்தி கொய்து சிதறியது” — தினைப்புனத்தில் மலர்ந்த காதலை ஊரார் அலர் தூற்றிச் சிதைப்பர் என்பது உள்ளுறைப் பொருள். இதைப் பாட்டு எங்கும் நேரடியாகச் சொல்லாது. இறைச்சி: “ஆண் நாரை தன் பெடையோடு புன்னை மரத்தில் தங்கியிருந்தது” — கடற்கரையின் இயல்பான காட்சி; ஆனால் தனித்திருக்கும் தலைவியின் ஏக்கம் இதனூடே தானே எழும்.

மேற்கண்ட எடுத்துக்காட்டுகள் விளக்கத்துக்காக இங்கே அமைக்கப்பட்டவை; பழம்பாடல் மேற்கோள் அல்ல. இவ்விரண்டையும் பிரிப்பதில் உரையாசிரியர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு. உள்ளுறையில் ஒப்புமை நோக்கம் உண்டு, இறைச்சியில் இல்லை என்பது பொதுவான வேறுபாடு; இறைச்சியை உள்ளுறையின் ஒரு வகையாகக் கொள்வோரும் உண்டு.

4.16 16. அகப்பாட்டில் பெயர் சுட்டாமை

மக்கள் நுதலிய அகனைந் திணையும்
சுட்டி ஒருவர் பெயர்கொளப் பெறாஅர்

மனிதரைப் பற்றிய அகத்திணை ஐந்திலும், சுட்டிக்காட்டி ஒருவருடைய பெயரைக் கூறப் பெறார்.

இதன் விளைவு அசாதாரணமானது: அகப்பாட்டின் தலைவனும் தலைவியும் தனிநபர் அல்ல — அவர்கள் எவரும். இரண்டாயிரம் ஆண்டு கழித்தும் அப்பாடல்கள் இன்றைய வாசகனுக்கு உரியனவாக இருப்பதற்கு இதுவும் ஒரு காரணம். நூற்பா “அகனைந்திணை” என்றே சொல்வதைக் கவனிக்க — கைக்கிளை, பெருந்திணை ஆகியவற்றுக்கு இவ்விதி விலக்கு எனக் கொள்வர். புறப்பாட்டில் இவ்விதி இல்லை; அங்கே பெயரும் ஊரும் நிகழ்ச்சியும் தெளிவாகச் சொல்லப்படும்.

— தொல்காப்பியம் — பொருளதிகாரம், அகத்திணையியல்

4.17 17. கூற்று — அகப்பாட்டின் பாத்திரங்கள்

அகப்பாட்டின் அமைப்பு = யார் + யாரிடம் + எச்சூழலில். இதைத் தெளிவாக நிறுத்தாமல் ஓர் அகப்பாட்டு நிற்காது. சங்கத் தொகைநூல்களில் ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் திணை-துறைக் குறிப்பு தரப்பட்டுள்ளது; அக்குறிப்புகள் பாடலோடு சேர்ந்து பிறந்தவை அல்ல, தொகுப்பாளரும் பிற்காலப் பதிப்பாளரும் தந்தவை என்பது பொதுவான கருத்து.

4.18 18. கூற்று வாய்பாடு — துறைக் குறிப்பு எழுதும் முறை

• தலைவி தோழிக்குச் சொல்லியது — உள்ளக் கிளர்ச்சியை நெருங்கியவளிடம் வெளியிடுதல்.
• தோழி தலைவனை வரைவு கடாயது — திருமணம் செய்துகொள்ளுமாறு தூண்டுதல்.
• தலைவன் தன் நெஞ்சிற்குச் சொல்லியது — தன்னைத்தானே கடிதல் அல்லது தேற்றல்.
• தலைவி பருவம் கண்டு இரங்கியது — கார்காலம் வந்தும் தலைவன் வாராமை கண்டு வருந்துதல்.
• செவிலி நற்றாய்க்கு அறத்தொடு நின்றது — தலைவியின் களவை மறைக்காமல் வெளிப்படுத்துதல்.
• நற்றாய் மகள் போக்கிய வழி நினைந்து சொல்லியது — உடன்போக்குக்குப் பின் வருந்துதல்.
• தோழி தலைவியை வற்புறுத்தியது — ஆற்றியிருக்கும்படி தேற்றுதல்.
• தலைவன் பொருள்வயிற் பிரிய நினைந்தது — பிரிவைத் தீர்மானித்தல் (பாலை).
• வாயில் மறுத்தது — பரத்தையிற் பிரிந்து வந்த தலைவனை ஏற்க மறுத்தல் (மருதம்).

துறை என்பது திணைக்குள் நிற்கும் நுண்பிரிவு — பாட்டு சொல்லும் குறிப்பிட்ட சூழல். மரபான வாய்பாடு: “<கூறுபவர்> <கேட்பவர்க்கு> <சூழல்> சொல்லியது”. சில எடுத்துக்காட்டு:

இவை மாதிரிகள்; நூற்றுக்கணக்கான துறைகள் நம்பியகப்பொருள் முதலிய நூல்களில் வகுக்கப்பட்டுள்ளன. புதிதாகப் பாடும்போதும் இவ்வாய்பாட்டில் ஒரு வரியில் துறை எழுதிக்கொண்டால் பாட்டு தெளிவாக அமையும்.

4.19 19. களவும் கற்பும் — அகவாழ்வின் இரு பகுதி

• களவு — இயற்கைப் புணர்ச்சி: தெய்வம் தந்தது என்னும்படி எதிர்பாராது சந்தித்தல்.
• களவு — இடந்தலைப்பாடு: முன் கண்ட இடத்திலேயே மீண்டும் காணுதல்.
• களவு — பாங்கற் கூட்டம்: நண்பன் வழி நிகழும் சந்திப்பு.
• களவு — தோழியிற் கூட்டம்: தோழியை நட்பாக்கி அவள் வழி நிகழும் சந்திப்பு.
• களவு — இரவுக்குறி, பகற்குறி: குறித்த இடத்தில் இரவிலோ பகலிலோ சந்தித்தல்.
• களவு — அலர் எழுதல்: ஊரார் பேச்சு பரவுதல்.
• களவு — வரைவு கடாதல்: தோழி திருமணம் வேண்டுமெனத் தூண்டுதல்.
• களவு — உடன்போக்கு: இணக்கம் கிடைக்காதபோது தலைவியை உடன் அழைத்துச் செல்லுதல் (பாலைத் திணை).
• கற்பு — ஐவகைப் பிரிவு: ஓதற்பிரிவு (கல்விக்காக), காவற்பிரிவு (நாடு காக்க), தூதிற் பிரிவு, பொருள்வயிற் பிரிவு, படைவயிற் பிரிவு.
• கற்பு — பரத்தையிற் பிரிவும் ஊடலும், பின் வாயில் வேண்டுதலும் (மருதத் திணை).

தொல்காப்பியம் களவியலையும் கற்பியலையும் தனித் தனி இயலாக வைத்தது. களவு = திருமணத்துக்கு முந்திய ஒழுக்கம். கற்பு = திருமணத்துக்குப் பிந்திய ஒழுக்கம். பிற்கால அகப்பொருள் நூல்கள் வகுத்த வழக்கமான நிகழ்வு வரிசை:

இந்நுணுக்கமான வரிசையும் “ஐவகைப் பிரிவு” என்னும் வகைப்பாடும் பிற்கால அகப்பொருள் நூல்கள் தந்த ஒழுங்கு; தொல்காப்பியம் பிரிவின் காரணங்களைச் சுருக்கமாகவே கூறும். சங்கப் பாடல்கள் இந்த வரிசைக்கு அடங்காமல் விரிகின்றன என்று கூறுவோரும் உண்டு.

4.20 20. புறம் — வெளியுலகின் இலக்கணம்

அகம் இருவருக்குள் நிகழ்வது; புறம் ஊருக்கும் நாட்டுக்கும் இடையே நிகழ்வது. அகத்தில் பெயர் இல்லை; புறத்தில் பெயரும் நிகழ்வும் இடமும் உண்டு.

புறத்திணைகளின் அமைப்பில் ஒரு கவனிக்கத் தக்க பண்பு உண்டு — புறப்பொருள் வெண்பாமாலை வைத்த வரிசையில் அவை ஒரு போரின் நிகழ்வுத் தொடராகவே அமைந்துள்ளன. ஆநிரை கவர்தலில் தொடங்கி (வெட்சி), மீட்டல் (கரந்தை), படையெடுப்பு (வஞ்சி), எதிர்நிற்றல் (காஞ்சி), அரண் காத்தல் (நொச்சி), முற்றுகை (உழிஞை), நேர்ப்போர் (தும்பை), வெற்றி (வாகை) என்று செல்கிறது. அதன் பின் போரல்லாத பாராட்டுத் திணையாகப் பாடாணும், எத்திணைக்கும் பொதுவான பொருள்களுக்குப் பொதுவியலும் நிற்கின்றன.

போர்த் திணைகள் ஒவ்வொன்றுக்கும் ஒரு பூ; போருக்குச் செல்வோர் அத்திணைக்குரிய பூவைச் சூடிச் செல்வது மரபு — திணையின் பெயரே அப்பூவின் பெயர். பாடாண், பொதுவியல் ஆகியவற்றுக்கு இப்படி ஒரு பூ இல்லை.

4.21 21. புறத்திணை அட்டவணை

தொல்காப்பியம் புறத்திணை ஏழாக வைக்கிறது: வெட்சி, வஞ்சி, உழிஞை, தும்பை, வாகை, காஞ்சி, பாடாண். இவை அகத்திணை ஏழுக்கு நேர் இணையாக அமைந்தவை (அட்டவணை 22). பிற்கால நூலான புறப்பொருள் வெண்பாமாலை பன்னிரு படலமாக விரிக்கிறது — மேற்கண்ட பத்துடன் கைக்கிளை, பெருந்திணை என்ற இரண்டையும் சேர்த்து.

4.22 22. அகத்திணை ↔ புறத்திணை இணை

இவ்விணைப்பு தொல்காப்பிய மரபு. ஆனால் மூன்றாம் நெடுவரிசையில் தந்துள்ள காரணங்கள் நூற்பாவில் சொல்லப்பட்டவை அல்ல — உரையாசிரியர்களும் பிற்கால ஆய்வாளரும் தரும் விளக்கங்களின் சுருக்கம். இவற்றில் ஒரே கருத்து இல்லை; வேறுவிதமாகவும் விளக்குவர்.

4.23 23. புறத்துறை — சில எடுத்துக்காட்டு

• கடவுள் வாழ்த்து — பாடாண் திணையின் துறை. நூல் தொடக்கத்தில் வைப்பது.
• செவியறிவுறூஉ — அரசனுக்கு நேரடியாகக் கடிந்து சொல்லாமல், கேட்கும்படி மறைமுகமாக அறிவுறுத்துதல்.
• ஆற்றுப்படை — பரிசில் பெற்ற ஒருவன், பெறாத மற்றொருவனை வள்ளலிடம் வழிப்படுத்துதல் (புலவராற்றுப்படை, விறலியாற்றுப்படை, பாணாற்றுப்படை).
• பரிசில் கடாநிலை — பரிசில் தாராமையை நயமாகக் கேட்டல்.
• கையறுநிலை — புரவலன் இறந்த பின், செய்வதறியாது நின்று இரங்குதல்.
• மூதின்முல்லை — வீரக்குடிப் பெண்டிரின் மறத்தை உணர்த்தும் துறை; வாகைத் திணையுள் வைப்பர்.
• தாபத நிலை (தாபத வாகை) — துறவின் நிலையை உணர்த்துவது; இதுவும் வாகைத் திணையுள் வைக்கப்படுவது.

புறத்திலும் திணைக்குள் துறை உண்டு. கவிஞனுக்குப் பயன்படும் சில:

துறைப் பெயர்களும் அவற்றின் வரையறையும், எத்திணையுள் எத்துறை என்பதும், தொல்காப்பியத்திலும் புறப்பொருள் வெண்பாமாலையிலும் ஒரே மாதிரி அமையவில்லை — கையறுநிலையைப் பொதுவியலுள் வைப்போரும் காஞ்சியுள் வைப்போரும் உண்டு. புறப்பொருள் வெண்பாமாலையே மிக விரிவாகப் பகுத்துள்ளது.

4.24 24. மெய்ப்பாடு எட்டு — தொல்காப்பிய நூற்பா

நகையே அழுகை இளிவரல் மருட்கை
அச்சம் பெருமிதம் வெகுளி உவகையென்று
அப்பால் எட்டே மெய்ப்பா டென்ப

நகை, அழுகை, இளிவரல், மருட்கை, அச்சம், பெருமிதம், வெகுளி, உவகை — இவ்வெட்டே மெய்ப்பாடு என்பர்.

மெய்ப்பாடு என்ற சொல்லைக் கவனிக்க: “மெய்” (உடல்) + “பாடு” (தோன்றுதல்). உள்ளத்தே எழும் உணர்ச்சி உடலில் வெளிப்படுவதே மெய்ப்பாடு. உணர்ச்சி அல்ல — உணர்ச்சியின் புறத்தோற்றம். கவிஞனுக்கு இது முக்கியம்: “அவள் அஞ்சினாள்” என்று சொல்லாமல், அச்சத்தின் மெய்ப்பாட்டைக் காட்ட வேண்டும்.

— தொல்காப்பியம் — பொருளதிகாரம், மெய்ப்பாட்டியல்

4.25 25. மெய்ப்பாடு எட்டும் அவற்றின் நான்கு காரணமும்

எட்டு × நான்கு = முப்பத்திரண்டு காரணம். காரணச் சொற்களின் வடிவம் பதிப்புக்குப் பதிப்பு சிறிது மாறுபடும்; பொருள் ஒன்றே.

4.26 26. மெய்ப்பாடும் ரசக் கொள்கையும் — ஓர் ஒப்பீடு

வடமொழி நாட்டியசாத்திரத்தின் ரசக் கொள்கையோடு மெய்ப்பாட்டியலை ஒப்பிடுவது வழக்கம். எண்ணிக்கையிலும் பட்டியலிலும் பெருமளவு ஒற்றுமை உண்டு என்பதை மறுக்க முடியாது.

ஆனால் ஒரு நுட்பமான வேறுபாடு உண்டு என்று சிலர் வலியுறுத்துவர்: ரசம் என்பது கேட்பவன் / பார்ப்பவன் மனத்தில் சுவைக்கப்படுவது; மெய்ப்பாடு என்பது பாத்திரத்தின் உடலில் தோன்றுவது. ஒன்று உள்நோக்கியது, மற்றொன்று வெளிப்படை. இவ்வேறுபாட்டை மிகைப்படுத்த வேண்டாம் என்போரும் உண்டு.

எது முந்தியது, எது எதைப் பின்பற்றியது என்பது தீராத விவாதம். தொல்காப்பியத்தின் காலமே உறுதியாகத் தெரியாத நிலையில் இதற்கு உறுதியான விடை சொல்வது கடினம். இரு மரபுகளும் தனித்தனியே எழுந்திருக்கலாம் என்பதும் ஒரு கருத்து.

தொல்காப்பியத்தின் காலம் குறித்து அறிஞர் ஒருமித்த முடிவுக்கு வரவில்லை. கி.மு. சில நூற்றாண்டுகள் என்பது ஒரு தரப்பு; கி.பி. முதல் நூற்றாண்டுகளில் இறுதி வடிவம் பெற்றிருக்கலாம் என்பது மற்றொரு தரப்பு. மூன்று அதிகாரங்களும் ஒரே காலத்தவை அல்ல என்றும் கூறுவர். சங்க இலக்கியக் காலம் கி.மு. 300 – கி.பி. 250 என்பது பரவலான ஏற்பு; வேறு கணிப்புகளும் உண்டு.

4.27 27. உவமையியல் — உவமையின் நான்கு வகை

வினை பயன் மெய் உரு என்ற நான்கே
வகைபெற வந்த உவமைத் தோற்றம்

வினை (செயல்), பயன் (விளைவு), மெய் (இயல்பு, தன்மை), உரு (வடிவம், நிறம்) — இந்நான்கு வழியாகவே உவமை தோன்றும்.

இது கவிஞனுக்கு நேரடியாகப் பயன்படும் கருவி. ஓர் உவமை எழுதும்போது எதை வைத்து ஒப்பிடுகிறோம் என்பதைத் தெளிவாக அறிதல் வேண்டும். வினை உவமை: “புலி பாய்வது போலப் பாய்ந்தான்” (செயலின் ஒப்புமை). பயன் உவமை: “மழை போலக் கொடுத்தான்” (விளைவின் ஒப்புமை). மெய் உவமை: “மலை போல நின்றான்” (உறுதி என்னும் தன்மை). உரு உவமை: “பவழம் போன்ற இதழ்” (நிறமும் வடிவமும்). ஒரே உவமையில் இரண்டு மூன்றும் கலந்து வருவதும் உண்டு.

— தொல்காப்பியம் — பொருளதிகாரம், உவமையியல்

4.28 28. உவம உருபுகள்

மேற்கண்ட எடுத்துக்காட்டுகள் விளக்கத்துக்காக இங்கே அமைக்கப்பட்டவை; பழம்பாடல் மேற்கோள் அல்ல. உவம உருபுகளின் முழுப் பட்டியலும் வரையறையும் தொல்காப்பிய உவமையியலிலும், நன்னூலிலும், பிற்கால அணி இலக்கண நூல்களிலும் (தண்டியலங்காரம், மாறனலங்காரம்) உள்ளன; நூலுக்கு நூல் பட்டியல் சிறிது வேறுபடும். உவமையின் நான்கு உறுப்பு: உவமானம் (உவமையாகக் காட்டப்படும் பொருள் — “தேன் போல இனிய சொல்” என்பதில் தேன்), உவமேயம் (உவமிக்கப்படும் பொருள் — சொல்), பொதுத்தன்மை (இரண்டிலும் உள்ள ஒத்த பண்பு — இனிமை), உவம உருபு (போல).

4.29 29. இன்றைக்கு — நவீனக் கவிதையில் திணையின் எதிரொலி

திணை மரபை இன்று அப்படியே பயன்படுத்த முடியாது; ஆனால் அதன் அடிப்படை வேலைமுறை இன்றும் உயிரோடு இருக்கிறது.

அந்த வேலைமுறை இதுதான்: உணர்வை நேரடியாகச் சொல்லாதே; சூழலைச் சொல்; உணர்வு தானே எழட்டும். தனிமையை “நான் தனிமையாக இருக்கிறேன்” என்று சொல்வது கவிதை அல்ல. மாலைப்பொழுதில் கடற்கரையில் ஒரு புன்னை மரமும் தனித்த நாரையும் — இது கவிதை. இதுவே இறைச்சி. இருபதாம் நூற்றாண்டு மேலைத் திறனாய்வு “objective correlative” என்று சொன்னதற்கும் இதற்கும் ஒப்புமை உண்டு எனச் சிலர் காட்டுவர்; இரண்டும் ஒன்றே என்று சமன்படுத்துவது மிகை.

நடைமுறையில் இன்று:

ஒன்று — நிலம் சார்ந்த பிரக்ஞை. புதுக்கவிதையில் நகரம், தொழிற்சாலை, ரயில் நிலையம் ஆகியவை புதிய நிலங்களாகப் புகுந்துள்ளன. நகரத்தை “ஆறாவது திணை” என்று சிலர் முன்வைப்பதுண்டு; இது இலக்கண மரபின் ஒப்புதல் பெற்ற வகைப்பாடு அல்ல, ஒரு விமர்சனக் கருத்து மட்டுமே.

இரண்டு — சூழலியல் விமர்சனம். நிலத்துக்கும் மனிதனுக்கும் இடையிலான உறவை மையமாக்கும் இன்றைய ஆய்வுகளில் திணைக் கோட்பாடு அடிக்கடி முன்வைக்கப்படுகிறது. கருப்பொருள் பட்டியல் ஒரு நிலத்தின் உயிரியல் அட்டவணை போல அமைந்திருப்பது கவனத்தை ஈர்த்துள்ளது.

மூன்று — திரையிசைப் பாடல்களிலும் நாட்டுப்புற இசையிலும் நிலம்–உணர்வு இணைப்பு தொடர்கிறது; பெரும்பாலும் மரபின் பெயர் சொல்லாமலே.

4.30 30. வெண்பாவும் அந்தாதியும் எழுதுவோருக்கு — நடைமுறைச் சரிபார்ப்பு

• உரிப்பொருள் ஒன்றா? ஒரு பாட்டில் இரு உணர்வு தலைமை பெறக் கூடாது. புணர்தலா, இரங்கலா — ஒன்றைத் தேர்.
• கூற்று தெளிவா? யார் பேசுகிறார், யாரிடம் பேசுகிறார் — இது படிப்பவனுக்குப் புலப்படுகிறதா? ஒரு வரியில் துறை எழுதிப் பார்.
• கருப்பொருள் பொருந்துகிறதா? நெய்தலில் மான் இல்லை; குறிஞ்சியில் செந்நெல் இல்லை. அட்டவணை 10-ஐப் பார்.
• பொழுது சரியா? இரங்கலுக்கு எற்பாடு; ஆற்றியிருத்தலுக்கு மாலையும் கார்காலமும்; புணர்தலுக்கு யாமம்; ஊடலுக்கு வைகறை. பாலைக்குப் பின்பனியும் வேனிலும் நண்பகலும்.
• உணர்வை நேரடியாகச் சொல்லிவிட்டாயா? “வருந்தினாள்”, “மகிழ்ந்தான்” என்று சொல்லியிருந்தால் அதை நீக்கி, மெய்ப்பாட்டைக் காட்டு.
• உள்ளுறை உண்டா? ஒரு காட்சி வெறும் காட்சியாக நிற்கிறதா, அல்லது சொல்லாத ஒன்றைச் சுமக்கிறதா?
• உவமை எதை ஒப்பிடுகிறது? வினையா, பயனா, மெய்யா, உருவா — தெளிவின்றி எழுதப்பட்ட உவமை தளர்வானது.
• அகமா புறமா? அகமாயின் பெயர் சுட்டாதே. புறமாயின் பெயர் சுட்டத் தயங்காதே.
• அந்தாதிக்குச் சிறப்பாக: தொடர் பாடல்களில் ஒரே திணையை நிலைநிறுத்திச் செல்வது கட்டமைப்புக்கு வலு தரும்; திணை மாறினால் அது நோக்கத்தோடு மாற வேண்டும், தற்செயலாக அல்ல.
• கடவுள் வாழ்த்து பாடாண் திணையின் துறை — நூல் முகப்பில் அது மரபு.

பாடும் முன், அல்லது பாடிய பின், இப்பட்டியலைக் கடந்து செல்.

இச்சரிபார்ப்புப் பட்டியல் மரபின் சுருக்கம்; விதி அல்ல. மரபை அறிந்து மீறுவது வேறு, அறியாமல் தவறுவது வேறு.

5.1 அணியிலக்கணத்தின் எல்லை

அணி என்பது ஆபரணம். உடல் ஒன்று, அணி வேறு. பொருள் என்னும் உடலுக்குச் சொல்லும் கற்பனையும் இடும் ஆபரணமே அணி. ஆகவே அணி இல்லாமலும் செய்யுள் நிற்கும்; ஆனால் அணி இருந்தால் அது நினைவில் நிற்கும்.

அணியிலக்கணம் யாப்பிலக்கணத்திலிருந்து வேறானது. மோனை, எதுகை, முரண், இயைபு, அளபெடை என்பன தொடை — அவை ஓசை சார்ந்தவை, யாப்பின் பகுதி. அந்தாதியும் தொடை நிலையே. அணி என்பது அழகின் அமைப்பு — அது பொருளிலோ சொல் வடிவிலோ நிகழ்வது.

அணிக்கு இரு பெரும் பிரிவு: சொல்லணி, பொருளணி. இவ்விரண்டையும் பிரித்துக் கொள்ளாவிட்டால் அணிகளின் பட்டியல் குழப்பமாகவே தோன்றும்.

தொல்காப்பியத்தில் அணியியல் என்று தனி இயல் இல்லை. பொருளதிகாரத்து உவமையியல் உவமையின் அடிப்படையை மட்டும் வகுக்கிறது. முழு அணி நூல் என்பது பிற்காலத்தது.

5.2 சொல்லணி · பொருளணி — பிரிக்கும் உரைகல்

சொல்லணி என்பது சொல்லின் வடிவத்தைச் சார்ந்து நிற்பது. பொருளணி என்பது சொல்லின் பொருளைச் சார்ந்து நிற்பது.

பிரித்தறியும் எளிய சோதனை: அச்சொல்லுக்கு ஓர் ஒத்த பொருட் சொல்லை (இணைச்சொல்) இட்டுப் பார். அணி அழிந்தால் அது சொல்லணி; அணி நிலைத்தால் அது பொருளணி.

எ.கா. "மாலை சூடி மாலையில் வந்தான்" — இதில் 'மாலை' என்பதற்கு 'கண்ணி' என்றோ 'அந்தி' என்றோ மாற்றிப் போட்டால் மடக்கு அழிந்துவிடும். ஆகவே மடக்கு = சொல்லணி. "நிலம்போலப் பொறுத்தான்" — 'நிலம்' என்பதற்கு 'பூமி' என்று மாற்றினாலும் உவமை அழியவில்லை. ஆகவே உவமை = பொருளணி.

இச்சோதனை நடைமுறைக்கு உரியது; நூல்களில் இப்படி வரையறை செய்யப்படவில்லை. ஆனால் ஐயம் வரும் இடத்தில் இது வழிகாட்டும்.

5.3 சொல்லணிக்கும் பொருளணிக்கும் உள்ள வேறுபாடு

சிலேடை இரண்டிற்கும் இடையில் நிற்பது — சொல் வடிவத்தைச் சார்ந்தது என்பதால் சொல்லணி; ஆனால் இரு பொருள் தருவதால் பொருளணிப் பயன் தருவது. நூல்தோறும் இதை வேறுவேறாக அடக்கக் காண்பர்.

5.4 தண்டியலங்காரம் — வகைப்பாட்டு அமைப்பு

தண்டியலங்காரம் வடமொழியில் தண்டி இயற்றிய காவியாதர்சத்தைத் தழுவியது. தமிழ் நூலின் ஆசிரியர் 'தண்டி' எனப்படுகிறார்; அவர் யார் என்பது உறுதியாகத் தெரியவில்லை. காலம் பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு எனப் பொதுவாகக் கொள்வர்; வேறு கணிப்புகளும் உண்டு. அணிகள் எந்த வரிசையில் வைக்கப்பட்டுள்ளன, ஒவ்வொன்றின் நூற்பா எண் யாது என்பவற்றை இங்கே தரவில்லை — பதிப்பைப் பார்த்துக் கொள்க.

5.5 அணி கூறும் தமிழ் நூல்கள்

• தொல்காப்பியம் — பொருளதிகாரத்து உவமையியல். அணியியல் தனியே இல்லை; உவமையின் அடிப்படை மட்டும்.
• வீரசோழியம் — புத்தமித்திரனார். அலங்காரப் படலம் உடையது; வடமொழி மரபை நேரடியாகக் கொணர்ந்த முன்னோடி.
• தண்டியலங்காரம் — தமிழில் நிலைபெற்ற முழு அணி நூல். இன்றும் இதுவே அடிப்படை.
• மாறனலங்காரம் — திருக்குருகைப் பெருமாள் கவிராயர். மாறன் (நம்மாழ்வார்) அருளிய திருவாய்மொழி அடிகளையே எடுத்துக்காட்டாகக் கொள்வது இதன் சிறப்பு.
• இலக்கண விளக்கம் — வைத்தியநாத தேசிகர். ஐந்திலக்கணத்துள் அணியியல் ஓர் இயலாக.
• தொன்னூல் விளக்கம் — வீரமாமுனிவர். அணியியல் அடங்கியது.
• குவலயானந்தம் — அப்பைய தீட்சிதரின் வடமொழி நூல்; இதைத் தழுவிய தமிழ் வடிவங்களும் வழங்குகின்றன.

இந்நூல்களிடையே அணிகளின் எண்ணிக்கையும் பெயரும் ஒத்துப்போவதில்லை. ஒரே அணி வெவ்வேறு பெயரில் வருவதும், ஒரே பெயர் வெவ்வேறு வரையறை பெறுவதும் உண்டு. ஆகவே 'இதுதான் விதி' என்று ஒரு நூலை மட்டும் நிறுத்தாமல், எந்நூல் வழி என்பதைச் சொல்லிக்கொள்வது நேர்மை.

5.6 உவமையின் அடிப்படை — தொல்காப்பியம் வகுத்த நான்கு வழி

உவமை பிறப்பது நான்கு வகை ஒற்றுமையால் — வினை, பயன், மெய், உரு.

வினை = செயலால் ஒத்தல். பயன் = விளைவால் ஒத்தல். மெய் = வடிவத்தால் ஒத்தல். உரு = நிறத்தால் ஒத்தல்.

உவமை அமைக்கும்போது இந்நான்கில் எதனால் ஒப்புமை கூறுகிறோம் என்பதைத் தெளிவாக அறிந்திருந்தால், உவமை தளராது.

எ.கா. வினை: "அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலப் பொறுத்தான்" — தாங்கும் செயலால் ஒப்பு. பயன்: "மழைபோலக் கொடுத்தான்" — விளையும் பயனால் ஒப்பு. மெய்: "குடைபோன்ற ஆலமரம்" — வடிவத்தால் ஒப்பு. உரு: "பவளம்போன்ற வாய்" — நிறத்தால் ஒப்பு.

இந்நான்கும் தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரத்து உவமையியலில் வருகின்றன. நூற்பா எண்ணையும் அடியையும் உறுதியாக நினைவில் இல்லாததால் இங்கே தரவில்லை. 'மெய்' என்பதற்கு வடிவம் என்றும், 'உரு' என்பதற்கு நிறம் என்றும் கொள்வதே பொது வழக்கு; உரையாசிரியர்களிடையே சிறு வேறுபாடுகளும் உண்டு.

5.7 உவமையின் நான்கு உறுப்பு

உவம உருபுகள்: போல, போன்ற, ஒப்ப, உறழ, மான, கடுப்ப, புரைய, இயைய, ஏய்ப்ப, நேர, அன்ன, என்ன, நிகர், அற்று — முதலியன. உறுப்புகள் மறையும் நிலைகள் ஏணிபோல் அமையும்: (1) நான்கும் வெளிப்பட நிற்றல் — உவமை அணி. (2) உவம உருபு தொக்கு நிற்றல் — உவமைத்தொகை (எ.கா. 'தாமரைக்கண்' = தாமரை போன்ற கண்). (3) உருபும் பொதுத்தன்மையும் மறைந்து, உவமானம் உவமேயத்தின்மேல் ஏற்றப்படுதல் — உருவகம் ('முகமதி'). உருவகத்திலும் உவமானமும் உவமேயமும் இரண்டும் சொல்லில் நிற்கின்றன; மறைவது இணைப்பே. சில தொடர்களை உவமைத்தொகை என்பாரும் உருவகம் என்பாரும் உளர்; உருபை வருவித்துப் பொருள் கொள்ள முடிகிறதா என்பதே உரைகல்.

5.8 1. உவமை அணி (உபமை)

உவமானமும் உவமேயமும் வேறுவேறாய் நிற்க, உவம உருபால் இணைந்து ஒப்புமை கூறப்படுவது உவமை அணி.

இங்கு இரண்டும் தனித்தனியே இருப்பது முக்கியம் — 'முகம் மதிபோன்றது' என்றால் முகமும் உண்டு, மதியும் உண்டு. இரண்டும் ஒன்றாகிவிடவில்லை. ஒன்றாகிவிட்டால் அது உருவகம்.

எ.கா. "அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலத் தம்மை இகழ்வார்ப் பொறுத்தல் தலை" தோண்டுவாரையும் தாங்கும் நிலம் — உவமானம். இகழ்வாரைப் பொறுக்கும் பெரியோன் — உவமேயம். 'போல' — உருபு. தாங்குதல் / பொறுத்தல் — பொதுத்தன்மை.

— திருக்குறள்

5.9 2. உவமையின் அயல்வகை — எடுத்துக்காட்டு உவமை, இல்பொருள் உவமை

எடுத்துக்காட்டு உவமை: உவமையும் பொருளும் இரு தனித் தொடராய் நின்று, உவம உருபு இன்றி, ஒப்புமையை வாசகனே உய்த்துணரும்படி வைப்பது. 'இது இப்படி; அது அப்படி' என நிறுத்திவிடுவது.

இல்பொருள் உவமை: உலகில் இல்லாத ஒன்றைக் கற்பித்து உவமையாக்குவது. இருப்பதில் ஒப்பு காணாமையால் இல்லாத ஒன்றைப் புனைதல்.

எ.கா. எடுத்துக்காட்டு உவமை: "கற்றவன் சென்ற இடமெல்லாம் மதிக்கப்படுவான்; பொன் எவ்வூரிலும் விலைபோகும்." — உருபு இல்லை; இரு தொடரும் தனித்தனி. ஒப்பு உய்த்துணரப்படுகிறது. இல்பொருள் உவமை: "இரு நிலவு ஒருங்கே எழுந்தால் அவள் முகத்திற்கு ஒப்பாகும்." — இரு நிலவு என்பது இல்பொருள். (இரண்டும் விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டுகள்.)

இவற்றைத் தனி அணிகளாகக் கொள்வாரும், உவமை அணியின் வகைகளாகக் கொள்வாரும் உளர். வெண்பாவுக்கு எடுத்துக்காட்டு உவமை மிகவும் பொருந்தும் — முதல் இரண்டடியில் ஒன்று, ஈற்றில் மற்றொன்று என வைக்க இடம் அமைகிறது.

5.10 3. உருவக அணி (ரூபகம்)

உவமானத்தை உவமேயத்தின்மேல் ஏற்றி, இரண்டையும் வேறுபடுத்தாமல் ஒன்றாகவே கூறுவது உருவகம்.

உவம உருபு இங்கு இல்லை. 'முகம் மதிபோன்றது' அன்று; 'முகமதி' — முகமே மதி. ஒப்பீட்டைக் கடந்து அடையாளமாக்குவது இதன் வலிமை.

எ.கா. "பிறவிப் பெருங்கடல் நீந்துவர் நீந்தார் இறைவன் அடிசேரா தார்" பிறவி = கடல். 'கடல்போன்ற பிறவி' என்று சொல்லவில்லை; பிறவியே கடலாய் நின்றது. ஆகவே 'நீந்துதல்' என்னும் சொல்லும் அதற்கேற்பப் பொருந்தி வந்தது.

உருவகம் நன்கு அமைந்தால், உவமானத்திற்கு உரிய பிற சொற்களும் (இங்கே 'நீந்துதல்') தாமே வந்து சேரும். அவ்வாறு வராவிட்டால் உருவகம் தளர்ந்தது என்று அறியலாம்.

— திருக்குறள்

5.11 4. ஏகதேச உருவக அணி

ஒரு பொருளின் சில உறுப்புகளுக்கு மட்டும் உருவகம் ஏற்றி, எஞ்சியவற்றை உவமையாகவோ இயல்பாகவோ விட்டுவைப்பது ஏகதேச உருவகம். 'ஏகதேசம்' = ஒரு பகுதி.

எ.கா. "முகமாகிய தாமரையில் கண்கள் வண்டெனச் சுழன்றன" முகம் → தாமரை: உருவகம் (முழு ஏற்றம்). கண் → வண்டு: 'என' என்னும் உருபோடு உவமை. ஒரே தொடரில் இரு நிலை. (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டு.)

உருவகம் ஒரு பகுதிக்கு மட்டும் ஏற்றப்பட்டு, எஞ்சியவற்றை வாசகனே ஊகித்துக்கொள்ளும்படி விடுவதும் ஏகதேச உருவகமே என்று இப்படியும் சொல்வர். இரு விளக்கமும் நூல்களில் வழங்குகின்றன.

5.12 5. தற்குறிப்பேற்ற அணி (உற்பிரேட்சை)

இயற்கையாக நிகழும் ஒன்றுக்குப் புலவன் தன் கருத்தை ஏற்றி, வேறோர் காரணத்தைக் கற்பித்துக் கூறுவது தற்குறிப்பேற்றம். 'தன் குறிப்பு' + 'ஏற்றம்' — தன் எண்ணத்தை ஏற்றி வைத்தல்.

இதன் அடையாளம்: நிகழ்வு உண்மை; அதற்குச் சொல்லப்படும் காரணம் புனைவு.

எ.கா. "வெயிலின் வெம்மை பொறாமல் விண்ணும் முகில் கொண்டு முகம் மறைத்தது" மேகம் மூடுவது இயற்கை. 'வெயில் பொறாமல் வானம் முகம் மறைத்தது' என்பது புலவன் ஏற்றிய கருத்து. (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டு.)

தற்குறிப்பேற்றம் உவமையிலிருந்து பிரிவது இப்படி — உவமையில் 'இது அதுபோல்' என்கிறோம்; தற்குறிப்பேற்றத்தில் 'இது இதனால் நிகழ்ந்தது போலும்' என்கிறோம். 'போலும்', 'கொல்லோ' போன்ற ஐயச் சொற்கள் இதனோடு இயல்பாய்ச் சேரும்; ஆயினும் அவை இன்றியும் இவ்வணி அமையும்.

5.13 6. வேற்றுமை அணி (வியதிரேகம்)

உவமானத்திற்கும் உவமேயத்திற்கும் உள்ள வேற்றுமையைக் கூறி, உவமேயத்தை உயர்த்துவது வேற்றுமை அணி.

உவமை ஒற்றுமை சொல்லும்; வேற்றுமை அணி ஒற்றுமையை ஒப்புக்கொண்டு, பின் ஒரு புள்ளியில் உவமானத்தைத் தாழ்த்தும்.

எ.கா. "மதியும் அவள் முகமும் ஒன்றே எனினும் — மதிக்குக் களங்கம் உண்டு; முகத்திற்கு இல்லை." ஒப்புமை ஒப்புக்கொள்ளப்பட்டு, பின் வேறுபாடு காட்டி உவமேயம் உயர்த்தப்பட்டது. (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டு.)

வேற்றுமையைக் கூறாமல் 'இதற்கு ஒப்பு இல்லை' என்று மட்டும் சொல்வதும் இதன் ஒரு வகை என்பர்; அதனைத் தனி அணியாகக் கொள்வாரும் உளர்.

5.14 7. உயர்வு நவிற்சி அணி (அதிசயோக்தி)

உள்ளதை உள்ளபடி கூறாமல், மிகுத்துக் கூறுவது உயர்வு நவிற்சி. 'நவிற்சி' = கூறுதல்.

மிகுதி நம்பத்தகாததாய் இருப்பினும், அது சுவை தருமாறு அமைய வேண்டும் — நம்பச் சொல்வது நோக்கம் அன்று, உணர்த்துவதே நோக்கம்.

எ.கா. "அவன் புகழ் விண்ணைத் தொட்டது; விண்ணும் இடம் போதாமல் விரிந்தது." (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டு.)

குறைத்துக் கூறி வியப்பு விளைப்பதையும் — 'இடையே இல்லை என்னும்படி நுண்ணிது' போல்வன — இதன்பாற்படுத்துவர்; தனியே கொள்வாரும் உளர். வேற்றுமை அணியும் உயர்வு நவிற்சியும் நெருங்கியவை; வேற்றுமையில் ஒப்பீடு உண்டு, உயர்வு நவிற்சியில் ஒப்பீடு தேவையில்லை.

5.15 8. தன்மை நவிற்சி அணி (சுவபாவோக்தி)

ஒரு பொருளின் இயல்பான தன்மையை, மிகைப்படுத்தாமல், நுட்பமாகக் கண்டு அப்படியே வருணிப்பது தன்மை நவிற்சி. இயல்பு நவிற்சி என்றும் கூறுவர்.

இதில் கற்பனை இல்லை; கூர்ந்த பார்வையே அணி. ஆகவே இது எழுதுவதற்கு எளிதென்று தோன்றி, உண்மையில் அரிது.

எ.கா. "தாயைக் கண்ட கன்று செவி துளிர்த்துத் துள்ளி ஓடி, முட்டி முட்டிப் பால் உண்ணும்." எங்கும் மிகை இல்லை; உவமையும் இல்லை. கண்ட காட்சி அப்படியே. (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டு.)

சங்கப் பாடல்களின் இயற்கை வருணனைப் பகுதிகள் பெரும்பாலும் இவ்வணியின்பாற்படும் என்பர்.

5.16 9. பிறிது மொழிதல் அணி

சொல்ல வந்த பொருளை நேரே சொல்லாமல், வேறொன்றைச் சொல்லி, அதனால் கருதியதை உணர்த்துவது பிறிது மொழிதல். 'பிறிது' = வேறொன்று.

சொல்லப்படுவது ஒன்று; உணர்த்தப்படுவது வேறு. இரண்டையும் இணைப்பது வாசகனின் ஊகம்.

எ.கா. "கடல் பெரிதுதான்; ஆயினும் தாகம் தீர்க்காது. சிறு சுனையே குடிநீர் தரும்." நேரடிப் பொருள் கடலும் சுனையும். கருதிய பொருள் — பெருஞ்செல்வம் உடையவனினும் உதவும் சிறியவனே சிறந்தவன். (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டு.)

அகப்பொருளில் வரும் உள்ளுறை உவமத்தோடு இது நெருங்கியது என்பர்; உள்ளுறை கருப்பொருள் வழியாகக் குறிப்புப் பொருள் தருவது, பிறிது மொழிதல் பொது வழக்கிலும் நிற்பது.

5.17 10. சிலேடை அணி (இரட்டுற மொழிதல்)

ஒரே சொல்லோ தொடரோ ஒரே இடத்தில் நின்று, ஒரே நேரத்தில் இரு பொருள் தருவது சிலேடை. 'இரட்டுற மொழிதல்' = இரட்டைப் பொருள்படச் சொல்லுதல்.

முக்கியம்: சொல் மீண்டும் வரவில்லை. ஒரே முறை நின்று இரு பொருள் தருகிறது. மீண்டும் வந்தால் அது மடக்கு.

எ.கா. "மதி தேய்ந்தது" — நிலவு தேய்ந்தது எனவும், அறிவு குன்றியது எனவும் ஒருங்கே பொருள் தரும். ('மதி' = சந்திரன் / அறிவு.) இரு பொருளும் அவ்விடத்தில் பொருந்தி நின்றால்தான் சிலேடை; ஒன்று மட்டும் பொருந்தினால் அது வெறும் பல்பொருட் சொல்.

இருவகை: செம்மொழிச் சிலேடை — சொல்லைப் பிரிக்காமலே இரு பொருள் தருவது ('மதி'). பிரிமொழிச் சிலேடை — சொல்லைப் பிரித்தால் வேறு பொருள் தோன்றுவது (எ.கா. 'மாதவன்' — முழுச்சொல்லாய்த் திருமால்; 'மா + தவன்' எனப் பிரித்தால் பெருந்தவம் உடையவன்). காளமேகப் புலவர் பாடல்கள் சிலேடைக்குப் பெயர் பெற்றவை.

5.18 இரட்டுறல் — சிலேடை · மடக்கு · பின்வருநிலை · திரிபு வேறுபாடு

இந்நான்கும் குழம்புவது வழக்கம். பிரிக்கும் இரு கேள்வி: (1) சொல் மீண்டும் வந்ததா? (2) பொருள் மாறியதா? மீளவில்லை + பொருள் இரண்டு = சிலேடை. மீண்டது + பொருள் வேறு = மடக்கு. மீண்டது + பொருள் ஒன்று = பின்வருநிலை. வடிவம் சிறிது மாறி மீண்டது = திரிபு.

5.19 11. வஞ்சப் புகழ்ச்சி அணி

புகழ்வது போலப் பழித்தல் — இதுவே வஞ்சப் புகழ்ச்சியின் தலைமையான வரையறை. பழிப்பது போலப் புகழ்தலையும் இதன்பாற்படுத்துவர். 'வஞ்சம்' = மறைவு. வெளிப்பொருளுக்கு எதிரானது உட்பொருள்.

இவ்வணியின் உயிர் தொனியில் உள்ளது; சொல்லில் அல்ல. ஆகவே இதனை எந்திரம் கண்டறிய இயலாது.

எ.கா. புகழ்வது போலப் பழித்தல்: "அவன் அறம் மிகுதி; இவ்வூரில் பசித்தவர் ஒருவரும் இல்லை — கேட்கச் செல்பவர் இல்லை என்பதால்." பழிப்பது போலப் புகழ்தல்: "கொடுப்பதே தொழிலாய்க் கொண்டான்; அதனால்தான் இல்லம் வெறுமையாய் நிற்கிறது." (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டுகள்.)

இருவகையிலும் கொள்வர். சிலர் 'புகழ்வது போலப் பழித்தல்' மட்டுமே வஞ்சப் புகழ்ச்சி என்றும், மறுதலையைத் தனி வகையாகவும் பிரிப்பர். ஆகவே பயன்படுத்தும்போது எவ்வகை என்பதைச் சுட்டிக்கொள்வது நல்லது.

5.20 12. தீவக அணி (தீபகம்)

ஒரே சொல் — பெரும்பாலும் வினையோ பண்போ — ஒரு முறை மட்டும் நின்று, பல பொருள்களுக்கும் ஒருங்கே பொருந்திப் பயன்படுவது தீவகம். விளக்கு ஒன்று பல பொருளையும் ஒளிர்விப்பது போல் நிற்பதால் இப்பெயர்.

அமையும் இடத்தால் மூன்று: முதல்நிலைத் தீவகம் (தொடக்கத்தில்), இடைநிலைத் தீவகம் (நடுவில்), கடைநிலைத் தீவகம் (இறுதியில்).

எ.கா. "மலர்ந்தன — தாமரையும், குமுதமும், அவள் முகமும்." 'மலர்ந்தன' என்னும் வினை ஒரு முறை மட்டுமே நின்று மூன்றிற்கும் பொருந்தியது. இது முதல்நிலைத் தீவகம். இறுதியில் வைத்தால் — "தாமரையும் குமுதமும் அவள் முகமும் மலர்ந்தன" — கடைநிலைத் தீவகம். (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டு.)

தீவகம் நிரல்நிறையிலிருந்து வேறானது: தீவகத்தில் ஒரு சொல் பலவற்றிற்குப் பொதுவாய் நிற்கும்; நிரல்நிறையில் பல சொல் பலவற்றிற்கு வரிசைப்படி பொருந்தும்.

5.21 13. மடக்கு அணி (யமகம்) — வடிவ அணி

ஒரே எழுத்துத் தொடர் ஒரு செய்யுளுள் இரு முறையேனும் மீண்டு வந்து, ஒவ்வொரு முறையும் வேறு பொருள் தருவது மடக்கு. இது தூய சொல்லணி — சொல்லின் ஒலி வடிவமே அணி.

மடக்கின் நிபந்தனை இரண்டு: (1) எழுத்து வடிவம் ஒன்றாக இருக்க வேண்டும். (2) பொருள் வேறுபட வேண்டும். இரண்டில் ஒன்று குறைந்தால் மடக்கு அன்று.

எ.கா. "மாலை சூடினான் மன்னன்; மாலை வந்தது தென்றல்; மாலை நினைந்தான் நெஞ்சம்." மாலை (கண்ணி) — மாலை (அந்தி) — மாலை (மால் + ஐ; திருமாலை). ஒரே வடிவம், மூன்று பொருள். (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டு.)

மடக்கு எழுதும்போது பொருள் வலிந்து வராமல் இயல்பாய்ப் பொருந்த வேண்டும். வடிவத்திற்காகப் பொருளை இழுத்தால் அது குற்றமாகும் — தண்டியலங்காரம் சொல்லணியியலில் இத்தகைய கவிக்குற்றங்கள் (வடு) விரிவாகப் பேசப்படுகின்றன.

5.22 மடக்கு வகைகள் — அமையும் இடத்தால்

பெயர்களும் எண்ணிக்கையும் நூல்தோறும் வேறுபடும்; மேலுள்ளவை பொது வழக்கில் நிலைத்தவை. முற்று மடக்கு மிகக் கடினம்; மடக்கு வெண்பா என்பது தனி மரபாக வளர்ந்தது.

5.23 14. திரிபு அணி — வடிவ அணி

ஒரு சொல் மீண்டும் வரும்போது ஓரெழுத்தோ சில எழுத்தோ மட்டும் திரிந்து, பொருளும் திரிந்து நிற்பது திரிபு அணி.

மடக்கில் வடிவம் அப்படியே மீளும்; திரிபில் வடிவம் சிறிது மாறி மீளும். ஆகவே இரண்டும் அடுத்தடுத்த உறவினர்.

எ.கா. "மாரி பொழிந்தது; மாறி வந்தது வெயில்." மாரி (மழை) — மாறி (மாற்றம்). ஒரே எழுத்து (ரி / றி) வேறுபட்டு, பொருள் முற்றிலும் மாறியது. (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டு.)

திரிபை மடக்கின் ஓர் அயல்வகையாகவே சிலர் கொள்வர். ஒற்றுமை: இரண்டும் சொல்லணி, இரண்டும் ஒலி வடிவம் சார்ந்தவை, இரண்டையும் பொருள் அறியாமலே கண்டறிய முடியும்.

5.24 15. சொற்பொருட் பின்வரு நிலையணி

செல்வத்துள் செல்வம் செவிச்செல்வம் அச்செல்வம்
செல்வத்துள் எல்லாம் தலை

'செல்வம்' என்னும் சொல் மீண்டும் மீண்டும் வருகிறது; ஒவ்வொரு முறையும் ஒரே பொருளையே தருகிறது. சொல்லும் மீள்கிறது, பொருளும் மீள்கிறது — ஆகவே சொற்பொருட் பின்வருநிலை. மடக்கிற்கும் இதற்கும் உள்ள வேறுபாடு இதுவே: மடக்கில் பொருள் மாறும், இதில் மாறாது.

பெயர்களின் அடிப்படை எளிது — மீள்வது சொல்லா, பொருளா, இரண்டுமா என்பதே வகைப்பாடு: சொற்பின்வருநிலை, பொருட்பின்வருநிலை (ஒரே பொருள் வெவ்வேறு சொற்களால் மீளுதல் — "திங்களும் மதியும் நிலவும்"), சொற்பொருட்பின்வருநிலை (மேலுள்ளது). ஆயினும் ஒவ்வொரு வகைக்கும் தரப்படும் வரையறை நூல்தோறும் வேறுபடுகிறது — குறிப்பாக சொற்பின்வருநிலைக்கும் மடக்கிற்கும் உள்ள எல்லை. ஒன்றை மட்டும் முடிவாக நிறுத்தவில்லை. வெண்பாவில் இவ்வணி எதுகையோடு இயல்பாய்ப் பொருந்துவதால் மிகுதியாகக் கையாளப்படுகிறது.

— திருக்குறள்

5.25 16. நிரல்நிறை அணி

பல பொருள்களை ஒரு வரிசையில் அடுக்கிச் சொல்லி, அவற்றிற்கு உரியவற்றை அதே வரிசையில் பின்னால் அடுக்குவது நிரல்நிறை. 'நிரல்' = வரிசை; 'நிறை' = நிரப்புதல்.

படிப்பவன் வரிசைப்படி இணைத்துக்கொள்ள வேண்டும் — அதுவே இவ்வணியின் சுவை.

எ.கா. "தாமரையும் குவளையும் முல்லையும் — முகமும் கண்ணும் நகையும் ஆயின." தாமரை→முகம், குவளை→கண், முல்லை→நகை என வரிசைப்படி பொருந்தும். (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டு.)

நன்னூலில் பொருள்கோள் வகையுள் 'நிரனிறைப் பொருள்கோள்' என ஒன்று உண்டு; அதுவும் இதே வரிசைக் கொள்கையை அடிப்படையாகக் கொண்டது. ஆயினும் அது பொருள் கொள்ளும் முறை; இது அணி. இரண்டையும் ஒன்றெனக் கொள்ளலாகாது.

5.26 17. விபாவனை · விசேடம் · அதிசயம் — காரண-காரிய முரண் அணிகள்

விபாவனையும் விசேடமும் நேர் எதிரானவை — ஒன்று காரணம் இன்றிக் காரியம், மற்றது காரணம் இருந்தும் காரியம் இன்மை. விசேடம் என்பதற்கு மேலுள்ள இரு கொள்கையும் வழங்குகின்றன; ஒன்றை மட்டும் உண்மை என நிறுத்தலாகாது. அதிசயமும் உயர்வு நவிற்சியும் ஒன்றின்பாற்பட்டவை என்று சிலர் கொள்வர். மேலுள்ள எடுத்துக்காட்டுகள் விளக்கத்திற்காக அமைக்கப்பட்டவை.

5.27 18. காரண காரிய அணி (ஏதுவணி) · காரணமாலை

காரணத்தையும் காரியத்தையும் ஒருங்கே அமைத்து, ஒன்று மற்றொன்றால் விளைந்ததாகக் காட்டுவது காரண காரிய அணி. இதனை ஏதுவணி என்றும் கூறுவர் ('ஏது' = காரணம்).

இதே தொடர்ச்சி மாலைபோல நீண்டு — முதலின் காரியம் அடுத்ததற்குக் காரணமாகி — கண்ணிகண்ணியாய்ச் செல்வது காரணமாலை.

எ.கா. காரண காரியம்: "மழை பெய்தது; ஆதலின் பயிர் விளைந்தது." காரணமாலை: "நல்லோர் நட்பால் அறிவு; அறிவால் ஒழுக்கம்; ஒழுக்கத்தால் புகழ்; புகழால் நிலைபேறு." (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டுகள்.)

காரணமாலை நான்கடி வெண்பாவில் அமைப்பது இறுக்கம் தரும் — ஒவ்வொரு கண்ணிக்கும் இடம் வேண்டும். விருத்தத்திலோ கலிவெண்பாவிலோ இயல்பாய் விரியும்.

5.28 19. ஏகாவலி அணி

ஒன்றன் சிறப்பை அடுத்ததோடு பிணைத்து, அது மற்றொன்றோடு பிணைந்து — ஒற்றை மாலையாய்க் (ஏக ஆவலி = ஒற்றை வடம்) கோக்கப்படுவது ஏகாவலி.

காரணமாலையிலிருந்து வேறுபாடு: காரணமாலை காரணத்தால் இணைக்கும்; ஏகாவலி அடக்கத்தாலோ சிறப்பாலோ இணைக்கும் — 'இது அதனுள்; அது மற்றதனுள்' என.

எ.கா. நேர்நிலை: "மலரில் மணம்; மணத்தில் வண்டு; வண்டில் இசை; இசையில் என் நெஞ்சு." மறுதலை (இல்லை என்னும் வடிவம்): "அவன் சொல்லில் பொய் இல்லை; பொய்யில்லாத நெஞ்சில் பகை இல்லை; பகையில்லாத ஊரில் அச்சம் இல்லை." (விளக்கத்திற்கு அமைத்த எடுத்துக்காட்டுகள்.)

நேர்நிலை, மறுதலை என இருவகையாகக் கொள்வது வழக்கு. இவ்வணி அந்தாதித் தொடையோடு நன்கு இயையும் — இரண்டும் கண்ணிபோல் இணைக்கும் இயல்பு உடையவை. ஆயினும் அந்தாதி தொடை; ஏகாவலி அணி.

5.29 எந்திரத்தால் கண்டறியக்கூடிய அணிகள்

பொதுவிதி: சொல்லணி வடிவம் சார்ந்தது, ஆகவே கணக்கிடத்தக்கது. பொருளணி கருத்து சார்ந்தது, ஆகவே கணக்கிட முடியாதது. எந்திரம் ஒன்று செய்யக்கூடிய நேர்மையான வேலை — மடக்கு, திரிபு, பின்வருநிலை ஆகியவற்றைச் சுட்டிக் காட்டுவது; எது என்பதை முடிவு செய்வது கவிஞனிடமே விடுவது.

5.30 வெண்பாவுக்கும் அந்தாதிக்கும் — பயன்பாட்டுக் குறிப்பு

• வெண்பா நான்கடிச் சிறு வடிவம். உவமை, எடுத்துக்காட்டு உவமை, உருவகம், வேற்றுமை, தன்மை நவிற்சி, விபாவனை — இவை நான்கடிக்குள் முழுமை பெறும். ஒரு பாடலுக்கு ஓர் அணியே போதும்.
• ஏகாவலி, காரணமாலை, நிரல்நிறை — தொடர்ச்சி வேண்டுவன. வெண்பாவில் அமைத்தால் ஈற்றடி நெருக்கப்படும்; கலிவெண்பாவோ விருத்தமோ ஏற்றது.
• மடக்கு வெண்பாவில் கடினம் ஏன் எனில் — வெண்பாவின் ஈற்றுச் சீர் நாள், மலர், காசு, பிறப்பு என்னும் நான்கில் ஒன்றாகவே இருக்க வேண்டும். மடக்குச் சொல்லை ஈற்றில் வைத்தால் இவ்விதியோடு முரணக்கூடும். வழி: மடக்கை முதலிலோ இடையிலோ அமைத்து, ஈற்றுச் சீரைத் தனியே பொருத்துக.
• அந்தாதி அணி அன்று — தொடை நிலை. முன்பாட்டின் ஈற்றுச் சொல்லோ சீரோ அசையோ பின்பாட்டின் முதலில் வருதல். இதனோடு மடக்கும் சேர்ந்தால் மடக்கந்தாதி; இது தமிழில் நிலைத்த கடினமான மரபு.
• அணி மிகுதி பொருளை மறைக்கும். சொல்ல வந்தது என்ன என்பது அணியின் அடியில் புதைந்துவிட்டால், அது அணி அன்று — வடு.

இப்பட்டியலில் உள்ள வெண்பா ஈற்றுச் சீர் விதி யாப்பிலக்கணத்தைச் சார்ந்தது; அணியிலக்கணத்தைச் சார்ந்தது அன்று. இரண்டும் ஒரே பாடலில் ஒருங்கே நிறைவேற வேண்டும் என்பதால் இங்கு நினைவூட்டப்பட்டது.

6.1 ஐந்திலக்கணம் — இலக்கணத்தின் ஐந்து பரப்பு

தமிழ் மரபு இலக்கணத்தை ஐந்தாக வகுக்கும்: எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி.

எழுத்து — ஒலியும் வரியும், அவற்றின் பிறப்பும் புணர்ச்சியும். சொல் — சொல்வகை, வேற்றுமை, விகுதி, தொடரமைப்பு. பொருள் — அகம், புறம்; வாழ்க்கையை இலக்கியம் எப்படிச் சொல்கிறது என்பது. யாப்பு — அசை, சீர், தளை, அடி, தொடை, பா. அணி — உவமை, உருவகம் முதலிய அழகுச் செய்திகள்.

எ.கா. தொல்காப்பியம் முதல் மூன்றை மட்டும் தனி அதிகாரமாகப் பேசுகிறது (யாப்பையும் அணியையும் பொருளதிகாரத்தின் செய்யுளியல், உவமவியல் ஆகியவற்றுள் அடக்கியது). நன்னூல் எழுத்து, சொல் இரண்டை மட்டும் பேசுகிறது. ஐந்தையும் ஒரே நூலில் தொகுத்தவை வீரசோழியம், இலக்கண விளக்கம், தொன்னூல் விளக்கம், முத்துவீரியம்.

"ஐந்திலக்கணம்" என்ற பாகுபாடு பிற்காலத்தது. தொல்காப்பியர் இப்படி வகுத்துச் சொல்லவில்லை — அது பிற்காலத் தொகுப்பு நூல்களின் அமைப்பு.

6.2 இலக்கண நூல்கள் — ஒரு பார்வை

6.3 முதல்நூல், வழிநூல், சார்புநூல் — நூல்களின் தொடர்பு

நன்னூல் பாயிரவியல் நூல்களை மூன்றாக வகுக்கிறது.

முதல்நூல் — முன் ஒன்றைத் தழுவாமல், தானே கண்டு செய்யப்படுவது. வழிநூல் — முதல்நூலின் வழி நின்று, அதைத் தழுவி, சுருக்கியோ விரித்தோ செய்யப்படுவது. சார்புநூல் (புடைநூல்) — வழிநூலைச் சார்ந்து, ஒரு பகுதியை மட்டும் விரிப்பது.

எ.கா. தொல்காப்பியம் அகத்தியத்துக்கு வழிநூல் என்பது மரபுக் கருத்து. நன்னூல் தொல்காப்பியத்துக்கு வழிநூல். ஒரு குறிப்பிட்ட இயலை மட்டும் விரிக்கும் நூல்கள் சார்புநூல்.

தொல்காப்பியப் பாயிரமே அதன் ஆசிரியர் "முந்து நூல்" கண்டு இதைச் செய்ததாகச் சொல்கிறது. அதாவது தொல்காப்பியத்துக்கு முன்பே இலக்கண நூல்கள் இருந்திருக்கின்றன — ஆனால் அவை இன்று கிடைக்கவில்லை.

6.4 தொல்காப்பியம் — கிடைத்தவற்றுள் முதல் நூல்

தமிழில் இன்று முழுமையாகக் கிடைக்கும் மிகப் பழைய நூல் தொல்காப்பியம். ஆசிரியர் தொல்காப்பியர். நூலுக்கு முன் அமைந்த சிறப்புப் பாயிரத்தைப் பாடியவர் பனம்பாரனார்.

அப்பாயிரம் சொல்லும் செய்திகள்: நூல் "நிலந்தரு திருவிற் பாண்டியன்" அவையத்து அரங்கேற்றப்பட்டது; "அதங்கோட்டு ஆசான்" முன்னிலையில் ஆராயப்பட்டது; "ஐந்திரம் நிறைந்த தொல்காப்பியன்" எனத் தன் பெயர் தோற்றிப் புகழ் நிறுத்தினார்.

நூல் மூன்று அதிகாரம் — எழுத்து, சொல், பொருள். ஒவ்வோர் அதிகாரமும் ஒன்பது இயல்; மொத்தம் இருபத்தேழு இயல். இது வெறும் மொழி இலக்கண நூல் அல்ல — பொருளதிகாரம் ஒரு சமூகத்தின் காதல், போர், ஒழுக்கம், உணர்ச்சி ஆகியவற்றை வகுத்துச் சொல்கிறது.

தொல்காப்பியர் அகத்திய முனிவரின் மாணாக்கர் என்பது மரபுக் கதை; வரலாற்று ஆதாரம் இல்லை. "தொல்காப்பியர்" என்பது இயற்பெயரா, ஊர்ப் பெயரால் வந்த சிறப்புப் பெயரா என்பதிலும் கருத்து வேறுபாடு உண்டு. பாயிரத்தில் வரும் "ஐந்திரம்" என்பது வடமொழி ஐந்திர இலக்கண மரபு எனப் பலரும் கொள்வர்; அப்படிக் கொள்ள வேண்டியதில்லை, அது வேறு பொருள் தரும் எனச் சொல்வாரும் உண்டு.

6.5 தொல்காப்பியப் பாயிரம் — தமிழின் எல்லை

வட வேங்கடம் தென் குமரி
ஆயிடைத்
தமிழ் கூறு நல் உலகத்து
வழக்கும் செய்யுளும் ஆயிரு முதலின்
எழுத்தும் சொல்லும் பொருளும் நாடிச்
செந்தமிழ் இயற்கை சிவணிய நிலத்தொடு
முந்து நூல் கண்டு முறைப்பட எண்ணி...

வடக்கே வேங்கட மலை, தெற்கே குமரி — இடையில் தமிழ் பேசும் நல்ல உலகம். அங்குள்ள வழக்கு (பேச்சு) மற்றும் செய்யுள் (இலக்கியம்) ஆகிய இரண்டையும் அடிப்படையாகக் கொண்டு, எழுத்து சொல் பொருள் ஆகியவற்றை ஆராய்ந்து, முன் இருந்த நூல்களைக் கண்டு முறைப்படுத்தி இந்நூல் செய்யப்பட்டது. கவனிக்க வேண்டியது இரண்டு: இலக்கணம் வழக்கிலிருந்தும் இலக்கியத்திலிருந்தும் பிறப்பது; தொல்காப்பியமும் தனக்கு முந்திய நூல்களைத் தழுவியதே.

— தொல்காப்பியப் பாயிரம் — பனம்பாரனார்

6.6 தொல்காப்பியம் — எழுத்ததிகாரம், ஒன்பது இயல்

6.7 தொல்காப்பியத்தின் முதல் நூற்பா

எழுத்து எனப்படுப
அகர முதல னகர இறுவாய்
முப்பஃது என்ப
சார்ந்து வரல் மரபின் மூன்று அலங்கடையே

எழுத்து என்று சொல்லப்படுபவை அகரம் முதல் னகரம் ஈறாக முப்பது. சார்ந்தே வரும் மரபுடைய மூன்றை இதில் சேர்க்கவில்லை. அம்மூன்று ஆய்தம், குற்றியலிகரம், குற்றியலுகரம் என்பது உரையாசிரியர் கொள்கை. நன்னூல் இந்தச் "சார்ந்து வருபவை" என்ற கருத்தை எடுத்துப் பத்துச் சார்பெழுத்தாக விரித்தது.

— தொல்காப்பியம், எழுத்ததிகாரம், நூன்மரபு

6.8 தொல்காப்பியம் — சொல்லதிகாரம், ஒன்பது இயல்

கிளவியாக்கத்தின் தொடக்கமே "எல்லாச் சொல்லும் பொருள் குறித்தனவே" — பொருள் தராதது சொல்லே அல்ல என்பது தமிழ் இலக்கணத்தின் அடிப்படை நிலைப்பாடு.

6.9 தொல்காப்பியம் — பொருளதிகாரம், ஒன்பது இயல்

யாப்பு நூல்கள் தோன்றுவதற்கு முந்திய யாப்பிலக்கணம் செய்யுளியலில்தான் உள்ளது. அணி நூல்களுக்கு முந்திய அணியிலக்கணம் உவமவியலில். வெண்பா எழுதுபவர் செய்யுளியலை நேரடியாகப் பார்ப்பது பயன் தரும் — ஆனால் உரை இல்லாமல் அது கடினம்.

6.10 தொல்காப்பிய உரையாசிரியர்கள் — யார், எதற்கு

சொல்லதிகாரத்துக்கு மட்டும் ஐந்து உரைகள் இருப்பது கவனிக்கத்தக்கது — சொல்லிலக்கணமே மிகுதியாக விவாதிக்கப்பட்ட பரப்பு. உரையாசிரியர்கள் ஒருவரோடு ஒருவர் பல இடங்களில் மாறுபடுகிறார்கள்; ஒரு நூற்பாவுக்கு "இதுதான் பொருள்" என்று ஒற்றை விடை இல்லை.

6.11 தொல்காப்பியக் காலம் — உறுதி இல்லாத ஒன்று

தொல்காப்பியத்தின் காலம் தமிழ் ஆய்வில் தீராத விவாதம். கி.மு. ஐந்தாம் நூற்றாண்டு என்பது முதல் கி.பி. ஐந்தாம் நூற்றாண்டு என்பது வரை கணிப்புகள் உண்டு. கி.மு. 300 – கி.பி. 250 என்ற வரம்பைப் பலர் ஏற்கிறார்கள்; வேறு கணிப்புகளும் வலுவாக முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இன்னொரு சிக்கல்: நூல் முழுவதும் ஒரே காலத்தில் ஒருவரால் எழுதப்பட்டதா என்பதே. மூன்று அதிகாரங்களும் ஒரே கால அமைப்பைக் காட்டவில்லை என்றும், பொருளதிகாரத்தின் சில பகுதிகள் பிற்சேர்க்கை என்றும் சிலர் கருதுகிறார்கள். இதை மறுத்து நூல் ஒருமைப்பாடு உடையது என்பாரும் உண்டு.

எனவே ஒரு பாடலிலோ கட்டுரையிலோ "தொல்காப்பியம் கி.மு. இத்தனையாம் ஆண்டு" என்று உறுதியாக எழுதுவது தவிர்க்கத்தக்கது.

நூற்பாக்களின் மொத்த எண்ணிக்கையும் நிலையானது அல்ல — இளம்பூரணர், நச்சினார்க்கினியர் ஆகியோரின் பாடங்களில் எண்ணிக்கையும் பிரிவும் வேறுபடும். ஆயிரத்து அறுநூறுக்கு மேல் என்பது மட்டுமே பொதுவாகச் சொல்லத்தக்கது.

6.12 நன்னூல் — பவணந்தி முனிவர்

நன்னூலை இயற்றியவர் பவணந்தி முனிவர் — சமண முனிவர். கங்க மரபைச் சேர்ந்த சீயகங்கன் என்னும் சிற்றரசன் வேண்டுகோளின்படி இது இயற்றப்பட்டது என்று நூலின் சிறப்புப் பாயிரம் சொல்கிறது. காலம் கி.பி. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டின் இறுதி முதல் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை எனப் பொதுவாகக் கொள்வர்.

நூலின் அமைப்பு: முதலில் பாயிரவியல் — நூலின் இலக்கணம், நூல் வகை, ஆசிரியர் இலக்கணம், மாணாக்கர் இலக்கணம், கற்கும் முறை. பிறகு எழுத்ததிகாரம் (ஐந்து இயல்), சொல்லதிகாரம் (ஐந்து இயல்). பொருளதிகாரம் இல்லை.

நன்னூல் தொல்காப்பியத்தை மறுக்கவில்லை; அதன் வழிநூலாக நின்று, தன் காலத்து மொழி நிலைக்கேற்ப விதிகளைச் சுருக்கியும் திருத்தியும் தருகிறது.

"நன்னூல்" என்ற பெயரே "நல்ல நூல்" என்ற பொருளுடையது. நன்னூலுக்கும் உரையாசிரியர் மாறுபாடுகள் உண்டு — சிவஞான முனிவர் முந்தைய உரைகளை மறுத்து வாதிடுவதே எடுத்துக்காட்டு. ஆயினும் பள்ளிப் பயிற்சியில் ஒரு நிலைத்த பாட வடிவம் உருவாகிவிட்டது.

6.13 நன்னூல் — பாயிரவியலும் பத்து இயலும்

பாயிரவியலைத் தனியே எண்ணாமல் "இரண்டு அதிகாரம், தலா ஐந்து இயல்" என்று சொல்வதே வழக்கம்; அதனால்தான் நன்னூல் "பத்து இயல்" எனப்படுகிறது.

6.14 நன்னூல் — மொழி மாறும் என்பதை ஏற்ற விதி

பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும்
வழுவல கால வகையினானே

பழைய சொற்களும் வழக்குகளும் நீங்குவதும், புதியவை புகுவதும் — காலத்தின் இயல்பால் நிகழ்வதால் — குற்றம் அல்ல. இலக்கண நூல் ஒன்று மொழி மாறுவதைத் தானே ஒப்புக்கொள்வது அரிது; நன்னூலின் மிகவும் மேற்கோள் காட்டப்படும் அடி இது.

— நன்னூல்

6.15 தொல்காப்பியம் ↔ நன்னூல் — வேறுபடும் இடங்கள்

இரு நூலும் ஒன்றுபடும் இடங்கள் மிகுதி: எழுத்து முப்பது; சொல் நான்கு வகை (பெயர், வினை, இடை, உரி); சொல் வழக்கு நான்கு வகை (இயற்சொல், திரிசொல், திசைச்சொல், வடசொல்); வேற்றுமை எட்டு. அடிப்படையில் நன்னூல் தொல்காப்பியத்தையே சுருக்கித் தருகிறது.

6.16 நன்னூல் சொல்லும் பத்துச் சார்பெழுத்து

• உயிர்மெய் — மெய்யும் உயிரும் சேர்ந்தவை (பதினெட்டு மெய் × பன்னிரு உயிர் = இருநூற்றுப் பதினாறு)
• ஆய்தம் — ஃ; தனித்து இயங்காமல் சார்ந்தே வருவது
• உயிரளபெடை — செய்யுளில் நெட்டுயிர் அளபெடுத்து நீள்வது (ஆஅ, ஓஒ)
• ஒற்றளபெடை — மெல்லினம், இடையினம், ஆய்தம் ஆகியவை அளபெடுப்பது
• குற்றியலுகரம் — சொல்லிறுதி உகரம் குறுகி ஒலிப்பது (பாட்டு, நாகு)
• குற்றியலிகரம் — யகரம் தொடர்ந்து வரும் இடத்தில் இகரம் அளவில் குறுகுவது
• ஐகாரக் குறுக்கம் — ஐகாரம் முழு அளவு பெறாமல் குறுகுவது
• ஔகாரக் குறுக்கம் — ஔகாரம் குறுகுவது
• மகரக் குறுக்கம் — மகர ஒற்று அளவில் குறுகி ஒலிப்பது
• ஆய்தக் குறுக்கம் — ஆய்தம் அளவில் குறுகுவது

இவை தனி எழுத்துகள் அல்ல; முப்பது எழுத்தைச் சார்ந்து, குறிப்பிட்ட சூழலில் மட்டும் தோன்றுபவை. செய்யுளில் மாத்திரை கணக்கிடும்போது இவை முக்கியம் — குறிப்பாக அளபெடையும் குற்றியலுகரமும். வெண்பாவின் சீர் பிரிக்கும்போது குற்றியலுகரம் தவறாகக் கணக்கிடப்படுவது மிகச் சாதாரணமான பிழை.

6.17 வேற்றுமை எட்டு — இரு நூலும் ஒப்புவது

தொல்காப்பியம் இதை மூன்று இயலில் விரிக்கிறது; நன்னூல் சுருக்கித் தருகிறது. உருபு மயங்குவது — ஒரு உருபு மற்றொன்றின் பொருளில் வருவது — செய்யுளில் மிக இயல்பானது; தொல்காப்பியத்தின் வேற்றுமை மயங்கியல் அதற்கே.

6.18 நன்னூல் உரையாசிரியர்கள்

இவர்கள் தவிர வேறு உரைகளும் உண்டு. உரைவேறுபாடு நன்னூலிலும் உண்டு என்பதைக் கவனிக்க — "நன்னூல் ஒரே பொருளில் நிற்கிறது" என்பது சரி அல்ல.

6.19 நன்னூல் ஏன் பள்ளிகளில் நிற்கிறது

காரணங்கள் பல, எல்லாமே நடைமுறைச் சார்ந்தவை.

அளவு — நன்னூல் நானூற்றுச் சொச்ச நூற்பாக்கள்; தொல்காப்பியம் ஆயிரத்து அறுநூறுக்கு மேல். ஓராண்டுப் பாடத்திட்டத்தில் ஒன்று அடங்கும், மற்றொன்று அடங்காது.

பரப்பு — பள்ளியில் தேவைப்படுவது எழுத்தும் சொல்லும். அகத்திணை, புறத்திணை, மெய்ப்பாடு ஆகியவை இலக்கியப் பாடத்தில் வருகின்றன, இலக்கணப் பாடத்தில் அல்ல.

அமைப்பு — நன்னூல் ஒவ்வொரு விதியையும் வரையறையோடு தருகிறது. "இது இன்னது" என்று மனனம் செய்யக்கூடிய வடிவம். தொல்காப்பிய நூற்பா பெரும்பாலும் உரை இல்லாமல் விளங்காது.

மொழிநிலை — நன்னூலின் விதிகள் இடைக்காலத் தமிழுக்கு ஏற்றவை; இக்காலத் தமிழுக்கும் ஒப்பீட்டளவில் நெருக்கமானவை. தொல்காப்பியத்தின் பல விதிகள் சங்க இலக்கியத்துக்கே பொருந்தும்.

உரை — ஆறுமுக நாவலரின் காண்டிகையுரை பள்ளிக்காகவே எளிமைப்படுத்தப்பட்டது; அச்சு நூல்களாகப் பரவலாகக் கிடைத்தது.

இதனால் தொல்காப்பியம் குறைந்ததாகாது. நன்னூல் இலக்கணம் கற்பதற்கு; தொல்காப்பியம் தமிழின் பழைய நிலையை உணரவும், சங்க இலக்கியத்தைப் புரியவும் இன்றியமையாதது. வெண்பா, அந்தாதி எழுதுபவர் புணர்ச்சிக்கு நன்னூலையும், திணை-துறை-மரபுக்குத் தொல்காப்பியத்தையும் நாட வேண்டியிருக்கும்.

6.20 யாப்பு நூல்கள்

அமிதசாகரர் சமண முனிவர் என்பது பொதுவாக ஏற்கப்படுகிறது; காலம் கி.பி. பதினொன்றாம் நூற்றாண்டு எனக் கொள்வர். காரிகை பாட்டு வடிவில் இருந்து மனனத்துக்கு ஏற்றதாய் அமைந்ததால் புலவர்கள் இதையே மிகுதியும் பயின்றனர். பாட்டியல் நூல்கள் — பாடல் வகை, அடி வரையறை, துறை ஆகியவற்றைச் சொல்பவை — தனி வகை; அவற்றின் ஆசிரியர் பெயர்கள் பலவற்றில் ஐயம் உண்டு.

6.21 யாப்பின் உறுப்புகள் — பயிற்சி மரபில் வழங்கும் எட்டு

• எழுத்து — யாப்பின் அடிப்படை; குறில், நெடில், ஒற்று
• அசை — நேர், நிரை (ஒற்று சேர்ந்தால் நேர்பு, நிரைபு)
• சீர் — அசைகள் சேர்ந்து ஆவது; இயற்சீர், வெண்சீர், ஆசிரியச்சீர் முதலியன
• தளை — சீருக்குச் சீர் இணையும் முறை; பாவின் வகையை முடிவு செய்வது இதுவே
• அடி — சீர்கள் சேர்ந்து ஆவது; குறளடி, சிந்தடி, அளவடி, நெடிலடி, கழிநெடிலடி
• தொடை — மோனை, எதுகை, முரண், இயைபு, அளபெடை முதலியன
• பா — வெண்பா, ஆசிரியப்பா, கலிப்பா, வஞ்சிப்பா
• பாவினம் — பாக்களின் இனங்கள்; வெண்டுறை, ஆசிரியத் தாழிசை, கலித்துறை, வஞ்சித்துறை முதலியன

இந்த எட்டுப் பாகுபாடு பயிற்சி வசதிக்காக இக்காலப் பாடநூல்களில் நிலைபெற்றது; தொல்காப்பியச் செய்யுளியல் செய்யுளின் உறுப்புகளை இதைவிட மிகுதியாக — முப்பத்து நான்காக — வகுத்துச் சொல்கிறது. வெண்பா எழுதுபவருக்குக் கவனிக்கத்தக்கவை இரண்டு: ஒன்று — வெண்பாவுக்கு உரிய தளை இயற்சீர் வெண்டளையும் வெண்சீர் வெண்டளையும். இரண்டு — வெண்பாவின் ஈற்றுச் சீர் நாள், மலர், காசு, பிறப்பு ஆகிய நான்கனுள் ஒன்றாகவே இருக்க வேண்டும்.

6.22 அந்தாதி — தொடையால் கட்டப்படும் தொடர்நிலை

அந்தாதி என்பது தனி யாப்பு வகை அல்ல; பாடல்களை ஒன்றோடொன்று இணைக்கும் ஒரு தொடை முறை. முந்தைய பாடலின் ஈற்றுச் சொல்லோ ஈற்று அசையோ அடுத்த பாடலின் தொடக்கமாக வரும். வெண்பா, கலித்துறை, விருத்தம் — எந்தப் பா வடிவிலும் அந்தாதி அமைக்க முடியும்.

எ.கா. ஒரு பாடல் "மலர்" என்று முடிந்தால், அடுத்த பாடல் "மலர்" என்றே (அல்லது அச்சொல்லின் முதல் அசையிலிருந்தே) தொடங்கும். நூல் முழுவதும் வளையச் செய்யும் பொருட்டு ஈற்றுப் பாடலின் முடிவை முதற்பாடலின் தொடக்கத்தோடு இணைப்பது பல அந்தாதி நூல்களில் காணப்படும் மரபு.

யாப்பு நூல்கள் தொடை வகைகளுள் அந்தாதித் தொடையை வைத்துப் பேசுகின்றன. தமிழில் அந்தாதி வடிவில் அமைந்த நூல்கள் பல; அபிராமி அந்தாதி அவற்றுள் மிகப் பரவலாக அறியப்பட்டது.

6.23 இழந்த நூல்கள் — மேற்கோளால் மட்டும் தெரிபவை

தமிழ் இலக்கண மரபில் பெரும் பகுதி அழிந்துவிட்டது. உரையாசிரியர்கள் மேற்கோள் காட்டும்போது மட்டுமே இந்நூல்களின் பெயரும் சில அடிகளும் தெரிகின்றன.

அகத்தியம் — மரபுப்படி முதல் இலக்கண நூல்; அகத்திய முனிவர் இயற்றியது எனச் சொல்வர். கிடைக்கவில்லை. இன்று "அகத்தியம்" என்று வழங்கும் நூற்பாக்கள் பிற்காலத்தவை என்பது பல அறிஞர்களின் கருத்து.

பன்னிரு படலம், அவிநயம், இசைநுணுக்கம் — பொருள், யாப்பு, இசை சார்ந்தவை எனச் சொல்லப்படும் நூல்கள்; இன்று பெயரளவிலும் சில மேற்கோள்களிலும் மட்டுமே.

காக்கைபாடினியம் — யாப்பு நூல்; பிற்கால உரைகளில் இதன் மேற்கோள்கள் காணப்படுகின்றன.

இவற்றைப் பற்றி எழுதும்போது "இழந்த நூல்" என்பதைத் தெளிவாகச் சொல்வது நேர்மை. கிடைக்காத ஒரு நூலின் உள்ளடக்கத்தை உறுதியாக விவரிப்பது ஆபத்து.

தொல்காப்பியப் பாயிரமே "முந்து நூல் கண்டு" என்று சொல்வது, தொல்காப்பியத்துக்கு முன்பே இலக்கண மரபு இருந்ததற்குச் சான்று. அதாவது நமக்குக் கிடைத்திருப்பது தொடக்கம் அல்ல — தொடக்கத்துக்குப் பின் ஒரு கட்டம்.

6.24 அணி நூல்கள்

அணி நூல்கள் பெரும்பாலும் வடமொழி மரபை ஒட்டியே தமிழில் வளர்ந்தன. தமிழுக்கே உரிய உவமை மரபு தொல்காப்பிய உவமவியலில் உள்ளது — அது வடமொழி வகைப்பாட்டிலிருந்து வேறுபட்டது. இதை "தமிழ் அணி மரபு தனித்தது" என்பாரும், "இரண்டும் ஒன்றையொன்று வளர்த்தன" என்பாரும் உண்டு.

6.25 பொருள் / அகப்பொருள் நூல்கள்

புறப்பொருள் வெண்பாமாலையின் அமைப்பு கவிஞருக்கு நேரடியாகப் பயன்படும் — விதியும் அதற்கான வெண்பா எடுத்துக்காட்டும் இணைந்தே வருகின்றன. இறையனார் அகப்பொருள் உரையின் ஆசிரியர் நக்கீரனார்தானா என்பதில் கருத்து வேறுபாடு உண்டு.

6.26 பிற இலக்கண நூல்கள்

வீரசோழியம், பிரயோக விவேகம் ஆகியவை வடமொழி மரபை நெருங்கியவை. இதைச் "தமிழுக்கு அயலான அணுகுமுறை" எனக் குறை கூறுவாரும் உண்டு; "ஒப்பிலக்கண முயற்சி, அதனால் மதிப்புடையது" எனப் பாராட்டுவாரும் உண்டு. இவை தவிர இடைக்கால, பிற்கால இலக்கண நூல்கள் இன்னும் பல உண்டு; ஆசிரியர் பெயரும் காலமும் உறுதியில்லாதவற்றை இங்கு சேர்க்கவில்லை.

6.27 நிகண்டு வேறு, அகராதி வேறு

நிகண்டு — சொற்களைப் பொருள் வகையால் தொகுப்பது. "தெய்வப் பெயர்", "மலைப் பெயர்", "நீர்ப் பெயர்" எனத் தொகுதிகளாக அமையும். செய்யுள் வடிவில் இருப்பதால் மனனம் செய்ய முடியும். ஒரு பொருளுக்குப் பல சொல் வேண்டும் என்று தேடுபவருக்கு உரியது.

அகராதி — சொற்களை எழுத்து வரிசையில் அடுக்குவது. ஒரு சொல்லின் பொருள் என்ன என்று தேடுபவருக்கு உரியது.

எ.கா. "நீருக்கு வேறு சொல் என்ன?" — நிகண்டு. "இந்தப் பாட்டில் வரும் இச்சொல்லின் பொருள் என்ன?" — அகராதி. பழம்பாடல் மரபில் எழுதும் புலவர்களுக்கு நிகண்டே கருவி; ஏனெனில் எதுகைக்கும் மோனைக்கும் ஏற்ற மாற்றுச் சொல் வேண்டும்.

நிகண்டுகள் தரும் சொற்பொருள்கள் எல்லாம் இலக்கிய ஆட்சியில் உறுதிப்படுத்தப்பட்டவை அல்ல. நிகண்டில் மட்டும் காணப்படும் அரிய சொல்லைப் பாடலில் பயன்படுத்தும் முன், அது இலக்கியத்தில் ஆளப்பட்டதா என்று பேரகராதியில் சரிபார்ப்பது நல்லது.

6.28 நிகண்டுகள்

இம்மூன்று தவிரப் பிற்காலத்தில் பல நிகண்டுகள் தோன்றின. இவற்றின் காலங்களில் அறிஞர் கருத்து வேறுபடுவதால் இங்கு ஆண்டு தரவில்லை; திவாகரம் மூத்தது, சூடாமணி பிற்பட்டது என்ற வரிசை மட்டுமே பொதுவாக ஏற்கப்படுகிறது.

6.29 அகராதிகள்

சதுரகராதியின் நான்கு பிரிவுகள்: பெயரகராதி — சொல்லுக்குப் பொருள்; பொருளகராதி — ஒரு பொருளுக்குப் பல சொல்; தொகையகராதி — தொகைச் சொற்கள் (முத்தமிழ், நால்வேதம் போன்றவை); தொடையகராதி — தொடைக்கு (எதுகை முதலியவற்றுக்கு) ஏற்ற வகையில் சொற்களை வரிசைப்படுத்துவது. கடைசிப் பிரிவு புலவர்களுக்கென்றே அமைந்தது.

6.31 எண்களையும் ஆண்டுகளையும் எழுதும் முன்

இப்பகுதியில் நூற்பா எண்கள் வேண்டுமென்றே தவிர்க்கப்பட்டுள்ளன. காரணம்: பதிப்புக்குப் பதிப்பு, உரையாசிரியருக்கு உரையாசிரியர் நூற்பாப் பிரிவும் எண்ணிக்கையும் மாறும். தொல்காப்பியத்தில் ஒருவர் ஒரு நூற்பாவாகக் கொள்வதை மற்றொருவர் இரண்டாகப் பிரிப்பதுண்டு.

காலங்களிலும் அப்படியே. தொல்காப்பியம், தண்டியலங்காரம், நிகண்டுகள் ஆகியவற்றின் காலம் விவாதத்துக்கு உரியது. நன்னூல், வீரசோழியம் ஆகியவற்றுக்கு அரசர் தொடர்பு இருப்பதால் ஒப்பீட்டளவில் உறுதி கூடுதல்; அதுவும் நூற்றாண்டு அளவில்தான், ஆண்டு அளவில் அல்ல.

ஒரு கட்டுரையிலோ முன்னுரையிலோ மேற்கோள் காட்ட வேண்டுமானால், கையில் உள்ள பதிப்பைப் பார்த்து எண்ணைக் குறிப்பது; அல்லது எண் இல்லாமல் "தொல்காப்பியம், பொருளதிகாரம், மெய்ப்பாட்டியல்" என்று இடத்தை மட்டும் சுட்டுவது — இரண்டுமே பாதுகாப்பானவை.

நூலின் பெயரையும் இயலின் பெயரையும் சொல்வது எப்போதும் சரி. எண்ணைச் சொல்வது சரிபார்த்த பிறகு மட்டும். மேற்கோள் அடியை நினைவிலிருந்து எழுதாமல் பதிப்பில் பார்த்து எழுதுவதும் அப்படியே.

7.1 0. காலக் கணிப்பு பற்றி — முதலில் இதைப் படி

தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் உறுதியான ஆண்டு மிகக் குறைவு. கல்வெட்டு, செப்பேடு, அரசர் பெயர், மொழி நிலை, வேற்று மொழிச் சான்று — இவற்றை வைத்துக் கணக்கிடப்பட்டவையே பெரும்பாலான காலங்கள். எனவே இப்பகுதியில் தரப்படும் காலங்கள் இரண்டு வகை: (1) ஆவணச் சான்று உள்ள நவீன காலம் — இங்கு ஆண்டு உறுதி; (2) பழந்தமிழ்க் காலம் — இங்கு நூற்றாண்டு அளவிலான தோராயமே சாத்தியம்.

எந்த இடத்திலும் ஒரு காலத்தை மட்டும் "உண்மை" என்று நிறுத்தாதே. குறிப்பாகச் சங்க காலம், திருக்குறள் காலம், சிலப்பதிகாரக் காலம், கம்பர் காலம் — இந்த நான்கிலும் அறிஞர்களிடையே இன்றும் ஒருமித்த கருத்து இல்லை. மரபு வழிக் கணிப்பு ஒன்று, உள்ளக ஆய்வுக் கணிப்பு ஒன்று என இரண்டும் உண்டு. இரண்டையும் அறிந்திரு.

இப்பகுதியில் நூற்பா எண், பாடல் எண் வேண்டுமென்றே தவிர்க்கப்பட்டுள்ளது. நூலின் பெயரை வைத்துத் தேடிக்கொள்; எண்ணை நம்பி மேற்கோள் காட்டுவது ஆபத்து — பதிப்புக்குப் பதிப்பு எண் மாறும். இங்கு மேற்கோளாகத் தரப்பட்டுள்ள அடிகள் பரவலாக அறியப்பட்ட தொடக்க அடிகளே; வேறு அடிகளை மேற்கோள் காட்டும்முன் அச்சுப் பதிப்போடு சரிபார்த்துக்கொள்.

7.2 1. ஒன்பது கட்டங்கள் — ஒரு பார்வையில்

கட்டங்களுக்கு இடையிலான கோடு கூர்மையானது அல்ல. ஒரு கட்டம் முடிந்து மற்றொன்று தொடங்கவில்லை — மேற்பொருந்தி நடந்தன. எடுத்துக்காட்டாகச் சிற்றிலக்கியம் சோழர் காலத்திலேயே தொடங்கிப் பிற்காலத்தில் உச்சம் பெற்றது. "நாயக்கர் காலம்" என்ற பெயர் பரவலாக வழங்கினாலும் நாயக்கர் ஆட்சி பதினாறாம் நூற்றாண்டிலேயே தொடங்குகிறது; அதற்கு முந்தைய இரு நூற்றாண்டுகளையும் சேர்த்துக் கொள்ளும்போது "சிற்றிலக்கியக் காலம்" என்பதே பொருந்தும். நன்னூல் இக்காலத்தின் தொடக்கத்தில் — பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டு எனக் கொள்வர்.

7.3 2. சங்க காலம் — காலக் கணிப்பும் சர்ச்சையும்

கி.மு. 300 முதல் கி.பி. 250 வரை என்பதே இன்றைய பொது ஏற்பு. இதற்கு ஆதாரங்கள்: தமிழ்–பிராமிக் கல்வெட்டுகள், சங்கப் பாடல்களில் வரும் யவனர் (கிரேக்க–ரோமானிய வணிகர்) குறிப்புகள், தமிழகத்தில் கிடைத்த ரோமானிய நாணயங்கள், மௌரிய–நந்தர் குறிப்புகள்.

ஆனால் வேறு கணிப்புகளும் உண்டு. சிலர் இக்காலத்தை இன்னும் முந்தையதாகக் கொள்வர்; கீழடி முதலிய அகழாய்வுக் கண்டுபிடிப்புகளை முன்வைத்து எழுத்து மரபு மிகப் பழையது எனச் சிலர் வாதிடுவர் — அந்த அகழாய்வுக் கால முடிவுகளும் இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளன. மறுபுறம், தொகுப்புகள் கி.பி. மூன்றாம் நூற்றாண்டுக்குப் பின்னரே இறுதி வடிவம் பெற்றன எனச் சில ஆய்வாளர் கொள்வர். இதில் ஒன்றை மட்டும் உறுதி என்று சொல்ல முடியாது.

இரண்டு வேறு விஷயங்களைக் குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது: பாடல்கள் பாடப்பட்ட காலம் ஒன்று; அவை தொகுக்கப்பட்டு நூலாக்கப்பட்ட காலம் வேறு. எட்டுத்தொகையின் தொகுப்புக் காலம் பாடல்களின் காலத்தைவிடப் பிற்பட்டது என்பதில் பெரும்பாலோர் ஒப்புவர்.

"மூன்று சங்கம்" என்ற மரபு இறையனார் களவியல் உரையில் விரிவாகச் சொல்லப்படுகிறது. அது ஒரு மரபுச் செய்தி; வரலாற்று ஆவணமாக அதை எடுப்பதில் ஆய்வாளர்களிடையே கருத்து வேறுபாடு உண்டு. மரபை அறிந்திரு; ஆனால் அதை வரலாறாகச் சொல்லும்போது கவனம் தேவை.

7.5 4. விதி — அகமும் புறமும்

தமிழ்ப் பாட்டுப் பொருள் அகம், புறம் என இரண்டு. அகம் என்பது தலைவன்–தலைவி இடையிலான காதல் வாழ்க்கை; அது ஒருவர்க்கே உரியது, பெயர் சொல்லப்படாதது. புறம் என்பது அதற்கு அப்பாற்பட்ட அனைத்தும் — போர், கொடை, வீரம், அரசியல், இரங்கல், அறம்; அதில் பெயர் சொல்லலாம்.

அகப் பாட்டில் தலைவன் தலைவி பெயர் இடம்பெறாது. காரணம்: அது ஒருவரது தனிக் கதை அல்ல, எல்லார்க்கும் பொதுவான உணர்வு நிலை. இதுவே அகமரபின் அடிப்படை.

எ.கா. அகம் — "நிலத்தினும் பெரிதே வானினும் உயர்ந்தன்று" (குறுந்தொகை): தலைவனொடு கொண்ட நட்பின் அளவைத் தோழிக்குச் சொல்லும் தலைவியின் கூற்று. பெயர் இல்லை. புறம் — புறநானூற்றுப் பாடல்களில் பாரி, ஓரி, அதியமான், கரிகாலன் எனப் பெயர் வெளிப்படையாக வரும்.

தொல்காப்பிய மரபில் அகத்திணை ஏழு: கைக்கிளை (ஒருதலைக் காமம்), குறிஞ்சி, முல்லை, மருதம், நெய்தல், பாலை, பெருந்திணை (பொருந்தாக் காமம்). நடுவண் நிற்கும் ஐந்தும் "அன்பின் ஐந்திணை"; கைக்கிளையும் பெருந்திணையும் இரு மருங்கும் நிற்பன. எனவே அவை அகத்திணையே — ஆனால் ஐந்திணைக்குள் அடங்குவன அல்ல. புறத்திணையும் ஏழு எனத் தொல்காப்பியம் கொள்ளும்.

7.6 5. அகத்திணையும் கருப்பொருளும்

தொல்காப்பியம் அகத்திணையியலின் தொடக்கம் நான்கு நிலத்தையே சொல்கிறது: "மாயோன் மேய காடுறை உலகமும் / சேயோன் மேய மைவரை உலகமும் / வேந்தன் மேய தீம்புனல் உலகமும் / வருணன் மேய பெருமணல் உலகமும் / முல்லை குறிஞ்சி மருதம் நெய்தல் எனச் / சொல்லிய முறையாற் சொல்லவும் படுமே." பாலை அதில் இல்லை — பாலைக்குத் தனி நிலம் இல்லை, முல்லையும் குறிஞ்சியும் திரிந்து பாலையாகும் என்பது மரபு; சிலப்பதிகாரமும் இதையே சொல்லும். பொழுது: குறிஞ்சிக்குக் கூதிர்/முன்பனி, யாமம்; முல்லைக்குக் கார், மாலை; மருதத்துக்கு ஆறு பொழுதும், வைகறை; நெய்தலுக்கு ஆறு பொழுதும், எற்பாடு; பாலைக்கு வேனில்/பின்பனி, நண்பகல்.

7.7 6. புறத்திணை — தொல்காப்பிய மரபு

கரந்தை (கவரப்பட்ட ஆநிரையை மீட்டல்), நொச்சி (மதில் காத்தல்) ஆகியவற்றை வெட்சி–உழிஞைக்குள் அடக்குவர் சிலர்; தனித் திணையாகக் கொள்வர் சிலர். புறப்பொருள் வெண்பாமாலை (ஐயனாரிதனார்) இவற்றைப் பன்னிரு திணையாக விரித்துக் கூறும் — புறத்துறைக்கு வெண்பா எடுத்துக்காட்டு தேவைப்பட்டால் அந்நூலே கைவசம் வேண்டியது.

7.8 7. சங்கப் பாட்டின் குரல்

யாதும் ஊரே யாவரும் கேளிர்
தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா

எல்லா ஊரும் எமது ஊரே; எல்லாரும் எமது உறவினரே. தீமையும் நன்மையும் பிறர் தருவனவல்ல. சங்கப் பாட்டு உணர்ச்சியை மிகைப்படுத்தாமல், நேரடியாக, ஒரு தொடரில் ஒரு உலகக் கண்ணோட்டத்தை வைக்கும். இதுவே அக்காலத் தமிழின் அடிப்படை நடை.

இப்பாடலின் தொடர்ச்சியை உரையாசிரியர் விளக்கும் விதத்தில் வேறுபாடு உண்டு: "நம் வினையின் விளைவே" எனச் சிலரும், "இயற்கை நியதி; பிறர் தருவதன்று" எனச் சிலரும் கொள்வர். மேற்கோள் காட்டும்போது இரண்டையும் கவனத்தில் வை.

— புறநானூறு — கணியன் பூங்குன்றனார்

7.9 8. சங்க மொழியின் இயல்பு — ஏன் இன்று கடினமாக இருக்கிறது

சங்க மொழி இன்றைய தமிழிலிருந்து விலகி நிற்பதற்குச் சில குறிப்பிட்ட காரணங்கள் உண்டு. முதலாவது சொல்லகராதி: இன்று வழக்கொழிந்த சொற்கள் மிகுதி (எ.கா. "நனி" = மிக; "சிறிது" அன்று). இரண்டாவது தொடரமைப்பு: வினையெச்சம், பெயரெச்சம் நீண்ட சங்கிலியாகத் தொடர்ந்து, முடிக்கும் வினைமுற்று இறுதியில் வரும்; ஒரு பாடலே ஒரு வாக்கியமாக இருக்கும்.

மூன்றாவது, இதுவே முக்கியமானது — குறிப்புப் பொருள். சங்கப் பாடல் சொல்ல வந்ததை நேரடியாகச் சொல்வதில்லை. கருப்பொருளைக் காட்டி உரிப்பொருளைக் குறிப்பால் உணர்த்தும். ஒரு மலரின் பெயர், ஒரு பறவையின் ஒலி, ஒரு பொழுதின் குறிப்பு — இவை உணர்வுக்கான குறியீடுகள். இந்தக் குறியீட்டு முறை தெரியாமல் அகராதி மட்டும் வைத்துப் படித்தால் பாடல் திறக்காது.

நான்காவது, வடசொல் மிகக் குறைவு. பிற்காலப் பக்தி இலக்கியத்தோடு ஒப்பிட்டால் இது உடனே தெரியும்.

தொல்காப்பியப் பாயிரம் (பனம்பாரனார்) தமிழ் நிலத்தின் எல்லையாக "வடவேங்கடம் தென்குமரி" என்று சொல்கிறது. இது நிலவியல் அறிக்கை மட்டுமல்ல — இலக்கண மரபு எந்தப் பரப்பை நோக்கி எழுதப்பட்டது என்பதற்கான அறிவிப்பு.

7.10 9. சங்கம் மருவிய காலம் — என்ன மாறியது

இக்காலத்தில் நடந்த மாற்றம் நுட்பமானது ஆனால் ஆழமானது. சங்கப் பாட்டு உலகத்தை விவரித்தது; சங்கம் மருவிய பாட்டு உலகத்துக்கு அறிவுரை சொல்லத் தொடங்கியது. அகம்–புறம் என்ற பொருள் வகுப்பின் இடத்தில் அறம்–பொருள்–இன்பம் என்ற முப்பாற் பாகுபாடு முன்வந்தது.

யாப்பிலும் மாற்றம். சங்கப் பாட்டின் முதன்மை யாப்பு அகவற்பா (ஆசிரியப்பா). சங்கம் மருவிய காலத்தில் வெண்பா முதன்மை பெற்றது. இதற்குக் காரணம் தெளிவு: வெண்பா குறுகியது, முடிவு உறுதியானது, நினைவில் நிற்பது — அறிவுரைக்கு ஏற்ற வடிவம். பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்களில் பெரும்பாலானவை வெண்பாவால் ஆனவை.

மூன்றாவது மாற்றம் — காப்பியம். சிலப்பதிகாரமும் மணிமேகலையும் தமிழில் நீள்கதை சொல்லும் மரபைத் தொடங்கின. சிலப்பதிகாரம் இயல், இசை, நாடகம் மூன்றையும் தன்னுள் கொண்டதால் "முத்தமிழ்க் காப்பியம்" என வழங்கப்படுகிறது.

சிலப்பதிகாரக் காலம் சர்ச்சைக்குரியது. மரபு அதைக் கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டில் வைக்கும் (செங்குட்டுவன் காலம்). மொழி நிலை, சமய நிலை, குறிக்கப்படும் நிகழ்வுகள் ஆகியவற்றை வைத்து ஐந்தாம்–ஆறாம் நூற்றாண்டு எனச் சில ஆய்வாளர் கொள்வர். இரண்டையும் அறிந்திரு.

7.12 11. வெண்பாவின் உச்சம் — திருக்குறள்

அகர முதல எழுத்தெல்லாம் ஆதி
பகவன் முதற்றே உலகு

எழுத்துகள் அனைத்துக்கும் அகரம் முதல்; அதுபோல உலகுக்கு ஆதிபகவன் முதல். குறள் வெண்பா என்பது இரண்டடி — முதலடி நான்கு சீர், ஈற்றடி மூன்று சீர்; மொத்தம் ஏழு சீர். அந்த ஏழு சீரில் ஒரு உவமையும் ஒரு கோட்பாடும். சொல் மிச்சம் இல்லை; ஒரு சீரைக்கூட நீக்க முடியாது.

திருக்குறளின் காலம் குறித்துப் பரவலான கருத்து வேறுபாடு உண்டு — கி.மு. முதல் நூற்றாண்டு முதல் கி.பி. ஐந்தாம் நூற்றாண்டு வரை பல கணிப்புகள் முன்வைக்கப்பட்டுள்ளன. மொழி நிலையை வைத்துச் சங்கத்துக்குப் பிற்பட்டது என்பதில் பெரும்பாலோர் ஒப்புவர்.

— திருக்குறள் — திருவள்ளுவர்

7.13 12. காப்பிய மரபு — ஐம்பெருங்காப்பியமும் ஐஞ்சிறுகாப்பியமும்

"ஐம்பெருங்காப்பியம்", "ஐஞ்சிறுகாப்பியம்" என்ற பட்டியல்கள் பிற்காலத்தில் தொகுக்கப்பட்டவை; சில நூல்களை மாற்றிச் சொல்லும் மரபுகளும் உண்டு — பெருங்கதை (கொங்குவேளிர்) சேர்க்கப்படுவதும் உண்டு. மேலும் கவனி: இக்காப்பியங்களில் பெரும்பாலானவை சமண–பௌத்தப் பின்னணி கொண்டவை. பக்தி இலக்கியம் தோன்றுவதற்கு முந்தைய தமிழ்ச் சூழல் இதுவே.

7.14 13. பக்தி இலக்கியக் காலம் — குரல் மாறுகிறது

கி.பி. ஆறாம் நூற்றாண்டு முதல் ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு வரை என்பது தோராயக் கணிப்பு. இக்காலத்தில் தமிழ்க் கவிதையின் முகவரி மாறியது. சங்கப் பாட்டு மன்னனுக்கும் தலைவிக்கும் பாடப்பட்டது; பக்திப் பாட்டு கடவுளுக்கு நேரடியாகப் பாடப்பட்டது. "நீ" என்று விளிக்கும் இரண்டாம் நபர் நடை இக்காலத்தின் அடையாளம்.

மூன்று பெரிய மாற்றங்கள். ஒன்று — இசை. தேவாரப் பாடல்கள் பண்ணோடு பாடப்பட்டவை; பாடல் என்பது படிப்பதற்கானது அல்ல, பாடுவதற்கானது என்ற நிலை திரும்பியது. இரண்டு — உணர்ச்சி வெளிப்பாட்டின் நேரடித்தன்மை. அழுகை, கோபம், ஏக்கம், தன்னிரக்கம் — சங்கப் பாட்டு மறைமுகமாகச் சொன்னதை இவை நேரடியாகச் சொல்கின்றன. மூன்று — மொழியின் மக்கள்மயம். செந்தமிழ்ச் சொற்களோடு பேச்சுவழக்கும் வடசொல்லும் கலந்து, கேட்பவனுக்கு உடனே புரியும் தமிழ் உருவானது.

இது தற்செயலானது அல்ல. சமண–பௌத்த மரபுகளுக்கு எதிரான சைவ–வைணவ எழுச்சி என்ற வரலாற்றுச் சூழலில் நடந்தது. பாடல் ஒரு இயக்கக் கருவியாக இருந்தது.

பக்தி இலக்கியத்தில் அகமரபு மறையவில்லை — உருமாறியது. நாயகி பாவம் (தலைவியாகத் தன்னைக் கொண்டு இறைவனைத் தலைவனாகப் பாடுதல்) சங்க அகமரபின் நேரடி வழித்தோன்றல். திருவாய்மொழியிலும் திருவாசகத்திலும் இது தெளிவாகத் தெரியும். மாணிக்கவாசகரின் திருக்கோவையார் முழுக்க முழுக்க அகத்துறை அமைப்பிலேயே அமைந்தது.

7.15 14. பன்னிரு திருமுறை — சைவத் தொகுப்பு

தேவாரப் பாடல்கள் காலப்போக்கில் மறைந்து, பின்னர் நம்பியாண்டார் நம்பி என்பாரால் மீட்கப்பட்டுத் தொகுக்கப்பட்டன என்பது சைவ மரபுச் செய்தி. இன்று கிடைப்பவை மூலப் பாடல்களில் ஒரு பகுதியே என்பது பரவலான கருத்து; இழந்தவற்றின் எண்ணிக்கை பற்றி மரபு சொல்லும் புள்ளிவிவரங்களை வரலாற்று உறுதியாகக் கொள்ளுதல் கூடாது.

7.16 15. நாலாயிரத் திவ்யப்பிரபந்தம் — வைணவத் தொகுப்பு

தொகுத்தவர் நாதமுனி என்பது வைணவ மரபு. கவிஞனுக்கு இங்கு கவனிக்க வேண்டியது: இயற்பாவுள் ஆறு அந்தாதி நூல்கள் அடங்குகின்றன — மூன்று திருவந்தாதிகள், நான்முகன் திருவந்தாதி, பெரிய திருவந்தாதி, இராமானுச நூற்றந்தாதி. அந்தாதி என்ற வடிவம் தமிழில் வலுப்பெற்ற இடங்களுள் முதன்மையானது இது.

7.17 16. பக்திக் காலத்தின் நான்கு தொடக்க அடிகள்

தோடுடைய செவியன் விடையேறி ஓர் தூவெண்மதி சூடி
— திருஞானசம்பந்தர், தேவாரம்

நமச்சிவாய வாஅழ்க நாதன் தாள் வாழ்க
— மாணிக்கவாசகர், திருவாசகம் (சிவபுராணம்)

உயர்வற உயர்நலம் உடையவன் யவனவன்
— நம்மாழ்வார், திருவாய்மொழி

மார்கழித் திங்கள் மதிநிறைந்த நன்னாளால்
— ஆண்டாள், திருப்பாவை

நான்கும் அவ்வந்நூல்களின் தொடக்க அடிகள். நான்கிலும் ஒரே பண்பு — முதல் சொல்லிலேயே ஒலி பிடிக்கிறது. "தோடுடைய செவியன்" என்பது பொருளுக்கு முன் ஓசையால் வசப்படுத்துகிறது. "நமச்சிவாய வாஅழ்க" — அளபெடையால் பாடும் நீட்சியைக் கட்டாயமாக்குகிறது. இக்காலப் பாடல்களைப் படிக்கும்போது சத்தமாகப் படி; மௌனமாகப் படித்தால் பாதி இழந்துவிடும்.

இந்நான்கும் பரவலாக அறியப்பட்ட தொடக்க அடிகள். இவற்றைத் தவிர மற்ற அடிகளை மேற்கோள் காட்டும்முன் மூலப் பதிப்போடு சரிபார்த்துக்கொள்.

7.18 17. சோழர் காலம் — காப்பியமும் உரையும்

கி.பி. ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு முதல் பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டு வரை. அரசியல் வலிமையும் கோயில் கட்டுமானமும் உச்சம் பெற்ற காலம்; இலக்கியத்திலும் அதே விரிவு.

இரண்டு பெரும் காப்பியங்கள். கம்பராமாயணம் — வான்மீகியின் கதையை எடுத்துக்கொண்டாலும் தமிழ்க் கவிதையாகவே எழுதப்பட்டது; விருத்தப்பாவின் சாத்தியங்களை முழுமையாகப் பயன்படுத்தியது. பெரியபுராணம் (சேக்கிழார்) — அறுபத்துமூன்று நாயன்மார்களின் வரலாறு; பன்னிரண்டாம் திருமுறையாகச் சேர்க்கப்பட்டது.

ஆனால் இக்காலத்தின் மிகப் பெரிய பங்களிப்பு உரை மரபு. தொல்காப்பியத்துக்கும் திருக்குறளுக்கும் சங்க நூல்களுக்கும் முறையான உரைகள் இக்காலத்திலேயே எழுதப்பட்டன. உரை இல்லாவிட்டால் இன்று நமக்குப் பழந்தமிழ் நூல்கள் திறந்திருக்காது. இலக்கணத்திலும் புதிய தொகுப்புகள் — வீரசோழியம், யாப்பருங்கலம், பின்னர் நன்னூல்.

கம்பர் காலம் சர்ச்சைக்குரியது. பன்னிரண்டாம் நூற்றாண்டு என்பதே இன்றைய பொது ஏற்பு; ஒன்பதாம் நூற்றாண்டு எனக் கொள்ளும் மரபும் உண்டு. ஒற்றைக் கால அறிக்கையாகச் சொல்லாதே. அதேபோல் நன்னூல் இக்கட்டத்தின் இறுதியில் — பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டு எனக் கொள்வர்.

7.19 18. இலக்கண–யாப்பு நூல்கள் — கவிஞனுக்கான வரிசை

"ஐந்திலக்கணம்" (எழுத்து, சொல், பொருள், யாப்பு, அணி) என்ற பாகுபாடு பிற்காலத்தது; தொல்காப்பியம் மூன்று அதிகாரம் மட்டுமே கொண்டது — யாப்பும் அணியும் பொருளதிகாரத்துக்குள் செய்யுளியல், உவமையியல் வழியே பேசப்படுகின்றன. இந்நூல்களின் காலம் பெரும்பாலும் நூற்றாண்டு அளவிலேயே கணிக்கப்படுகிறது; ஆண்டு உறுதி இல்லை.

7.20 19. உரையாசிரியர்கள் — யார் எதற்கு உரை

திருக்குறளுக்கு மணக்குடவர், காலிங்கர், பரிதி, பரிமேலழகர் உள்ளிட்டோர் உரை எழுதினர்; இவை சில குறள்களுக்கு வெவ்வேறு பொருள் தரும். ஒரு குறளின் பொருளை உறுதியாகச் சொல்லும்முன் எந்த உரையைப் பின்பற்றுகிறாய் என்பதை அறிந்திரு. உரையாசிரியர்களின் காலம் குறித்தும் — குறிப்பாக இளம்பூரணர், பேராசிரியர் ஆகியோரின் வரிசை குறித்தும் — ஆய்வாளர்களிடையே வேறுபாடு உண்டு.

7.21 20. விருத்தத்தின் வீச்சு — கம்பன்

உலகம் யாவையும் தாமுள வாக்கலும்
நிலைபெறுத்தலும் நீக்கலும் நீங்கலா
அலகிலா விளையாட்டுடையார் அவர்
தலைவர் அன்னவர்க்கே சரண் நாங்களே

கம்பராமாயணத்தின் தொடக்கச் செய்யுள். உலகைப் படைத்தல், நிலைபெறுத்தல், அழித்தல் — இம்மூன்றும் நீங்காத, எல்லையற்ற விளையாட்டாகக் கொண்டவர் யாரோ, அவரே தலைவர்; அவரையே சரணடைகிறோம். வெண்பாவின் அடக்கத்திலிருந்து விருத்தத்தின் விரிவுக்கு மொழி நகர்ந்ததை இச்செய்யுள் காட்டும். எதுகை நான்கு அடியிலும் தொடர்வதைக் கவனி — உலகம் / நிலை / அலகு / தலை; நான்கிலும் இரண்டாம் எழுத்து "ல".

— கம்பராமாயணம் — கம்பர்

7.22 21. சிற்றிலக்கிய வகைகள் — வடிவமும் எடுத்துக்காட்டும்

இவ்வகைகள் ஒரே காலத்தவை அல்ல — திருக்கோவையார் பக்திக் காலத்தது, மூவருலாவும் கலிங்கத்துப் பரணியும் சோழர் காலத்தவை, குறவஞ்சியும் பள்ளும் பிற்காலத்தவை. வகைகள் தொடங்கிய காலமும் அவை உச்சம் பெற்ற காலமும் வேறு வேறு. சிற்றிலக்கிய வகைகள் "தொண்ணூற்றாறு பிரபந்தம்" எனத் தொகுத்துச் சொல்லப்படும். ஆனால் பாட்டியல் நூலுக்குப் பாட்டியல் நூல் எண்ணிக்கையும் பெயரும் மாறும். எனவே "தொண்ணூற்றாறு" என்பதை உறுதியான எண்ணாகக் கொள்ளாதே.

7.23 22. அந்தாதி மரபு — காலவரிசை (அந்தாதி எழுதுபவனுக்கு)

அந்தாதி விதி: முந்தைய பாடலின் இறுதி எழுத்து, அசை அல்லது சீர் அடுத்த பாடலின் தொடக்கமாக வர வேண்டும். இறுதிப் பாடலின் முடிவு முதற்பாடலின் தொடக்கத்தோடு இணைந்து வட்டம் நிறைவது மரபு. இதைத் திட்டமிடாமல் தொடங்கினால் இறுதியில் சிக்கல் வரும்; முதற்பாடலின் தொடக்கச் சொல்லை முடிவு செய்தபின்தான் எழுதத் தொடங்குவது நடைமுறை. அந்தாதியின் தொடக்கம் காரைக்கால் அம்மையாரா, முதல் மூவாழ்வாரா என்பதில் உறுதி இல்லை — இருவரின் காலமும் நெருக்கமானது; இப்படியும் அப்படியும் கொள்வர். தொடர்புடைய வடிவங்கள்: இரட்டை மணிமாலை (வெண்பாவும் கட்டளைக் கலித்துறையும் மாறி மாறி வருவது), மற்றும் வெண்பாவால் நெடுங்கதை சொன்ன நளவெண்பா (புகழேந்திப் புலவர்) — வெண்பாவில் கதை நடத்த விரும்புபவனுக்கு அதுவே முதல் பாடம்.

7.24 23. பதினேழு முதல் பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டு — சித்தர், கீர்த்தனை, அச்சு, உரைநடை

இக்காலத்தில் நான்கு வேறு நீரோட்டங்கள் ஒருங்கே ஓடின.

ஒன்று — சித்தர் மரபு. சிவவாக்கியர், பட்டினத்தார், பாம்பாட்டிச் சித்தர் உள்ளிட்டோரின் பாடல்கள் கோயில், சாதி, சடங்கு ஆகியவற்றைக் கடுமையாக மறுத்துப் பேசின; எளிய பேச்சொலி நடை. சித்தர்களின் காலம் பெரும்பாலும் உறுதியாகத் தெரியவில்லை; பல பாடல்கள் பிற்காலத்தில் சேர்க்கப்பட்டவை என்பர். தாயுமானவர் (பதினெட்டாம் நூற்றாண்டு) இம்மரபுக்கும் சைவ சித்தாந்த மரபுக்கும் இடையே நிற்பவர்.

இரண்டு — கீர்த்தனையும் இசைத் தமிழும். அருணாசலக் கவிராயரின் இராம நாடகக் கீர்த்தனை, முத்துத்தாண்டவர் பாடல்கள், கோபாலகிருஷ்ண பாரதியின் நந்தனார் சரித்திரக் கீர்த்தனை — பாடல் மேடைக்கும் இசைக்கும் திரும்பியது. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இராமலிங்க அடிகளாரின் திருவருட்பா பக்தி மரபை நவீன வாசகனுக்கு நெருக்கமாக்கியது.

மூன்று — சமய வேற்றுமையின் இலக்கியம். உமறுப்புலவரின் சீறாப்புராணம் இஸ்லாமியப் பொருளைத் தமிழ்க் காப்பிய மரபிலேயே வைத்தது; வீரமாமுனிவரின் தேம்பாவணி கிறித்தவப் பொருளுக்கு அதையே செய்தது. தமிழ்க் காப்பிய வடிவம் எச்சமயத்துக்கும் உரியது என்பதற்கு இவை சான்று.

நான்கு — அச்சும் உரைநடையும் அகராதியும். தமிழில் அச்சிடப்பட்ட முதல் நூல்கள் பதினாறாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை (லிஸ்பனில் உரோமன் எழுத்தில் ஒன்று; பின்னர் தமிழ் எழுத்துருவில் கொல்லத்தில் ஒன்று). ஏட்டுச் சுவடியில் ஒரு நூல் ஒரு நேரத்தில் ஒரு பிரதி; அச்சில் ஆயிரம் பிரதி — நூல் யாருடையது என்ற கேள்வியே மாறியது. கோட்பாட்டை விளக்கவும் விவாதிக்கவும் தொடர்ச்சியான உரைநடை தேவைப்பட்டது; அங்கிருந்து நவீனத் தமிழ் உரைநடை வளர்ந்தது. வீரமாமுனிவர் (Constanzo Beschi) சதுரகராதி தொகுத்தார்; பரமார்த்த குரு கதை என்ற உரைநடை நகைச்சுவை நூலையும் எழுதினார். பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டில் இராபர்ட் கால்டுவெல் திராவிட மொழிகளின் ஒப்பிலக்கணம் எழுதி, தமிழ் சமஸ்கிருதத்திலிருந்து பிறந்ததல்ல, தனிக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது என நிறுவினார். ஜி.யு. போப் திருவாசகத்தையும் திருக்குறளையும் ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்தார். யாழ்ப்பாணத்தில் ஆறுமுக நாவலர் உரைநடையைச் செம்மைப்படுத்திச் சைவ நூல்களைப் பதிப்பித்தார்.

முதல் அச்சு நூலின் ஆண்டு குறித்து மேற்கோள் காட்ட வேண்டுமானால் பதினாறாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதி என்பதோடு நிறுத்திக்கொள்வது பாதுகாப்பானது; தனிப்பட்ட ஆண்டுகளை ஆவணச் சான்றோடு மட்டுமே சொல். இக்காலத்தில் தமிழ் இலக்கண மரபுக்கும் ஐரோப்பிய இலக்கண மாதிரிக்கும் இடையே ஒரு மோதல் தொடங்கியது — இன்று வரை பள்ளித் தமிழ் இலக்கணப் பாடங்களில் இரண்டும் கலந்தே கற்பிக்கப்படுகின்றன. நன்னூல் மரபுச் சொற்களைப் பயன்படுத்தும்போது இந்தக் கலப்பைக் கவனித்துக்கொள்.

7.25 24. ஏடு தேடிப் பதிப்பித்தல் — பழந்தமிழை மீட்டவர்கள்

இது வரலாற்றின் மிக முக்கியமான தருணங்களில் ஒன்று. பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் நடுவில் சங்க இலக்கியம் ஏறத்தாழ மறக்கப்பட்ட நிலையில் இருந்தது — ஏடுகள் சிதைந்து, படிப்பவர் இன்றி. உ.வே.சா. ஊர் ஊராகச் சென்று ஏடு தேடி, படியெடுத்து, பாடபேதம் ஒப்பிட்டு, உரை எழுதிப் பதிப்பித்தார். இப்பணி நடக்காமல் இருந்திருந்தால் இன்று நமக்கு எட்டுத்தொகையும் பத்துப்பாட்டும் இந்நிலையில் இருந்திருக்காது. சாமிநாதையரின் "என் சரித்திரம்" இப்பணியின் நேரடிப் பதிவு.

7.26 25. மறுமலர்ச்சி — 1900 முதல் 1950 வரை

சுப்பிரமணிய பாரதி (1882 – 1921) தமிழ்க் கவிதையின் திசையை மாற்றியவர். அவரது பங்களிப்பு மூன்று. முதலாவது மொழி — கவிதைக்குக் கடினமான செந்தமிழ் தேவை என்ற நம்பிக்கையை உடைத்து, பேசும் தமிழிலேயே உயர்ந்த கவிதை சாத்தியம் என்று நிரூபித்தார். இரண்டாவது பொருள் — சுதந்திரம், பெண் விடுதலை, சாதி மறுப்பு, தொழிலாளர் என இதுவரை தமிழ்க் கவிதைக்கு அதிகம் வராத பொருள்களைக் கொணர்ந்தார். மூன்றாவது வடிவம் — பாஞ்சாலி சபதம் போன்ற நெடும்பாக்களோடு, "வசன கவிதை" என்ற பெயரில் யாப்பற்ற கவிதையையும் முயன்றார். புதுக்கவிதையின் விதை இங்கே.

பாரதிதாசன் (1891 – 1964) பாரதியின் வழியில் வந்து, திராவிட இயக்கச் சிந்தனையையும் தூய தமிழ்ச் சொல்லாட்சியையும் இணைத்தார். அவரது நடை ஒலி முதன்மையானது — சத்தமாகப் படிக்கும்போது வேலை செய்யும் நடை. இக்காலத்தில் யாப்பு மரபை விடாமல் எழுதியவர்களும் உண்டு — கவிமணி தேசிக விநாயகம் பிள்ளை, நாமக்கல் கவிஞர் இராமலிங்கம் பிள்ளை போன்றோர். உரைநடையில் திரு.வி. கலியாணசுந்தரனார் ஒரு தனி நடையை நிலைநிறுத்தினார்.

புனைகதையில் மணிக்கொடி இதழ் (1930களில் தொடங்கியது) ஒரு திருப்புமுனை. புதுமைப்பித்தன் (1906 – 1948), கு.ப. ராஜகோபாலன், மௌனி, ந. பிச்சமூர்த்தி ஆகியோர் இங்கே எழுதினர். தமிழ்ச் சிறுகதை நவீன வடிவம் பெற்றது இங்குதான்.

நாவல் இதற்கு முன்னரே தொடங்கிவிட்டது — பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் வேதநாயகம் பிள்ளையின் பிரதாப முதலியார் சரித்திரம் தமிழின் முதல் நாவலாகக் கொள்ளப்படுகிறது; பின்னர் ராஜம் ஐயரின் கமலாம்பாள் சரித்திரம், மாதவையாவின் பத்மாவதி சரித்திரம்.

பாரதி தன் காலத்தில் பரவலாக அங்கீகரிக்கப்படவில்லை; அவரது புகழ் பெரும்பாலும் மறைவுக்குப் பின்னரே வளர்ந்தது. இது இலக்கிய வரலாற்றில் அடிக்கடி நடக்கும் ஒன்று.

7.27 26. நவீன காலம் — வடிவம் வாரியாக

"புதுக்கவிதை என்பது யாப்பு இல்லாதது" என்பது எளிமைப்படுத்தல். சிறந்த புதுக்கவிதைகளில் உள் ஓசை ஒழுங்கு உண்டு — அது வெளிப்படையான விதி அல்ல, கவிஞனே அமைத்துக்கொள்ளும் ஒழுங்கு. வெண்பா எழுதுபவனுக்கு இது எளிதாகப் புரியும். மேலும் இக்காலத்திலும் மரபுக் கவிதை நின்றுவிடவில்லை — வெண்பாவும் விருத்தமும் தொடர்ந்து எழுதப்பட்டன.

7.28 27. ஈழத் தமிழும் புலம்பெயர் எழுத்தும்

ஈழத் தமிழ் இலக்கியம் தமிழக இலக்கியத்தின் நீட்சி அல்ல — இணையான, தனித்த மரபு. யாழ்ப்பாணத்தில் ஆறுமுக நாவலரின் காலத்திலிருந்தே வலுவான பண்டித மரபு இருந்தது.

நவீன காலத்தில் கவிதையில் மகாகவி (த. உருத்திரமூர்த்தி), முருகையன், நீலாவணன், சண்முகம் சிவலிங்கம் ஆகியோர் முக்கியமானவர்கள். மகாகவியின் பங்களிப்பு குறிப்பிடத்தக்கது — யாப்பைக் கைவிடாமலேயே நவீன உணர்வை வெளிப்படுத்தினார். வெண்பா எழுதுபவனுக்கு இது நேரடியாகப் பயன்படும் முன்னுதாரணம். புனைகதையில் எஸ்.பொ., டானியல், செங்கை ஆழியான், சட்டநாதன்.

போர்க் காலத்தில் ஒரு தனி இலக்கியம் உருவானது — சேரன், சிவரமணி, வ.ஐ.ச. ஜெயபாலன் உள்ளிட்டோரின் கவிதைகள். இதன் மொழி வேறு: அலங்காரம் இல்லாதது, சாட்சியப் பதிவின் தன்மை கொண்டது.

புலம்பெயர் எழுத்து — கனடா, ஐரோப்பா, ஆஸ்திரேலியாவில் குடியேறியவர்களின் எழுத்து. அ. முத்துலிங்கம், ஷோபாசக்தி உள்ளிட்டோர். இதன் மையப் பொருள்: இழந்த நிலமும், புதிய நிலத்தில் அன்னியப்படுதலும், மொழி கைநழுவுவதும்.

மலேசியா, சிங்கப்பூர், மொரீஷியஸ், தென்னாப்பிரிக்கா ஆகிய இடங்களிலும் தமிழ் எழுத்து உண்டு — இது பத்தொன்பதாம் நூற்றாண்டுக் குடிபெயர்வின் தொடர்ச்சி; ஈழ–போர்ப் புலம்பெயர்வுக்கு முந்தையது, வேறு வகையானது.

7.29 28. இன்று — கணினித் தமிழும் இணைய எழுத்தும்

இருபதாம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் தமிழ் கணினியில் நுழைந்தபோது முதல் சிக்கல் குறியேற்றம். TSCII, TAB, TAM போன்ற ஒன்றுக்கொன்று பொருந்தாத பல முறைகளும், பாமினி போன்ற எழுத்துரு சார்ந்த முறைகளும் இருந்தன — ஒரு கணினியில் எழுதியது இன்னொன்றில் திறக்காது. யுனிக்கோடு தரநிலையில் தமிழ் இடம்பெற்றபின் இச்சிக்கல் பெரும்பாலும் தீர்ந்தது; இன்று யுனிக்கோடே நடைமுறைத் தரம்.

இரண்டாவது மாற்றம் — வெளியீட்டு அதிகாரம் கலைந்தது. முன்பு ஒரு கவிதை வெளிவர இதழாசிரியரின் ஒப்புதல் தேவை. இன்று வலைப்பதிவு, சமூக ஊடகம், மின்னிதழ், சுயவெளியீடு — நடுவர் இல்லை. இதன் விளைவு இரண்டு பக்கமும் உண்டு: அணுகல் பெருகியது; தரவடிகட்டல் பலவீனமானது. கவிஞனுக்கு இதன் பொருள் — சொந்தத் திருத்தமும் சுய விமர்சனமும் முன்பைவிட முக்கியம்.

மூன்றாவது — கருவிகள். மின்னகராதிகள், சொற்பிழைத் திருத்திகள், ஏடு–நூல் இலக்கமயமாக்கல் திட்டங்கள், சங்க இலக்கியம் தேடக்கூடிய வடிவில் இணையத்தில் கிடைப்பது — முன்பு ஒரு பாடலைத் தேட நாள் ஆகும்; இன்று வினாடிகள். ஆனால் இணையப் பிரதிகளில் பிழை உண்டு; முக்கியமான மேற்கோளுக்கு அச்சுப் பதிப்போடு சரிபார்ப்பது இன்றியமையாதது.

நான்காவது — உரையாடல் வடிவங்கள். குறுங்கவிதை, கைபேசித் திரைக்கு ஏற்ற நீளம், படிமம்–படம் கலப்பு. இது யாப்புக்கு எதிரானதல்ல; வேறொரு கட்டுப்பாடு. வெண்பாவின் அடி எண்ணிக்கை ஒரு கட்டுப்பாடு என்றால், திரையின் உயரமும் ஒரு கட்டுப்பாடே.

இணையத்தில் கிடைக்கும் பழந்தமிழ்ப் பாடல்களில் பாடபேதம் குறிக்கப்படுவதில்லை; உரையும் பெரும்பாலும் இருக்காது. மேற்கோள் காட்ட வேண்டுமானால் பதிப்பாசிரியர் பெயர் தெரிந்த அச்சுப் பதிப்பையே அடிப்படையாகக் கொள்.

7.30 29. காலவரிசையிலிருந்து கவிஞன் எடுத்துக்கொள்ள வேண்டியவை

• யாப்பின் நகர்வு: அகவற்பா (சங்கம்) → வெண்பா (சங்கம் மருவியது) → விருத்தம் (சோழர்) → கலப்பு வடிவங்களும் சந்தமும் (பிற்காலம்) → யாப்பற்ற வடிவம் (நவீனம்). ஒவ்வொன்றும் முந்தையதை அழிக்கவில்லை; பக்கத்தில் நின்றது. இன்றும் ஐந்தும் எழுதப்படுகின்றன.
• பாட்டின் முகவரி மாறியது: மன்னன்/தலைவி (சங்கம்) → கடவுள் (பக்தி) → கதைமாந்தர் (காப்பியம்) → மக்கள் (பாரதி) → தன்னையே (நவீனம்). நீ யாருக்குப் பாடுகிறாய் என்பது நடையை முடிவு செய்யும்.
• செறிவும் விரிவும் மாறி மாறி வந்தன. குறுந்தொகை–திருக்குறள் செறிவின் உச்சம்; கம்பராமாயணம்–பெரியபுராணம் விரிவின் உச்சம். ஒன்று மற்றொன்றைவிடச் சிறந்ததல்ல — வேறு வேலைக்கானவை.
• அந்தாதி ஒரு நுட்பம் அல்ல, ஒரு கட்டமைப்பு. காரைக்கால் அம்மையார்–ஆழ்வார் திருவந்தாதிகளிலிருந்து அபிராமி அந்தாதி வரை ஆயிரம் ஆண்டுத் தொடர்ச்சி உண்டு. எழுதத் தொடங்கும்முன் இரண்டு மூன்று பழைய அந்தாதிகளை முழுமையாகப் படித்துவிடு — இணைப்புச் சொல்லை எப்படிக் கையாள்வது என்பதற்கு அவையே பாடம்.
• யாப்பு ஐயம் வந்தால் யாப்பருங்கலக்காரிகையையும், புறத்துறை ஐயம் வந்தால் புறப்பொருள் வெண்பாமாலையையும், அகத்துறை ஐயம் வந்தால் தொல்காப்பியப் பொருளதிகாரத்தையும் பார் — இவை மூன்றும் கையருகில் இருக்க வேண்டியவை.
• மேற்கோள் காட்டும்போது நூற்பா எண்/பாடல் எண் சொல்ல வேண்டாம். பதிப்புக்குப் பதிப்பு எண்கள் மாறும். "புறநானூற்றில் கணியன் பூங்குன்றனார்" என்பது போதும்; தவறான எண் ஒன்று மொத்தத்தையும் சந்தேகத்துக்கு உள்ளாக்கும்.
• காலம் சொல்லும்போது நூற்றாண்டு அளவே சொல். "கி.பி. இரண்டாம் நூற்றாண்டு எனவும் ஐந்தாம் நூற்றாண்டு எனவும் கொள்வர்" என்பது நேர்மையான வாக்கியம்; ஒரு துல்லிய ஆண்டைச் சான்றின்றிச் சொல்வது கட்டுக்கதை.
• உரையின்றிப் பழந்தமிழ்ப் பாடலை விளக்கச் செல்லாதே. நச்சினார்க்கினியரும் பரிமேலழகரும் இருக்கும் இடத்தில் சொந்த யூகம் ஆபத்து — குறிப்பாக அகக் குறிப்புப் பொருளில்.

8.1 தமிழின் காலப் பிரிவுகள் — ஒரு பார்வை

காலப் பிரிவுகள் அறிஞர்களிடையே ஒரே மாதிரி இல்லை; எல்லைகள் இழுத்துக் கட்டப்பட்டவை, கூர்மையானவை அல்ல. தொல்காப்பியத்தின் காலம் தனியே பெரிய விவாதத்துக்குரியது — ஒரே நூலாகவா, பல அடுக்குகளாகவா என்பதிலும் கருத்து வேறுபாடு உண்டு. இங்குத் தரப்பட்டவை நூல்களை அடுக்கிப் பார்க்க உதவும் தோராய வரையறைகளே.

8.2 எழுத்து வடிவம் — தமிழ்-பிராமி (தமிழி)

தமிழ் எழுதப்பட்டதற்கு நமக்குக் கிடைக்கும் மிகப் பழைய சான்று தமிழ்-பிராமி எழுத்து. மதுரையைச் சுற்றியுள்ள மாங்குளம், அரிட்டாபட்டி போன்ற இடங்களிலுள்ள சமணப் படுக்கைக் குகைக் கல்வெட்டுகள், புகளூர், ஜம்பை ஆகிய இடங்களின் கல்வெட்டுகள், அரிக்கமேடு – கொடுமணல் – கீழடி முதலிய இடங்களில் கிடைத்த பானை ஓட்டு எழுத்துகள் — இவையே அடிப்படைச் சான்றுகள்.

வட இந்தியப் பிராகிருத மொழிகளை எழுதப் பயன்பட்ட பிராமி எழுத்து தமிழுக்கு ஏற்பத் திருத்தி அமைக்கப்பட்டது என்பதே பரவலான கருத்து. தமிழுக்கு இல்லாத ஒலிப்பு – மூச்சொலி வேறுபாட்டு எழுத்துகள் நீக்கப்பட்டன; தமிழுக்கே உரிய ழ, ள, ற, ன ஆகியவற்றுக்குப் புதிய வடிவங்கள் சேர்க்கப்பட்டன. மெய்யெழுத்தைக் காட்டப் புள்ளி இடும் முறை தமிழ் வழி வளர்ந்த தனிச் சிறப்பு; தொல்காப்பியமும் புள்ளி பற்றிப் பேசுகிறது. ஆனால் தொடக்கக் கால கல்வெட்டுகளில் புள்ளி முறையாக இடப்படவில்லை; பிற்கால எழுத்துகளிலேயே அது நிலைபெறுகிறது.

இவ்வெழுத்துக்கு "தமிழ்-பிராமி" என்பதா "தமிழி" என்பதா என்பதில் கருத்து வேறுபாடு உண்டு; பிராமியிலிருந்து தழுவப்பட்டது என்பதே பொது ஏற்பு, தனித்தே தோன்றியது என்று சொல்வாரும் உண்டு. கீழடி முதலிய இடங்களின் காலக் கணிப்புகள் — குறிப்பாக மிகப் பழைய காலம் எனக் கூறப்படுபவை — இன்னும் விவாதத்தில் உள்ளன; பரவலாக ஏற்கப்படும் தமிழ்-பிராமியின் தொடக்கம் கி.மு. மூன்றாம் – இரண்டாம் நூற்றாண்டு.

8.3 எழுத்து வடிவ வளர்ச்சி — நிலைகள்

கல்வெட்டு வடிவங்களை ஆண்டு வாரியாகக் கூறுவது கடினம்; ஒரே காலத்தில் ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட வடிவங்கள் இணையாக வழங்கின. தமிழ் எழுத்தில் அச்சிடும் முயற்சி 16ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியில் கிறித்தவப் பணியாளர்களால் தொடங்கியது; அதற்கு முன் தமிழ் இலத்தீன் எழுத்திலும் அச்சிடப்பட்டது.

8.4 வட்டெழுத்தும் இன்றைய தமிழ் எழுத்தும் — ஒரு வழியா, இரு வழியா?

தமிழ்-பிராமியிலிருந்து வட்டெழுத்து வளர்ந்தது என்பதில் பெரிய மாற்றுக் கருத்து இல்லை. ஆனால் இன்றைய தமிழ் எழுத்து வட்டெழுத்தின் நேரடித் தொடர்ச்சியா என்பதில் இரு கருத்து உண்டு.

ஒரு தரப்பு: வட்டெழுத்தே சீர்ப்பட்டு இன்றைய தமிழ் எழுத்தாயிற்று. இன்னொரு தரப்பு: வட்டெழுத்து ஒரு கிளை; பல்லவர் காலத்தில் கிரந்த எழுத்தின் ஒழுங்கை ஒட்டி எழுந்த "தமிழ் எழுத்து" வேறு கிளை; அதுவே பின் மேலோங்கி வட்டெழுத்தை வழக்கிழக்கச் செய்தது. இரண்டாவது கருத்தே இன்று பரவலாக ஏற்கப்படுகிறது; முதற் கருத்தும் முற்றிலும் கைவிடப்படவில்லை.

கவிஞனுக்குப் பயன்படும் செய்தி: பழைய பதிப்புகளையோ ஓலைச் சுவடி நகல்களையோ பார்க்கும்போது எழுத்து வடிவம் வேறுபடுவது இயல்பு; சொல் தவறாகப் படிக்கப்படுவதற்கு முதற் காரணம் வடிவ வேறுபாடே.

8.5 வீரமாமுனிவர் சீர்திருத்தம் — எ/ஏ, ஒ/ஓ வேறுபாடு

குறில் எ, ஒ ஆகியவற்றையும் நெடில் ஏ, ஓ ஆகியவற்றையும் எழுத்திலேயே பிரித்துக் காட்டும் முறை — நெடிலுக்குத் தனிக் குறியீடு தந்து — வழக்கத்துக்கு வந்தது வீரமாமுனிவர் (இத்தாலியப் பாதிரியார்; தேம்பாவணி, சதுரகராதி ஆசிரியர்) காலத்திலிருந்து. அதற்கு முன் ஒரே குறியீடு குறிலுக்கும் நெடிலுக்கும் பயன்பட்டது; பொருள் கொண்டே எது என்று படிப்பவர் முடிவு செய்தார்.

எ.கா. சீர்திருத்தத்துக்கு முன் ஒரே வடிவமாக எழுதப்பட்டவை — எரி / ஏரி, எழு / ஏழு, கொடி / கோடி, பொது / போது. இன்று கொம்பின் வடிவமே பொருளைப் பிரிக்கிறது.

இவ்வேறுபாட்டை முழுமையாக அவரே முதலில் புகுத்தினார் என்பது மரபுவழிக் கூற்று; சில ஏடுகளிலும் அச்சுகளிலும் அதற்கு முன்பே சிற்சில வேறுபாடு காணப்பட்டதாகவும், அவர் அதை முறைப்படுத்தி நிலைநிறுத்தினார் என்றும் சொல்வர்.

8.6 1978 தமிழக அரசு எழுத்துச் சீர்திருத்தம்

எழுத்தை எளிமையாக்கக் கோரிக்கை பெரியாரால் முன்பே முன்வைக்கப்பட்டது; 1978இல் தமிழக அரசு ஆணையாக இது நடைமுறைக்கு வந்தது. எதிர்த்தவர்கள் சொன்ன காரணங்கள்: பழைய அச்சு நூல்களைப் படிக்கும் திறன் குறையும்; எழுத்தின் வடிவ அழகு குலையும். ஆதரித்தவர்கள் சொன்னது: எழுத்தறிவும் அச்சுத் தொழிலும் எளிதாகும். சீர்திருத்தம் எல்லா இடங்களிலும் முழுமையாக ஏற்கப்படவில்லை — சில எழுத்துருக்களிலும் பதிப்புகளிலும் பழைய கூட்டு வடிவங்கள் இன்றும் காணப்படுகின்றன. 1978க்கு முந்தைய பதிப்புகளைப் பயன்படுத்தும் கவிஞன் பழைய வடிவங்களையும் அடையாளம் காண வேண்டியிருக்கும்.

8.7 ஒலி மாற்றம் — சங்கத் தமிழ் முதல் இன்று வரை

ஒலி மாற்றம் எழுத்தில் உடனே தெரிவதில்லை — எழுத்து பழைய நிலையையே காட்டுகிறது. இதுவே இன்றைய எழுத்துப் பிழைகளுக்கு முதற் காரணம். மாற்றம் எல்லாச் சொற்களிலும் ஒரே அளவில் நிகழ்வதுமில்லை.

8.8 ஆய்தம் — இடமும் அளவும் அருகலும்

ஆய்தம் தனித்து நிற்காது; குறில் உயிர் / உயிர்மெய்க்குப் பின், வல்லின மெய்க்கு முன் நிற்கும் என்பதே மரபு அமைப்பு. அளவில் அரை மாத்திரை. யாப்பில் அது தனி அசையாகாது; முன் நிற்கும் எழுத்தோடு சேர்ந்தே கணக்கிடப்படும் (அஃ-து என இரண்டு அசை).

எ.கா. அஃது, இஃது, எஃகு, கஃசு. இன்று உரைநடையிலும் பேச்சிலும் "அஃது" இடத்தில் "அது" நிற்கிறது; இலக்கிய நடையிலும் மேற்கோள்களிலும் மட்டுமே ஆய்தம் நிற்கிறது.

இக்காலத்தில் ஃ கடன் ஒலிகளை எழுதவும் பயன்படுகிறது — ஃப = f (ஃபோன்), ஃஜ = z என்பன வழக்கில் உள்ளன. இது இலக்கண மரபு அன்று; அச்சிலும் கணினியிலும் ஏற்பட்ட நடைமுறை ஒப்பந்தம். இதை மரபு ஆய்தமாகக் கருதி மாத்திரை கணக்கிடுவது தவறு.

8.9 குற்றியலுகரம் — அரை மாத்திரை உகரம் (வெண்பாவுக்கு இன்றியமையாதது)

ஈரெழுத்துக்கு மேற்பட்ட சொல்லின் இறுதியில், வல்லின மெய்யின் மேல் ஏறி வரும் உகரம் (கு, சு, டு, து, பு, று) முழு மாத்திரை பெறாமல் அரை மாத்திரையாய்க் குறுகும். இதுவே குற்றியலுகரம். ஏனை இடங்களில் உகரம் முழுமையாய் ஒலிக்கும் (முற்றியலுகரம்).

இது யாப்புக்கு நேரடியாகப் பொருந்தும்: குற்றியலுகரம் தனி அசையாக நில்லாமல், முன் நிற்கும் அசையோடு சேர்ந்து நிற்கும்.

எ.கா. நாடு, மாடு, பாட்டு, கயிறு, உலகு, எஃகு. வெண்பாவின் ஈற்றுச்சீர் நான்கனுள் "காசு" (நேர்பு), "பிறப்பு" (நிரைபு) ஆகிய இரண்டும் குற்றியலுகரத்தால் அமைவன; "நாள்" (நேர்), "மலர்" (நிரை) ஆகியவை அல்ல.

பேச்சில் இவ்வுகரம் மேலும் தேய்ந்து முற்றிலும் விழுவதும் உண்டு (பாட்டு → பாட்); எழுத்திலும் யாப்பிலும் அது நிற்கிறது. புணர்ச்சியில் இச்சொற்களின் இறுதி உகரம் கெடுவதும் (வீடு + கதவு → வீட்டுக் கதவு) இதனோடு தொடர்புடையது.

8.10 இலக்கண மாற்றம் — வேற்றுமை உருபுகள் தேய்தல்

நன்னூல் மரபில் இரண்டாம் முதல் ஏழாம் வரை உருபுகள் ஐ, ஆல், கு, இன், அது, கண் என வரிசைப்படுத்திச் சொல்லப்படுகின்றன; வழக்கில் இவற்றோடு பல துணை உருபுகள் சேர்ந்துவிட்டன. "கண்" இன்று பேச்சில் இல்லை; இலக்கியத்தில் மட்டும் நிற்கிறது. கவிதையில் உருபைத் தொகுத்தல் (வேற்றுமைத் தொகை) இன்றும் செல்லும் — "மலை ஏறினான்" எனத் தொகுப்பதும் "மலையை ஏறினான்" என விரிப்பதும் இரண்டும் ஏற்புடையவை; தொகுத்தால் ஒரு சீர் மிச்சம்.

8.11 புணர்ச்சி தளர்தல்

செந்தமிழ் நடையில் நிலைமொழி–வருமொழிப் புணர்ச்சி எழுத்திலேயே காட்டப்பட வேண்டும். இக்கால உரைநடையில் புணர்ச்சி பெருமளவு தளர்ந்து, சொற்கள் தனித்தனியாக நிற்கின்றன. இது பிழை என்பதைவிட, நடை வேறுபாடு.

எ.கா. மரம் + கிளை → மரக்கிளை (புணர்ந்தது) / "மரத்தின் கிளை" (விரித்தது). பொன் + குடம் → பொற்குடம். கல் + தூண் → கற்றூண். மண் + குடம் → மட்குடம்.

கவிஞனுக்கு இது விருப்பத் தேர்வு அல்ல — புணர்த்தும்போது எழுத்து எண்ணிக்கை மாறும், அசையும் சீரும் மாறும், தளையும் மாறும். வெண்பா எழுதும்போது புணர்ச்சியை முடிவு செய்த பின்னரே சீர் எண்ணு.

8.12 வினைமுற்று வடிவங்கள் எளிமையாதல்

நிகழ்காலத்துக்குரிய கிறு / கின்று இடைநிலை பழந்தமிழில் இல்லை; இடைக்காலத்தில் வளர்ந்தது. எனவே சங்கப் பாடல் நடையைப் பின்பற்றி எழுதுவோர் "வருகிறேன்" வகை வடிவங்களைத் தவிர்ப்பது பொருந்தும். எதிர்மறை "வாரான்" வகை வடிவங்கள் இன்று பழமை உணர்த்தும் நடையாகவே ஒலிக்கும்.

8.13 சொல் இரவல் — எந்த மொழி, எப்போது, எவ்வளவு

"எவ்வளவு வடசொல் உள்ளது" என்பதில் கணக்குகள் பெரிதும் வேறுபடும் — எதைக் கடன் என்பது, எதைப் பொதுச் சொல் என்பது என்னும் அளவுகோலே வேறுபடுவதால். ஒரு கணக்கை மட்டும் உண்மை என நிறுத்த முடியாது.

8.14 கடன்சொற்கள் — மொழிவாரி எடுத்துக்காட்டு

சொற்பிறப்புக் கூற்றுகளில் அறிஞர்களிடையே வேறுபாடு உண்டு; இங்குப் பரவலாக ஏற்கப்பட்டவை மட்டும் தரப்பட்டுள்ளன. கடன்சொல் தமிழ் ஒலி அமைப்புக்கு ஏற்ப மாறியே நிற்கும் — சொல் முதலில் ர, ல வராமை போன்ற விதிகளால் "ரூபாய்" வகைச் சொற்கள் பேச்சில் "உரூபாய்" ஆவதைக் காணலாம். மரபு வழி வடசொற்களைத் தமிழ்ப்படுத்தும் முறையும் (தற்பவம்) கவிதைக்குப் பயன்படும்: லக்ஷணம் → இலக்கணம், சாஸ்திரம் → சாத்திரம், புஸ்தகம் → புத்தகம். மாற்றாமல் அப்படியே கொள்வது தற்சமம்.

8.15 தனித்தமிழ் இயக்கம் — நோக்கமும் விளைவும்

வடசொல் கலப்பைக் குறைத்து, தமிழ் வேர்களிலிருந்தே சொல் ஆக்க வேண்டும் என்னும் முயற்சி 20ஆம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் வலுப்பெற்றது. மறைமலை அடிகள் இதன் மையப் பெயர்; அவரே தம் "வேதாசலம்" என்னும் பெயரையும் "மறைமலை" எனத் தமிழ்ப்படுத்தினார். பரிதிமாற் கலைஞர் இதன் முன்னோடியாகவும், தேவநேயப் பாவாணர் பிற்கால முதன்மைக் குரலாகவும் கருதப்படுகிறார்கள்.

விளைவுகள் உண்மையானவை: கலைச்சொல் ஆக்கம் ஒரு தொடர் பணியாக நிலைபெற்றது; இடப்பெயர், தனிமனிதப் பெயர், நிறுவனப் பெயர்களில் தமிழ் ஆக்கம் பரவியது; உரைநடை எளிமையானது.

மறுப்புக் கருத்தும் உண்டு. கலப்பு எல்லா உயிர்ப்புள்ள மொழிக்கும் இயல்பு என்பர்; சில ஆக்கச் சொற்கள் செயற்கையாகவும் நீளமாகவும் அமைந்து வழக்கில் நிற்கவில்லை என்பர்; மொழித் தூய்மைக் கொள்கை மொழி ஆய்வைவிட அரசியல் நோக்கம் கொண்டது என்றும் விமர்சிப்பர். இரு தரப்பையும் அறிந்தே இச்செய்தியை அணுகுவது நேர்மை.

8.16 தமிழ் ஆக்கச் சொற்கள் — நிலைத்தவை, நிலைக்காதவை

வழக்கில் நிற்பதைத் தீர்மானிப்பது இலக்கணம் அல்ல, சுருக்கமும் பயன்பாட்டு அடர்த்தியும். "தொலைபேசி" வென்றது; "தொலைநகல்" (fax) கருவியோடு சேர்ந்து மறைந்தது.

8.17 செந்தமிழ் · கொடுந்தமிழ் — பழைய பாகுபாடு

தமிழில் ஒரே நேரத்தில் இரு வகை வழக்கு இருந்தது என்பது புதிய கண்டுபிடிப்பு அல்ல. தொல்காப்பியத்திலேயே செந்தமிழ் நிலம், அதைச் சூழ்ந்த பன்னிரு நிலங்களின் வழக்கு என்னும் பாகுபாடு பேசப்படுகிறது; அந்தப் பன்னிரு நிலங்களை ஊர் வாரியாகப் பட்டியலிடும் மரபு பெரும்பாலும் பிற்கால உரையாசிரியர்கள் வழி வந்ததே — நூல் அவற்றை வரையறுத்துப் பெயரிட்டுச் சொல்லவில்லை.

கொடுந்தமிழ் என்பது தாழ்ந்த தமிழ் அல்ல; திரிபு உடைய, வட்டாரப் பண்பு கொண்ட வழக்கு. செந்தமிழ் என்பது இலக்கண நூல்கள் வரையறுத்த, இலக்கியத்துக்கு உரிய நெறிப்பட்ட வழக்கு.

இதே பாகுபாடே இன்று வேறு வடிவில் தொடர்கிறது — நெறிப்படுத்தப்பட்ட எழுத்துத் தமிழ் ஒரு புறம், வட்டாரம் தோறும் வேறுபடும் பேச்சுத் தமிழ் மறுபுறம்.

8.18 இருநிலை வழக்கு (diglossia) — ஒரே கருத்து, இரு வடிவம்

"இருநிலை வழக்கு" என்னும் கருத்தைப் பெர்குசன் (Charles Ferguson) 1959இல் பரப்பினார்; அவர் முதன்மையாக எடுத்துக்காட்டியவை அரபு, நவீன கிரேக்கம், சுவிட்சர்லாந்து ஜெர்மன், எயிட்டி கிரியோல். தமிழை விரிவாக ஆய்ந்து இக்கருத்தோடு இணைத்தவர்கள் பிற்கால ஆய்வாளர்கள். எழுத்து வடிவமும் பேச்சு வடிவமும் இவ்வளவு தூரம் விலகி நிற்கும் மொழிகள் உலகில் சிலவே; தமிழ் அவற்றுள் ஒன்று. உரையாடல் எழுதும் கவிஞனுக்கு இது ஒரு கருவி — கதைசொல்லலில் எழுத்துத் தமிழ், உரையாடலில் பேச்சுத் தமிழ் என்பது இன்றைய பொது நடை.

8.19 வட்டார வழக்குகள் — முதன்மைப் பிரிவுகள்

வட்டார வழக்குகள் புவியியல் வழி மட்டுமன்றிச் சாதி, சமயம், தொழில் வழியாகவும் பிரியும். எல்லைகளைக் கூர்மையாகக் கோடிடுவது கடினம் — ஒரு வழக்கு மற்றொன்றில் படிப்படியாகக் கலக்கிறது.

8.20 இலக்கியத்தில் வட்டார வழக்கு

• கி. ராஜநாராயணன் — கரிசல் வழக்கை இலக்கியத்தில் நிலைநிறுத்தியவர்; வட்டாரச் சொல் அகராதியும் தொகுத்தார்.
• பூமணி — கரிசல் நிலமும் மொழியும்.
• ஆர். சண்முகசுந்தரம் — கொங்கு வழக்கு.
• தோப்பில் முகமது மீரான் — தென்குமரிக் கடலோர இஸ்லாமியத் தமிழ்.
• சு. வெங்கடேசன் — மதுரை வட்டார வழக்கு.
• டொமினிக் ஜீவா, செங்கை ஆழியான் முதலியோர் — யாழ்ப்பாண வழக்கு.
• நடைமுறை: உரையாடலில் வட்டார வழக்கு, கதைசொல்லலில் பொது எழுத்துத் தமிழ் — இதுவே இன்று பரவலான உத்தி; இரண்டையும் முழுவதும் வட்டாரமாக எழுதுவோரும் உண்டு.
• கவனிக்க: வட்டார வழக்கை நகைச்சுவைக்கோ கீழ்நிலைப் பாத்திரத்துக்கோ மட்டும் ஒதுக்குவது ஒரு பழைய குறை; அது வழக்கைத் தாழ்த்திக் காட்டுகிறது.

8.21 கலைச்சொல்லாக்க நெறியும் ஆக்க வகைகளும்

நல்ல கலைச்சொல்லுக்கு நான்கு அளவுகோல்: (1) சுருக்கம் — நீண்ட விளக்கத் தொடர் வழக்கில் நிற்காது; (2) வேர்ப்பொருள் பொருந்தல் — சொல்லின் வேர் கருத்தை உணர்த்த வேண்டும்; (3) விரிவாக்கத் திறன் — அதே வேரிலிருந்து தொடர்புச் சொற்கள் பிறக்க வேண்டும்; (4) ஒரு கருத்துக்கு ஒரு சொல் — ஒரே கருத்துக்குப் பல சொல் புழங்கினால் எதுவும் நிலைக்காது.

எ.கா. மின் + அஞ்சல் = மின்னஞ்சல். அதே வேரிலிருந்து மின்னிதழ், மின்னூல், மின்னணு — விரிவாக்கத் திறன் இருப்பதால் இவ்வாக்கம் வென்றது.

ஆக்க வகைகள்: வேர்ச்சொல்லுக்குப் புதுப் பொருள் தருதல் (கணி → கணினி); இரு தமிழ்ச் சொற்களைத் தொகுத்தல் (தொலை + பேசி); அயற்சொல்லின் கூறுகளைத் தனித்தனியே மொழிபெயர்த்தல் (hardware → வன்பொருள்); விளக்கத் தொடர் (குளிர்சாதனப் பெட்டி); ஒலிபெயர்ப்பு (ரேடார், வைரஸ்). ஒலிபெயர்ப்பு தாழ்ந்த முறை அன்று — எல்லா மொழிகளும் ஒலிபெயர்த்தே கடன் வாங்குகின்றன; ஆயினும் தமிழ் ஒலி அமைப்பை மீறாமல் எழுதுவது நல்லது. ஏற்கெனவே நன்கு நிலைத்த சொல்லை மாற்ற முயல்வது வீண்; புதிய கருத்துக்குச் சொல் ஆக்குவதே பயனுள்ளது.

8.22 கணினித் தமிழ் — யுனிகோட்

இன்று தமிழ் யுனிகோடில் U+0B80 – U+0BFF என்னும் தொகுதியில் குறியிடப்படுகிறது. தமிழ் எண்குறிகளும் (௧, ௰, ௱, ௲) இத்தொகுதியிலேயே உள்ளன; பின்னம், அளவை முதலிய கூடுதல் குறியீடுகளுக்கெனத் "தமிழ்க் கூடுதல்" (Tamil Supplement) தொகுதி பிற்காலத்தில் தனியே சேர்க்கப்பட்டது. ஜ, ஷ, ஸ, ஹ, ஶ முதலிய கிரந்த எழுத்துகளும் அடிப்படைத் தமிழ்த் தொகுதியிலேயே இடம் பெற்றுள்ளன.

யுனிகோடுக்கு முன் 8-பிட் முறைகள் பயன்பட்டன — TSCII, TAB / TAM, மற்றும் பாமினி போன்ற எழுத்துரு சார்ந்த குறியீடுகள். இவற்றில் எழுதப்பட்ட பழைய கோப்புகள் யுனிகோடுக்கு மாற்றாமல் சரியாக விரியாது; பதிப்பகங்களிலும் இதழ் காப்பகங்களிலும் இது இன்றும் ஒரு நடைமுறைச் சிக்கல்.

முக்கியமான வேறுபாடு ஒன்றைத் தெளிவாக வைத்துக்கொள்: குறியீடு (encoding) என்பது சேமிப்பு; எழுத்துரு (font) என்பது காட்சி. திரையில் எழுத்து சிதைவது பெரும்பாலும் எழுத்துருச் சிக்கல்; சொல் தேட முடியாமல் போவது குறியீட்டுச் சிக்கல்.

தமிழுக்கென TACE16 என்னும் மாற்றுக் குறியீட்டு முறையும் முன்மொழியப்பட்டது; உயிர்மெய்யை ஒரே குறியீடாகக் கொள்ளும் அமைப்பு அது. அது யுனிகோட் கூட்டமைப்பால் ஏற்கப்படவில்லை; இதில் தமிழ்க் கணினியாளர்களிடையே இருவேறு கருத்து இன்றும் உண்டு.

8.23 தட்டச்சு முறைகள்

கவிஞனுக்கு நடைமுறை அறிவுரை: ஒலிபெயர்ப்பு முறையில் எழுதினால், ல/ள/ழ, ர/ற, ன/ண/ந இடங்களை எழுதி முடித்த பின் ஒரு முறை தனியாகச் சரிபார்க்க வேண்டும். இம்முறையின் பிழைகள் பெரும்பாலும் இவ்வெழுத்துகளிலேயே நிகழ்கின்றன.

8.24 வரிசைப்படுத்தல் — தமிழ் அகர வரிசை vs யுனிகோட் வரிசை

இதனால், கணினியில் எளிய குறியீட்டு வரிசைப்படுத்தல் (code-point sort) தமிழ் அகர வரிசையைத் தராது — னகரச் சொற்கள் நடுவில் வந்து விழும், கிரந்தச் சொற்கள் இடையிடையே கலக்கும். சரியான வரிசைக்கு மொழிசார் ஒப்பீட்டு விதி (collation) தேவை. அகராதி, சொல்லடைவு, முதலடி அட்டவணை (அந்தாதி எழுதுவோர்க்கு இது நேரடிப் பயன்) தயாரிப்போர் இதை முதலிலேயே சரிபார்க்க வேண்டும்.

8.25 பிழை · திருத்தம் — ண / ன / ந

விரைவுச் சோதனை: ண்ட, ண்ண, ண்ம — இவை ண வரிசை. ன்ற, ன்ன, ன்ம — இவை ன வரிசை. "கண்டு / என்று" இரண்டையும் மனத்தில் வைத்தால் பாதிப் பிழைகள் தானே விலகும்.

8.26 பிழை · திருத்தம் — ல / ள / ழ

நினைவில் வைக்க: தமிழ், வாழ்த்து, ஆழம், பழம், எழுது, தாழ், சூழ், வீழ் — ழகரம். ஆள், நாள், கேள், வேளை, மூளை, தோள் — ளகரம். பேச்சில் இவ்வேறுபாடு தேய்ந்தாலும் எழுத்தில் பொருளே மாறுவதால் தளர்வு கூடாது.

8.27 பிழை · திருத்தம் — ர / ற

இரட்டித்தல் ஒரு உறுதியான சான்று: தமிழில் ற இரட்டிக்கும் (பெற்றான், கற்றான், உற்றார், மாற்றம்), ர இரட்டிக்காது — "-ர்ர-" என்னும் தொடர் தமிழ்ச் சொல்லில் இல்லை. எனவே இரட்டித்து ஒலிக்குமிடத்தில் ஐயமின்றி ற. "சென்றான், நின்றான்" வகைச் சொற்கள் ன் + ற தொடர்; அவை இரட்டிப்பு அல்ல, ஆனால் அங்கும் வருவது ற-வே.

8.28 பிழை · திருத்தம் — எ / ஏ, ஒ / ஓ (குறில் – நெடில்)

கொம்பு விடுபடுவது இன்றைய அச்சிலும் இணையத்திலும் மிகப் பொதுவான பிழை. வீரமாமுனிவர் காலத்துக்கு முன் இவ்வேறுபாடு எழுத்தில் காட்டப்படவில்லை என்பதை நினைவில் கொள் — பழைய ஏடு / பதிப்பு படிக்கும்போது இது எதிர்பார்க்கத்தக்கது; இன்று எழுதும்போது தவிர்க்க முடியாதது. குறில் – நெடில் மாறினால் அசையும் மாறும் என்பதால் யாப்புக்கும் இது நேரடிப் பாதிப்பு.

8.29 வல்லினம் மிகும் இடங்கள்

இது நடைமுறையில் அடிக்கடி தேவைப்படும் இடங்களின் தொகுப்பே; முழுமையான பட்டியல் அன்று. நன்னூல் மரபில் மிகும் இடங்கள் இன்னும் விரிவாக வகுக்கப்பட்டுள்ளன; ஐயம் வரும்போது இலக்கண நூலைப் பார்ப்பதே சரி.

8.30 வல்லினம் மிகா இடங்கள்

சர்ச்சை உள்ள இடம்: "செய்து" எச்சத்தைத் தொடர்ந்து துணைவினை ஒட்டி ஒரே சொல் நீர்மையாய் நிற்கும்போது வழக்கில் வல்லினம் மிகுவது உண்டு — "எழுதிக் கொடுத்தான்", "பார்த்துக் கொண்டான்". இதில் நூல்களிடையே ஒரே கருத்து இல்லை; ஒரே ஆக்கத்துக்குள் ஒரே வழியைப் பின்பற்றுவதே நல்லது. இதே போல் இருவகை வழக்கு உள்ள பிற இடங்கள்: "வாழ்த்துகள் / வாழ்த்துக்கள்", "வீட்டிற்கு / வீட்டுக்கு", "பிரச்சினை / பிரச்சனை". இலக்கண நெறியாகப் பொதுவாகச் சுட்டப்படுபவை வாழ்த்துகள், பிரச்சினை ஆகியவை; "வீட்டிற்கு – வீட்டுக்கு" இரண்டையும் ஏற்கத்தக்கவை என்றே பலர் கொள்வர் (இன் சாரியை வருவதும் வராததும் இயல்பு). எதைத் தேர்ந்தாலும் ஒரு நூலுக்குள் ஒரே முறையைக் கடைப்பிடி.